Dead Rising 2

De eerste Dead Rising is één van mijn favoriete Xbox 360-games. Het is gametechnisch en verhaaltechnisch zeker niet perfect, maar dat vergeet je eigenlijk op het moment dat je de eerste zombie een prullenbak op zijn kop zet. Dat gevoel is met het spelen van Dead Rising 2 compleet teruggekomen.

Het begin van de game is namelijk tergend slecht en de setting is te belachelijk voor woorden. Nadat de stad uit het eerste deel en Las Vegas compleet zijn vernietigd door een zombie-uitbraak, leek het een paar slimme koppen een goed idee om een nieuwe gokstad op te zetten: Fortune City. Het geniale plan eindigt daar niet. In Fortune City worden namelijk duizenden zombies in een kooi vastgehouden, waarvan er steeds een aantal worden uitgepikt en in een arena gedumpt. In die arena maken we kennis met hoofdrolspeler Chuck die voor een paar tientjes meedoet aan een televisieprogramma waarvoor hij met zijn motor met kettingzagen binnen een bepaalde tijd zoveel mogelijk zombies moet doodraggen. Euh, wtf?

Als dat nog niet vreemd genoeg is, wordt het televisieprogramma gepresenteerd door de meest foute Snoop-Dogg-bling-bling-wannabe gepresenteerd. Je zit echt met verbazing naar je scherm te staren en bovendien je af te vragen wat Capcom gedaan heeft met de game-engine. In bijna vier jaar tijd zien de personages er qua kwaliteit precies hetzelfde uit,. Chuck oogt nog best redelijk, maar zodra je zijn dochtertje ziet, schrik je je een hoedje, zo matig ziet de arme meid er uit. En helaas is zij niet de enige

Een andere techische beperking zie je op het gebied van communicatie. Waar je de laatste jaren gewend bent dat personages tegen je beginnen te praten zodra je ze aanspreekt, daar krijg je in Dead Rising 2 een ouderwets tekstveld onder je snufferd. Weer bekruipt me het gevoel dat de tijd vier jaar heeft stilgestaan.

Des te gelukkiger was ik dan ook dat de zombies uit hun kooi ontsnappen en de hele stad naar de tering helpen. Want zodra je de eerste klap met je moker uitdeelt, vergeet je simpelweg al het vorige. Het maakt niet meer uit dat de game technisch stilstaat of een kutverhaal heeft. Dead Rising 2 is de perfecte game om op sadistische wijze je agressie te botvieren op domme zombies. Met een moker ram je de koppen er af, met je kettingzaag zaag je alles doormidden, een pijl en boog kan gebruikt worden om een pijl in iemands kop te schieten en een brandblusser bevriest vijanden, waarna je ze kapot slaat. Voor de komische noot kun je bovendien de zombies van een vrolijk masker voorzien.

Helemaal een feest wordt het wanneer je wapens combineert. Je supersoaker transformeer je op die manier in een zeer gevaarlijke vlammenwerper en aan een bezemsteel bevestig je een enorme kettingzaag.. Elke zombie geeft je nieuwe ervaringspunten en zorgt ervoor dat je weer een stukje verder in de game komt. Het is dan ook super jammer dat je in je funrondje zo nu en dan gestoord wordt door de verhaallijn, waarin je een bepaald medicijn voor je dochter moet scoren. “Rot op!”, denk je dan, “ik ben potverdorie vijfhonderd zombies tegelijkertijd aan het afslachten en wordt er enorm gelukkig van. Ik heb geen tijd om iets aan het verhaal te doen, ik wil gewoon genieten van mijn slachtrondje!”

Ik heb in deze previewcode me dan ook vooral daarop gericht en dat werkt gewoon enorm goed. Uiteraard gaan we voor de recensie het verhaal wel volgen en misschien wordt dat uiteindelijk fantastisch, maar eigenlijk hoeft dat niet. Dit is gewoon de perfecte game om na een dag hard werken op te starten. Verstand op nul en binnen de kortste keren zoveel mogelijk bloed op je scherm krijgen, terwijl je je lachspieren maar moeilijk in bedwang kunt houden.