Majin and the Forsaken Kingdom

Enerzijds is er de lenige kleine kerel die de lakens uitdeelt en anderzijds is er de grote vriendelijke reus die doet wat de kleine man hem opdraagt. Zo is de relatie ooit eens ontstaan en is sindsdien onveranderd gebleven. Maar genoeg over de samenwerking tussen Chris en mijzelf, laten we hebben over de grote grote vriend Theoten en de kleine grote vriend Tepeu.

De Majin Theoten en Tepeu trekken er samen op uit, op zoek naar verloren herinneringen van Theoten. Wat voor herinneringen dit zijn, waarom de Majin aan het begin van het spel gevangen is en hoe het komt dat Tepeu precies degene is die de reus bevrijdt zijn slechts een paar vragen die je tijdens het spelen probeert te beantwoorden. Het enige dat je aan het begin van het spel eigenlijk weet is dat je als Tepeu bent aangewezen op Theoten. Het spel probeert een intense band tussen jou (Tepeu) en de Majin op te bouwen en op die manier een intrigerend avontuur voor te schotelen.

Deze grote olijke vrind is de slimste niet, de producer Daisuke Uchiyama geeft zelfs toe dat Theoten “een beetje dom is”. Tepeu moet de Majin van opdrachten voorzien, het wezen verroert uit zichzelf geen vin. Dit moet ervoor zorgen dat je je na verloop van tijd ontfermt over zijn lot en een band ontstaat met die lieve dommerik. Vandaar ook dat je geen moment als de Majin zelf speelt: “als je de Majin bestuurt, dan zou je een band met jezelf moeten krijgen, dat is nogal lastig.”

Een prachtige insteek voor een spel natuurlijk, zo’n onschuldige oen onder je hoede nemen, maar in de demo die we kregen voorgeschoteld kwam de Majin vooral over als een jengelende kleuter. Om de haverklap schreeuwt de reus “I do it Tepeu” met zijn slome stem, wat behoorlijk irriteert. Schakelaartje activeren, I do it, vijandje aanpakken, I do it, maar ophouden met ‘I do it’ zeggen, doet ie dan weer niet. Overigens wordt Majin and The Forsaken Kingdom ook naar het Nederlands vertaald, dus misschien krijgen we ook de kans om Theoten “doet ik toch effe jonge, kut!” te laten zeggen. Dat zou ik dan wel weer om de haverklap willen horen in mijn game.

Maar goed, een irritante stem is overkomelijk (toch, Simon?), ronduit dom gedrag is een stuk moeilijker te verkroppen. Tijdens de demo zagen we hoe Tepeu een gigantisch stuk fruit plukte en van een verhoging naar beneden richting Theoten gooide. De reus deed niks. Het beest had niet de notie om het stuk fruit op te vangen, er een opmerking over te maken of met zijn lichaamshouding überhaupt duidelijk te maken dat ie het had gezien. Dat terwijl het stuk fruit als een soort power-up dient, daar zou die Majin toch hartstikke blij van moeten worden. Nee, het monster stond daar stom en nadat Tepeu weer beneden was kon het stuk fruit alsnog naar Theoten worden gebracht die het vervolgens blij in ontvangst nam. Graag gedaan hoor, apathisch stuk vreten dat je er staat!

Tijdens de gevechten lijkt de Majin zijn waarde meer te kunnen bewijzen. Hij is weliswaar een stuk logger en slomer dan Tepeu, waardoor hij al snel van verschillende kanten klappen krijgt als er meerdere vijanden opduiken, maar hij kan harde klappen uitdelen. Het is aan Tepeu om bevelen uit te delen aan de Majin om de sterkste vijand aan te pakken terwijl Tepeu een afleiding vormt en de zwakkere vijanden, die vooral irritante klapjes uitdelen, uitschakelt.

Daar eenmaal klaar mee, dan is een nieuwe omgevingspuzzel niet ver weg. Met behulp van magische krachten activeert Theoten schakelaars, brandt hij mos weg van verborgen muren en voorziet hij met behulp van wat elektriciteit de liften van kracht. Het is niets schokkends (ha-ha), het lijkt prima te werken. En eigenlijk valt er ook niet veel meer van te maken. Behalve dan dat je je afvraagt waarom Tepeu die krachten niet zou kunnen hebben, dat scheelt een hoop tijd. Theoten is in dit geval eigenlijk niet veel meer dan een wandelende inventory en user interface waar spreuken zijn te kiezen.

In het half uur dat ik voor het eerst kennismaakte met Theoten, heeft hij mijn hart nog niet weten te veroveren, ondanks zijn knuffelbare Ghibli-achtige uiterlijk. Het beest gedraagt zich nog te dom en is nog geen volwaardige helft van een interessant team. Laten we hopen dat we uiteindelijk daadwerkelijk een emotionele band gaan voelen met deze domme reus als we twintig uur gaan ronddartelen in een magische wereld, want slimmer zal ie waarschijnlijk niet worden. Wellicht dat we zijn fouten op de langere termijn gaan zien als onderdeel van zijn karakter. Nogmaals: laten we het hopen…