Halo: Reach

De hype rondom Halo 3 was enorm. Microsoft spaarde kosten nog moeite om de lancering van de game uit te roepen tot de grootste multimedia-lancering ooit. Halo: Reach lijkt in vergelijking met Halo 3 dan ook zwaar onder de radar te vliegen, wat zeer opmerkelijk is. Mijn Firefight-ervaring tijdens de E3 was overdonderend en nu ik twee missies coöperatief met Thijs heb gespeeld ben ik nog meer overtuigd: Halo: Reach is een heerlijk spel.

De game is eigenlijk een ode aan de toffe elementen in de eerdere Halo-games. Daarin was het vreselijk om door gangetjes heen te banjeren, maar was het fantastisch om in grote omgevingen hordes vijanden af te maken. Dat is precies wat je in het vijfde level van het spel, Tip of the Spear, doet. Samen met Thijs bevond ik mij in een zanderige omgeving op de planeet Reach, waar de Covenant aanwezig is om de mensheid compleet uit te roeien. In de missie is het de bedoeling om een toren terug te veroveren. De weg daar naartoe is lang en kan afgelegd worden in een oude bekende: de Warthog.

Met mij aan het stuur en Thijs achter het enorme machinegeweer rijden we als een dolle door de omgeving, waar we de verschillende Grunts, Jackals en Elites afmaken. De framerate valt in de helse tocht van een minuut op een positieve manier op: het loopt zeer soepel. Ook laat dit level zien dat het met de variatie wel goed zit. Naast de stukken waarin je rondscheurt, zijn er zeer veel shoot-outs. De intelligentie van de vijand valt daar goed op. De gevechten zijn zeer intens en als je even niet oplet word je geflankeerd en moet je echt vechten voor je leven. Iets wat Thijs en ik dan ook veel gedaan hebben.

De missie eindigt bij een enorme toren, die je moet beklimmen. Dat kun je doen via een lift, maar leuker is het om de jetpack-skill op te pakken, die we uit de bèta kennen, en daarmee een Banshee te kapen. Naast een Achievement levert dit ook een fantastische belevenis op als je de vijand bovenin de toren van een afstand onder vuur neemt. Dat is nog eens handig ook, want wie gewoon doodleuk de toren inloopt, kan daar op een Elite met een Energy Sword rekenen, die de speler met één klap afmaakt.

Halo: Reach ziet er een stuk beter uit dan Halo 3. De nieuwe engine mag geroemd worden om zijn fabuleuze lichteffecten en fantastische physics. Niets is zo lekker als voor je neus een paar Grunts door het beeld te zien stuiteren omdat zij niet weg rennen voor een granaat. Datzelfde genot haal je uit ontploffende kratten of vijanden die je met een Warthog overhoop rijdt. De nieuwe engine werkt bovendien goed met grote open omgevingen. Wie achterover werd geblazen toen hij in de eerste Halo op het strand landde, zal nu een groot gedeelte van de game met een grote grijns zitten gamen, zo indrukwekkend zijn de open omgevingen. Van de andere kant ben ik op dit moment juist een beetje teleurgesteld in het uiterlijk van de verschillende personages. Het Noble Team ziet er een stuk beter uit dan de personages uit Halo 3 en ODST, maar doet mij meer denken aan de visuele kwaliteit van Red Faction: Guerilla. Dat is geen lelijk spel, maar het komt voor de absolute top gewoon net te kort.

Het tweede level waarmee we aan de slag zijn gegaan is Nightfall, een missie die zich in de nacht afspeelt en waarin je gewapend met een sluipschuttersgeweer zolang mogelijk ongezien moet blijven. Het is een ideaal level voor de coöperatieve modus. Toen Thijs en ik eenmaal bij een vijandelijke basis aankwamen, richtten wij allebei op een andere Elite, telden tot drie en BOEM, beide beesten vielen neer. Daarna ging Thijs volop in de aanval en bleef ik op een afstandje de ene na de andere headshot maken. Het levert een perfecte Halo-ervaring op, waarbij succesvol samenwerken er voor zorgt dat je ongeschonden uit de strijd komt. Bovendien hoor je constant op de achtergrond een heerlijke soundtrack spelen.

Ik heb een zeer goed gevoel aan mijn korte speelsessie overgehouden. De game is aan de ene kant erg herkenbaar voor Halo-fans, waar ik mezelf toe reken, maar brengt aan de andere kant vernieuwing op het gebied van graphics, wapens en grote open omgevingen. Het is een game die ik liever vandaag dan morgen speel, vooral omdat ik volgende week naar Japan vlieg en de lancering mis. Gelukkig heeft dat geen gevolg en voor de recensie, die je op zondagavond 12 september mag verwachten!