Fallout: New Vegas

De meest gehoorde kritiek op Fallout 3 was dat de game weinig tot niets toevoegde aan het Fallout-verhaal. In plaats van een stap vooruit te zetten, was het vooral een stap zijwaarts voor fans van de eerste twee delen. Met Obsidian achter Fallout: New Vegas lijkt daar echt verandering in te komen, aangezien deze ontwikkelaar veelal bestaat uit medewerkers van Black Isle, bedenkers van de Fallout-serie. Ondanks dat Obsidian Entertainment met Alpha Protocol veel mensen deed huiveren voor Fallout: New Vegas, maak ik me in ieder geval geen zorgen meer na mijn eerste speelsessie.

Ditmaal kregen we een uur de tijd om de game eens in zijn puurste vorm aan de tand te voelen: geen demo, geen trailer, maar simpelweg kijken hoe ver je met de nieuwe Fallout binnen een uur komt. Dat was eigenlijk gewoon te kort. Niet omdat ik geen duidelijke indruk van de game kreeg, maar simpelweg omdat ik meer wilde.

Na een inleiding waarin het verhaal aan de hand van vette actie en een ietwat matige voice-over wordt ingeleid, word je wakker in een vreemd huis met een nog vreemdere man die je aan het onderzoeken is. De man neemt een fysieke en mentale test bij je af en vertelt wat er met je gebeurd is. Je was voor dood achtergelaten en begraven in de woestijn rond New Vegas na een confrontatie met een aantal duistere figuren. Een robot genaamd Vincent graaft je uit en neemt je mee naar een dorpje dat rechtstreeks uit het Wilde Westen had kunnen komen.

Jammer genoeg krijg je, zodra je de deur opent om voor het eerst de Californische postapocalyptische lucht weer in te snuiven, een shot dat niet echt speciaal meer is als je Fallout 3 gespeeld hebt. Het meest memorabele moment uit deel drie is de eerste keer dat je buiten de Vault treedt, waar je ogen vervolgens langzaam aan de felle zon wennen en je een uitgestrekte wereld ziet die volledig naar de knoppen is. Precies hetzelfde proberen ze in Fallout: New Vegas, maar het bijzondere is er vanaf en de blik over het dorpje is helaas niet even indrukwekkend als het vergezicht uit Fallout 3.

Dat daargelaten voelt het verder allemaal toch wat nieuwer en frisser aan dan verwacht. Obisidian heeft duidelijk een aantal verbeteringen kunnen doorvoeren. Neem de eerste echte missie die je krijgt in het dorpje: een geliefde dorpsbewoner is ondergedoken en wordt gezocht door een norse en guur uitziende man die fysiek geweld niet schuwt. Je krijgt de keuze om samen met deze man de dorpsbewoner te zoeken, waardoor je een wit voetje haalt bij hem en zijn kameraden, maar het dorp verder niks meer met je te maken wil hebben of juist vice versa.

Oké, tot zo ver nog weinig nieuws. Zodra je echt met de missie aan de slag gaat verandert dat. Ik koos ervoor om de ondergedoken dorpsbewoner te gaan helpen. Zijn buurtgenoten boden direct hulp aan door mee te vechten tegen de groepering die hem zoekt, dynamiet mee te geven of me juist in medicijnen te voorzien om verwondingen tijdens het gevecht te kunnen helen. Het is volledig aan jou om te bepalen hoeveel hulp je aanneemt. Vereiste is wel dat je weet hoe je met de geboden goederen en mensen omgaat. Het is goed om te zien dat om iemand te overtuigen je in plaats van een bepaalde kans hebt om dit te laten slagen, het nu volledig afhankelijk is van de hoogte van je charisma. Hetzelfde geldt voor het dynamiet: wil je de eigenaar ervan overtuigen dat je goed met het spul overweg kunt, heb je wel enige kennis van explosieven nodig.

Als de dorpsbewoner succesvol beschermt is en je het uitschot eens flink in het Amerikaanse zand hebt laten happen, komt een andere nieuwigheid om de hoek kijken. Prompt verschijnt in beeld dat je reputatie met beide groeperingen positief dan wel negatief is veranderd. Dit heeft als bijkomend effect dat mensen je korting geven en van andere goederen voorzien of je juist een kogel door de kop knallen als je het waagt bij ze in de buurt te komen. Hoe ver dit wordt uitgewerkt was helaas nog niet te zien, maar het klinkt in ieder geval veelbelovend.

Na de bedankjes van het volk in ontvangst te hebben genomen, verlaat je het dorp om op zoek te gaan naar de schavuiten die geprobeerd hebben jou om te leggen. Je merkt direct dat alles levendiger is: er is meer flora, bezienswaardige plekken en vooral vijanden. Enerzijds is het interessant dat er meer te doen lijkt, maar vooralsnog miste ik een beetje de Fallout-vibe. Alles hoort namelijk helemaal naar de haaien te zijn, maar het enige waar dit echt het geval is, is de kapotte weg en het enigszins geruïneerde landschap. Dorpjes zijn redelijk intact gebleven en er is veel volk op de been, dus je krijgt niet het gevoel dat bijna iedereen ooit door een nucleaire oorlog van de kaart geveegd is.

Gelukkig hoeft dat niet te betekenen dat de rest van de game ook zo is. In dat uurtje speeltijd heb ik slechts een tweetal dorpjes kunnen bezoeken, dus het grootste deel van de game kan altijd nog bewijzen dat de postapocalyptische sfeer nog altijd in zeer grote mate aanwezig is. Gelukkig waren alle andere aspecten die een game als Fallout: New Vegas zo goed maken rijkelijk aanwezig.