1. Catherine (X360)

Catherine (X360)

Atlus Games staat al jaren bekend om hun vele Japanse rpg’s, met als bekendste franchise natuurlijk Persona. In 2011 had de ontwikkelaar echter een korte, maar passionele affaire met het puzzelgenre. En waar er normaal gesproken bij affaires geen winnaars zijn, al is meedoen altijd belangrijker dan winnen, kan je dat in het geval van Catherine niet zeggen.


Aan een aantal andere typische Atlus-elementen is de studio wél trouw gebleven. Zo is de herkenbare anime-look aanwezig en ook draait een aanzienlijk gedeelte van de game om de struggles in het sociale leven van de hoofdpersoon. Dat is in dit geval Vincent, een jonge vent die het maar moeilijk vindt om om te gaan met volwassen worden en alle verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. Zijn vriendin, de lieve brunette Katherine, wil juist de volgende stap in hun relatie zetten en brengt Vincent zo in een lastige situatie. Zeker als hij ook nog eens in contact komt met de verleidelijke Catherine, een blonde meid om van te dromen. In deze situaties maak je als spelers keuzes in gesprekken en handelingen en probeer je alle borden van Vincents leven in de lucht te houden. 


Bovenstaande speelt zich overdag af en is één van de twee aspecten van de game. Het andere gedeelte vindt ‘s nachts plaats. In de regio worden sinds kort allerlei mannen geteisterd door nachtmerries waarin schapen gedwongen worden om bizarre blokkentorens te beklimmen. Ook Vincent komt in deze dromen terecht en dit zijn dus de puzzels die je voor je kiezen krijgt in Catherine. 

Wanneer je een gameplayvideo bekijkt van de game, is er nog geen touw aan vast te knopen hoe de torens beklommen moeten worden. Dit wordt tijdens het spelen zelf gelukkig vanzelf duidelijk en goed opgebouwd. Er zijn duidelijke regels en de verschillende soorten blokken worden goed geïntroduceerd. Zo schuif je binnen de kortste keren de blokken in het rond om de top te bereiken en overwin je onder andere zware, ontploffende, spekgladde of afbrokkelende blokken. Dat wil echter niet zeggen dat het een makkie is. Op de normale moeilijkheidsgraad vind je in Catherine namelijk al een behoorlijke uitdaging. Je kan je dus opmaken voor een flink aantal keer doodgaan voordat je ontsnapt aan de bizarre nachtmerries. Totdat je de volgende nacht weer in slaap valt tenminste...


Dat doodgaan is over het algemeen niet erg, maar hoort gewoon bij de trial and error uitdaging van de puzzels. Toch zal er ook af en toe wat frustratie ontstaan als je naar beneden lazert door de besturing. Die is over het algemeen prima, maar als je aan de achterkant van de blokken gaat hangen, is er opeens besloten dat de besturing inverted moet zijn. Dit werkt voor geen meter, ook al omdat je de camera niet zo ver kan draaien dat je de achterzijde goed ik beeld kan krijgen. Gelukkig valt dit kleine puntje van irritatie in het niet bij de voldoening die je voelt als je de top bereikt.

Tijdens de puzzels zijn er af en toe wat rustmomentjes, wanneer je op platformen komt waar je met andere slachtoffers van de boze dromen kan babbelen en technieken uitwisselt. Dit zijn kleine tutorialvideo's hoe je blokken kunt gebruiken om hogerop de toren te komen. Meestal heb je dit in het level ervoor al zelf toegepast, maar krijg je dan exact te zien hoe het werkt. Dit is een mooie manier om zelf te leren en niet alles voorgekauwd te krijgen. Op deze momenten leer je uit de gesprekken ook meer over de oorzaak van de dromen en hoe deze te stoppen zijn. Het zorgt voor een prettige balans na de intense puzzels. De balans zit in Catherine sowieso wel goed, want net wanneer je even genoeg hebt één gameplay-aspect, verandert de nacht in dag of andersom.


