Majin and the Forsaken Kingdom

Omdat er bij de presentatie van Majin and the Forsaken Kingdom alleen een Japanse producer aanwezig was, werd het merendeel van de presentatie gedaan door een lieftallige Namco Bandai-medewerkster uit Frankrijk. Zodoende was niet alles altijd even duidelijk (‘Ze game will zeek plees in moer zan five zivverent lokeesjons’). Gelukkig maar dat we onze ogen nog hebben, want in-game beelden zagen er leuk uit en gaven me het gevoel dat we hier met een interessante game te maken hebben.

Majin draait om de jonge Tepeu die in het magische ‘verloren koninkrijk’ uit de titel op de opgesloten reus Theoten stuit. Theoten (een Majin) zit al jaren gevangen in dit koninkrijk en heeft geen herinnering aan het hoe en waarom daarvan. Ze besluiten hun krachten te bundelen en gaan samen op pad om het land van de duisternis te bevrijden. Daarbij komen ze in aanraking met een hoop duistere wezens die ze moeten overwinnen, en tevens een fiks aantal platformpuzzels die ze moeten zien op te lossen.

Majin is niet de eerste game waarin het draait om de samenwerking tussen twee personages. Waar het spel zich echter wel enigszins in onderscheidt, is in feit dat je als Tepeu ook echt compleet afhankelijk bent van Majin. Niet alleen in de puzzels, maar vooral ook tijdens de vele confrontaties met de vijand. Hoewel Tepeu een zwaard (in de vorm van een sleutel) tot zijn beschikking heeft waarmee hij een rake klap kan uitdelen, zijn twee of meer vijanden hem eigenlijk al te snel af en daarom moet je altijd een goede strategie bedenken voor het betreden van een nieuw gebied. Zo zagen we Tepeu een aantal vijanden meelokken naar een ruimte met slechts één deur. Nadat de vijanden naar binnengelokt waren sloot Tepeu de deur via een schakelaar en op die manier was er geen ontsnapping mogelijk voor de grote vuisten van Theoten. Dat was ongetwijfeld anders afgelopen wanneer Tepeu zich zonder nadenken op de vijand had gestort.

Het is dus belangrijk om altijd te bedenken hoe je de reus Theoten maximaal kunt benutten. In het begin voert hij enkel simpele opdrachten uit, zoals het meppen van een vijand, het functioneren als een opstapje en het openen van grote deuren, maar op den duur zal hij meer en meer eigenschappen aanleren die je verder helpen tijdens de puzzels en de gevechten. Zo krijgt hij ondermeer de beschikking over een soort windvlaagaanval, die uiteraard in te zetten is tegen de vijand, maar die ook bij puzzels van pas kan komen. Door Theoten bijvoorbeeld tegen een groot blok aan een touw aan te laten 'blazen' begint het blok te slingeren. Tepeu kan dan op zijn beurt het blok vastzetten met een grijphaak door een hendel over te halen. Het is nog geen breinbreker van het hoogste niveau, maar het vereist in ieder geval iets meer denkwerk en timing dan de gemiddelde Zelda-blok-schuif-puzzel.

Het stijltje van de game valt in positieve zin op, vooral dankzij het leuke design van de Majin Theoten. De logge reus heeft met zijn dikke neus en kraaloogjes ergens wat aandoenlijks en ik denk dat de makers bewust proberen om de speler aan Theoten gehecht te laten raken. Daarnaast komt het koninkrijk extra goed tot leven door de betoverende soundtrack waarvoor veel gebruik is gemaakt van oriëntaalse instrumenten. In de presentatie zagen we enkel nog het eerste gedeelte van het koninkrijk, dat bestond uit oude ruïnes, maar in het hele spel zitten zeker vijf verschillende gebieden, waaronder een gebied dat geheel uit kristallen bestaat.

Voor het evenement van Namco Bandai had ik nog nooit van Majin and the Forsaken Kingdom gehoord, en daarmee was het voor mij de grootste verrassing in Barcelona. De game doet in veel opzichten aan andere spellen denken, maar het is goed om te zien dat de game ondanks dat toch ook wel zijn eigen ding doet. Het zijn vooral de verschillende puzzelelementen en het mooie Disney-achtige sfeertje die een leuk avontuur lijken te bieden voor zowel een jong publiek als de wat meer doorgewinterde gamer, maar of het een echte ‘monsterhit’ wordt is nog even de vraag.