The Witcher 2: Assassins of Kings

Wat is er nou mooier dan aan iets beginnen zonder verwachtingen. Je hebt geen enkel idee wat er gaat gebeuren en of het een positieve of negatieve ervaring wordt. Oké, toegegeven: bij tentamens en andere toetsen is dit minder leuk, maar bij games kun je soms blij verrast worden. Zo’n verrassende game is The Witcher 2, waar ik voorheen nog weinig interesse in had getoond. Nu staat deze titel bovenaan mijn lijstje voor 2011.

Dit komt allemaal dankzij een enorm sterke en enthousiaste presentatie van de ontwikkelaar, waar zelfs om 10:00 ’s ochtends (voor mij toch echt een tikkeltje te vroeg) het bier al klaar stond. The Witcher 2: Assassins of Kings belichaamt de ambities van het Poolse CD Projekt. Ze trekken echt alles uit de kast om een waar pareltje van hun aanstormende game te maken.

Het beste voorbeeld is de totaal nieuwe engine die enkel voor The Witcher 2 gemaakt is. De kritiek op het eerste deel was vooral op het uiterlijk van de game, die nogal ondermaats was. De ontwikkelaar heeft zich dit erg aangetrokken en komt nu met hun eigen TSOOD-engine. Ze waren de beperkingen van de Aurora-engine van BioWare meer dan zat en zagen als enige oplossing een eigen engine te ontwikkelen. Voor iedereen die iets met de engine moet doen is daarnaast een eigen tool ontwikkeld, van het team dat de omgevingen in elkaar zet tot de man die de flora verzorgt. Hoewel TSOOD fonetisch is voor het Poolse woord voor wonder, was de ontwikkelaar het met me eens dat “This Shit Owns Other Developers” een betere betekenis is.

Ondanks dat het misschien een flauwe grap is, omschrijft het wel op een goede manier de kracht van de engine. Wat er op beeld verscheen zag er echt ontzettend mooi uit. De personages hebben nog wel wat polijstwerk nodig, maar omgevingen en objecten schitteren van pracht. Het allersterkste is nog wel het gebrek aan laadschermen. Waar de eerste game nog zo’n 700 laadschermen bevat, zal Assassins of Kings slechts vier van deze dooddoeners kennen. En dat zijn niet enkel mooie woorden van de ontwikkelaar, want het was ook in actie te zien. Tijdens de getoonde quest gaat Geralt, de Witcher, vanuit een kerker naar buiten. Als de deur geopend wordt is direct een enorm gebied te zien; geen laadscherm noch pop-up en het ziet er bijzonder gelikt uit. Daarnaast zijn alle torens, bruggen en andere gebouwen niet enkel decor: alles wat er te zien is kun je ook daadwerkelijk bezoeken.

Papercraft of Kings

Naast een fantastisch leuke presentatie was de bijgeleverde perskit minstens net zo grappig. We kregen een doos met daarin drie papieren personages uit de presentatie, een notitieblokje met uiterst grappige aantekeningen van de presentatie, inclusief de nodige zelfspot. Dit gehele pakket kreeg dan ook de toepasselijke naam: Papercraft of Kings en was alleen geschikt voor achttien jaar of jonger.

Van de quest werden twee versies getoond. Het liet zien dat de morele keuzes die je maakt in de game ook echt invloed hebben op de gameplay en het verloop van het verhaal. De ene speler had een bepaald personage vermoord, terwijl de andere hem juist had gespaard. Zodoende moest de een de moeder van dit personage bevrijden, terwijl de ander juist de gespaarde persoon, in dezelfde kerker, moest zoeken. Beide spelers gingen ten opzichte van elkaar twee totaal verschillende kanten op, met totaal verschillende speelstijlen met een heel ander verhaal als gevolg. Ondanks dat de keuzes dus niet veel invloed op de locaties hebben, kun je een heel ander verhaal gespeeld hebben dan een ander, getuige de zestien mogelijk eindes van de game.

Na deze quest kregen we een intensief eindbaasgevecht te zien. Op een enorm slagveld vecht Geralt tegen een soort uit de kluiten gewassen houten vogelverschrikker, die toevallig ook nog eens in de fik gevlogen is. Ondanks dat het gevechtssysteem nog lang niet klaar is volgens de ontwikkelaar, zag het gevecht er behoorlijk imposant uit. Zo nu en dan liet de vuurpop een grote hoeveelheid boogschutters vuurpijlen op de Witcher afschieten. Als de camera vervolgens zo gedraaid wordt zodat je deze vuurregen kunt zien aankomen, sta je toch wel even stomverbaasd te kijken hoe mooi ook dit eruit ziet. Veel tijd om dit sterk staaltje techniek aan te staren heb je echter niet, want ons heethoofdje blijft zelf ook druk bezig met je te bestoken. Doordat de jongen die het speelde al redelijk rap expres dood ging, en daarmee de presentatie helaas ook tot een einde kwam, werd niet echt duidelijk of het gevecht zelf ook een beetje uitdagend was, maar dat wat er te zien was stemde me vrolijk.

The Witcher 2 lijkt, ondanks dat ik de game nog niet zelf hebben kunnen spelen, echt een ijzersterke game te worden. Grafisch is het van de bovenste plank, de keuzes die je maakt zijn echt van invloed op je beleving en dat alles zonder dat je regelmatig op laadschermen hoeft te wachten. Het is zo’n titel waar de meeste mensen nauwelijks van weten dat die überhaupt in ontwikkeling is, maar dat hoeft duidelijk helemaal niets te betekenen. Ik mag het eerste deel dan wel niet gespeeld hebben, ik ben nog nooit zo plotseling enthousiast van een game geworden als in dit geval. The Witcher 2: Assassins of Kings is enkel in ontwikkeling voor de PC, maar als antwoord op een vraag (waardoor ik weer een vakje kon afkruisen op mijn Bingo-kaart) tijdens de vragensessie liet men al doorschemeren dat ze erg graag de game ook naar de consoles willen brengen.