IG feliciteert Unreal

De mannen van Epic zijn groot geworden met de Unreal Tournament-franchise. Maar die serie kent haar origine in een epische shooter die in het ‘magische’ 1998 uitkwam. Magisch, want in datzelfde jaar kwamen ook klassiekers als The Legend of Zelda: Ocarina of Time en Half-life uit. Ik moet eerlijk bekennen, ik maakte pas kennis met het geweldige Unreal toen een vriend me de game aanraadde in 2001. En zelfs toen, drie jaar na dato, was ik nog steeds overdonderd.

In tegenstelling tot Unreal Tournament (die op dat moment ook al uit is) heeft Unreal een boeiende singleplayermodus en hoewel er amper een woord dialoog in de hele game zit, is de ervaring toch erg bijzonder. Ik herinner me nog goed dat je na het eerste level, dat zich in kleine gangetjes en kamertjes afspeelt, in een enorm buitengebied komt, iets wat veel shooters toen nog niet hadden. De locaties zijn sowieso erg divers en als speler vind je jezelf terug in tempels, torens, ruimteschepen, ondergrondse mijnen, op een bootje over een rivier en zelfs in kastelen hoog in de lucht.

Unreal neemt de speler mee in een wereld die echt levend aanvoelt en dat komt deels door de plaatselijke bevolking van de planeet die een echte rol spelen in het verhaal. De monnikachtige wezens met vier armen, de Nali, zijn een vredelievend volkje dat wordt geteisterd door de wrede Skaarj. De Nali helpen je tijdens bepaalde missies om verder te komen (door deuren voor je te openen bijvoorbeeld) maar eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik er ook wel eens eentje voor zijn porum geknald heb. Gewoon, omdat het kon.

Over knallen gesproken, ook de wapens die vandaag de dag nog steeds favoriet zijn bij duizenden UT-fans over de hele wereld vinden hun oorsprong in de eerste Unreal. Denk aan de Shock Rifle (waarmee je enorme explosies veroorzaakt door de primary en secundary fire te combineren), de Rocket Launcher die meerdere raketten tegelijk af kan vuren en mijn persoonlijke favorietje: de Flak Cannon. Hiermee heb ik niet alleen talloze Skaarj en hulpeloze konijntjes over de kling gejaagd in de singleplayer, ook vele spelers van allerlei nationaliteiten (om over konijnen nog maar te zwijgen!) delfden het onderspit in de multiplayer.

In de tijd dat ik Unreal speelde had de game namelijk één van de vetste communities die ik ooit ben tegengekomen. Altijd volle servers, amper last van pubertjes en bovendien een flinke delegatie Nederlanders. Epic (en ontwikkelaar Digital Extremes) bewezen destijds als dat ze heer en meester waren op het gebied van leveldesign. Zo herinner ik me nog goed de perfecte balans van Deck 16, één van de tofste multiplayermaps ooit. Als ik de maps van Gears of War 2 dan zo bekijk, vraag ik me af waar dat talent gebleven is…

Ook de community zelf was volop bezig met het creëren van eigen maps. Eén relaxte gast uit Los Angeles die in onze clan zat had zelfs een heel golfbaanlevel gemaakt. Inclusief golfballengun. Ook had hij een speciale map gemaakt met een geheime schuilkamer die alleen toegankelijk was voor leden van onze clan. Ergens in een supermarkt had hij een schakelaar achter een toonbank geplaatst, en als je die overhaalde ging er in het pasfotohokje buiten een liftdeur open die je tien meter onder de grond bracht naar een geheime schuilplaats vol met vette wapens. De reacties van mensen die door ons gedood werden met een of andere slijmbult-laser-katapult waren hilarisch…

Ik heb me zeker een dik jaar vermaakt met een game van (destijds) drie á vier jaar oud, iets wat voor mij van een ongekende kwaliteit getuigt. Uiteraard heeft de franchise uiteindelijk meer succes geboekt met de Tournament-delen, en hoewel velen Half-life of Quake II prefereren, heeft Unreal voor altijd een speciaal plekje in mijn hart veroverd.