De game is ook rijk aan cutscenes. Wat hierbij opvalt is dat de stijl hiervan niet consequent is. Er wordt zowel een erg mooie 3D-stijl als een iets mindere 2D-variant gebruikt. Als je de video hierboven bekijkt zie je hoe snel achter elkaar er wordt geswitcht. Hoewel het er allebei goed uitziet, haalt het je wel even uit de ervaring wanneer het wisselt. 

Een ander minpuntje is het managen van Vincents moraal, want dit gebeurt door een metertje. Alle keuzes die je maakt gedurende het verhaal, beïnvloeden dit nogal zwart-witte systeem en bepalen of je een vreemdganger of een trouwe dibbes bent. Dit zijn gesprekken met vrienden, ethische vraagstukken die je beantwoord of bijvoorbeeld hoe je reageert op een uitdagende foto die Catherine naar je telefoon stuurt. Door het metertje dat telkens verschijnt, ben je echter meer bezig met het balanceren daarvan en minder met het roleplaying wat dit nu juist zo leuk maakt.

Toch zijn dit maar kleine minpuntjes van een ontzettend coole game. De puzzels blijven gevarieerd en de verhaalmodus alleen al biedt vijftien uur spelplezier. Daarnaast kun je nog arcade-modi vrij spelen om highscores neer te zetten of het tegen iemand anders op te nemen. De sociale interactie met npc's is bijna compleet optioneel, maar als je hierin op wil gaan, rekt dit de spelduur nog wat op en diep je een boel extra verhaallijnen uit. Alles bij elkaar maakt dit Catherine ook nu nog absoluut de moeite waard!

Conclusie en beoordeling

8,7
Catherine is een geweldige puzzelgame! Een volwassen thema en verhaal op deze manier verbinden met een puzzelgame zie je maar weinig. Tel daarbij de typisch Japanse weirdness op en je hebt een game als geen ander. De twee verschillende aspecten van de game wisselen elkaar op precies de juiste momenten af, zijn allebei sterk uitgewerkt en vullen elkaar aan. De besturing maakt de al aanwezige uitdaging af en toe ietwat frustrerend, maar dat neem je op de koop toe. Het unieke verhaal beleven en de voldoening voelen na het behalen van de top van de toren is waar je het allemaal voor doet.
  • Uitdagende puzzels met uitstekende opbouw en slimme leermechanieken
  • Volwassen verhaal en sterke thema's prachtig verwerkt in de gameplay
  • Unieke opzet van social life by day, puzzelen by night
  • Moraalmeter
  • Inconsequente stijl in cutscenes is afleidend
  • Onverklaarbare designkeuze voor besturing aan de achterzijde van de blokken

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Deze game heb ik een tijdje terug opgepikt in een sale en gespeeld via backwards compatibility op mijn Xbox One. Wat een coole game is dit! Ik kan hem je zeker aanraden.



    Hebben jullie deze gespeeld en beviel hij jullie ook zo goed?

  • Ik heb hem gerecenseerd toen het uitkwam en gaf het destijds een 88, dus ja it did :P

  • Hier op IG ook? Kan hem namelijk niet vinden, maar wil hem wel lezen :)



    Qua cijfer zitten we in ieder geval op één lijn

  • Ja had de game vroeger op de xbox360 , vond het wel een best vreemde game was verder wel leuk maar op een of andere manier nooit uitgespeeld.



    Ik heb de game nog steeds tussen me 360 games.

  • Nope, op de site waar ik hoofdzakelijk schrijf. Link:



    http://www.gamequarter.be/game/cather…



    Hou er rekening mee dat dit artikel natuurlijk jaren oud is. Zowel inhoudelijk als tekstueel is het dan ook van een stuk lager niveau dan de artikelen die ik hier recent geschreven heb.

  • Deze game heb ik zeker gespeeld. Erg vreemd maar o-zo-lekker, dat stijltje. (Het wordt tijd dat ik Persona 5 maar eens op ga halen, bedenk ik mij nu.

  • Ik wil deze altijd nog een keer spelen op mijn 360.



    Ik moet 'm toch maar eens op de kop ziet te tikken :)



    Fijne review!

  • Deze game leek me altijd al interessant, but I kinda forgot about this one xD Na het lezen van je review heb ik er wederom zin in hahaha. Misschien dat als ik een Xbox One X heb ik 'm eens aanschaf

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren