Sonic Free Riders

Een uitgerangeerde blauwe egel die de laatste jaren in de ene matige titel na de andere schitterde. Kinect dat vooral gemarketet wordt als een blij stukje techniek waar perfecte families met hagelwitte tanden dolletjes allerlei spelletjes kunnen uitproberen. Een prachtige uitgangspositie voor Sonic Free Riders.

En zoals een negatieve inleiding betaamt komt er in de volgende alinea een twist die je eigenlijk al aan voelt komen: Sonic Free Riders is te pruimen! Dat ondanks dat Sonic niet meer zo cool is als een decennium geleden en Kinect vooral ‘kinderachtig’ overkomt door de neppe families met hun nog neppere plezier. Het is gewoon een racespel dat op een prima manier gebruikmaakt van de Kinect-techniek en niet probeert alles te versimpelen en betuttelen.

Sonic Free Riders blijkt een rechttoe rechtaan racespel waarin luiwammesen worden bestraft. Sta je als een zak aardappelen naar de tv te staren en probeer je loom en heen weer te waggelen, dan knalt Sonic van railing naar railing. Besluit je daarentegen een actievere houding aan te nemen door de knieen te buigen, nek wat uit te steken en de voeten op de juiste manier neer te zetten, dan merk je snel dat het een stuk makkelijker is om het parcours over te gaan. En voor echte actievelingen zijn er ook nog sprongen uit te voeren waardoor je extra boostkracht verdient. Je kent het wel uit al die andere racegames (zoals een vorige Free Riders-game). Dat je het zelf doet, is eigenlijk het enige noemenswaardige.

Waar je in eerste instantie het gevoel krijgt dat Sonic Free Riders gelukkig niets anders doet omdat het Kinect gebruikt, bekruipt na verloop van tijd het gevoel dat er uberhaupt weinig nieuws in deze titel valt te ontdekken. Wat te denken van de vrij standaard parcoursen die we al talloze malen eerder hebben gezien. Zelf reden we relatief eenvoudige rondjes op een baan die door een soort winkelcentrum annex stad en aquarium slingerde. Niet bepaald een bijzondere setting, al waren de dolfijnen die je letterlijk een steuntje in de rug geven een grappige touch voor het geheel.

Ook de wapens geven je het gevoel dat je met de zoveelste racegame te maken hebt. De inktvlek, de hittezoekende raket, een reuzenbowlingbal, ze zijn allemaal aanwezig en doen trouw hun dienst. Leukigheidje is de activering van de wapens: gooi de raket als een speer, mep op een metalen bol om de inkt vrij te maken en strike je vijanden neer met een perfecte worp.

Het is allemaal ontzettend standaard, maar door een gebrek aan normale games voor Kinect tot nog toe heb je de neiging deze game te overschatten. Voor Sega is het een godszegen dat Microsoft zo wanhopig zijn Kinect-techniek aan de man probeert te brengen met hun hagelwitte tandjes. Ondertussen is er zo’n haat ontstaan tegen het kietelen van tijgertjes, het uitvoeren van danspasjes en het beleven van dekselse avonturen, dat er gesnakt wordt naar een titel die handelt volgens het principe ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’.

En het mooie is, Sega overkomt dit ook allemaal maar per ongeluk. Al tien jaar lang wordt Sonic op dezelfde liefdeloze manier misbruikt en ook deze Free Riders-titel heeft weinig creatieve liefde in zich. Maar doordat het ontwikkelproces zo gestandaardiseerd is en er zo weinig veranderd, is de game ten minste niet zo happy peppy als al die andere onzin die we straks met zijn allen moeten gaan spelen, mochten we de marketingmensen van Microsoft geloven. Sonic Free Riders is geen Kinect-titel, maar weer de zoveelste Sonic-titel. Sega profiteert (parasiteert?) straks met Sonic Free Riders ten volste van het feit dat ze bij de eerste lichting van Kinect-games zitten, want over een paar jaar zijn we deze titel allang weer vergeten.