Dragon Age 2

Dragon Age: Origins is het meest succesvolle nieuwe product dat Electonic Arts en Bioware beide ooit hebben uitgebracht. Binnen een mum van tijd was er een universum neergezet met boeken, DLC en zelfs een behoorlijke uitbreiding. Om het succes van Origins op te volgen met Dragon Age II hebben ze daarom extra goed gekeken naar de kritiek op de eerste game, met de nodige gevolgen. Hardcore fans van Origins zullen er misschien niet helemaal vrolijk van worden, maar duidelijk is dat Dragon Age II een iets andere weg inslaat dan zijn voorganger.

Aan de vlotte babbel van Bioware’s David Silverman ben ik al gewend, het is niet de eerste keer dat hij mij een presentatie vol grappen en grollen voorschotelt. Mijn ogen zijn dan ook strak gericht op het scherm waar hij gedeeltelijk voor staat en dat op dit moment een sfeervol startscherm van Dragon Age II toont. Veel gebeurt er echter nog niet, aangezien het de laatste presentatie van de beurs is en David de gelegenheid neemt om op uiterst relaxte wijze te babbelen met de groep. Is er nog iemand die een Duitstalige versie van het nieuwe Dragon Age-boek wil? Ja? Mooi. Wacht, we hebben ook nog opblaasbare speren, hebben jullie die al? Nee? Perfect. Goed, tien minuten later is alles verdeeld en begint de presentatie dan toch echt. De demo gaat van start en ik zie gelijk mijn grootste angst zowel bevestigd als ongegrond blijkt. Ja de game is gestileerd, met strakkere contouren van omgevingen en personages en overwegend minder detail in de spelwereld. Daar staat tegenover dat bijvoorbeeld de gezichten van de personages wel enorm gedetailleerd zijn.

Het lijkt dus mee te vallen met de schade en de sfeer proeft nog steeds als die van de mystieke wereld van Fherelden. Voordat we echt de game in duiken, vertelt David ons hoe ze deze keer ervoor gekozen hebben om een andere constructie te hanteren voor de verhaalvertelling. In plaats van dat er één verhaal verteld wordt, rechtstreeks vanuit de personages die er deel aan nemen (zoals in Origins), worden er nu twee verhalen verteld. Vanuit het hoofdverhaal worden eerdere gebeurtenissen naverteld en daardoor vaak ook overdreven. Zo zie je bijvoorbeeld eerst twee personages die op de vlucht zijn voor de Darkspawn die na het vernietigen van Lothering (een stad uit Origins die op een gegeven moment van de kaart verdwijnt). De krijger van het duo, Hawk, wordt bijgestaan door zijn magisch aangelegde zus Bethany wanneer ze uiteindelijk tegenover een horde aan vijanden komen te staan. Ondanks de enorme hoeveelheid vijanden hakt Hawk er als een ware Kratos op los en maait de vijanden met het grootste gemak neer, terwijl Bethany met haar magie voor het helemaal afmaakt.

Wie bekend is met Dragon Age zal hier z’n wenkbrauwen bij fronsen, want als Origins iets niet was, dan was het wel een gemakkelijke hack ’n slash-game. Het blijkt echter om een gebeurtenis te gaan die naverteld wordt en zoals wel vaker het geval is bij verhalen die telkens weer door een ander verteld worden, blijkt het behoorlijk overdreven. “Bullshit,” roept er plots een stem, “zo ging het niet.” Vervolgens zien we dezelfde gebeurtenissen weer opnieuw beginnen, maar deze keer zijn ze met z’n vieren in plaats van met z’n tweeën. Het gevecht lijkt nu opeens ook een stuk realistischer en minder gemakkelijk. Uiteindelijk verschijnt oudgediende Flemmeth ten tonele om snel korte metten te maken met de Darkspawn. Terwijl de groep op adem komt blijkt dat één van de teamgenoten geïnfecteerd is geraakt met de corruptie van de duistere wezens en Flemmeth ziet slechts twee opties: de gewonde man een Grey Warden laten worden of hem uit zijn lijden te verlossen. Los van het feit dat het een zeer uitgebreide dialoog is met vele in-game tussenfilmpjes zie ik nog iets anders aan het gesprek dat mij opvalt. Iedere dialoogkeuze wordt nu vergezeld van een icoontje. David legt uit dat ze dit gedaan hebben omdat er veel ontevredenheid was over het niet weten wat de gevolgen van bepaalde uitspraken waren in het vorige deel. Zo zie je bij een diplomatische oplossing een olijftak, bij een agressieve een vuist en bij een sarcastische een masker.

Gedurende de presentatie zie ik natuurlijk allerlei interessante dingen of dingen waar ik mijn vraagtekens bij zet als groot liefhebber (als Dragon Age II zich gelijktijdig afspeelt met Origins, wat doet Flemmeth daar dan in vol ornaat?), maar er is iets gebeurd met het gevechtssysteem wat ik tot nu toe voor me gehouden heb. Wie Dragon Age Origins namelijk op de PC gespeeld heeft, weet hoe briljant het wel niet was om de actie te pauzeren, het perspectief te veranderen en vervolgens als een generaal van bovenaf bevelen te geven. Wie hem daarentegen op de console heeft gespeeld, weet dat het juist deze complexiteit was die hem daarom grotendeels onspeelbaar maakte. Maar goed, een deel van die complexiteit hebben ze er in Dragon Age II compleet uit gesloopt. Je kunt de actie nog steeds wel pauzeren, maar niet langer volledig van bovenaf kijken en de actie is directer geworden. Zie het als een Rune, God of War, Viking waar je af en toe even een denkmomentje in kunt lassen en van personage kunt switchen. Natuurlijk is dit wat kort door de bocht wanneer je nog niet eens zelf achter de knoppen hebt mogen kruipen, maar ik vrees er wel een beetje voor. David zegt zelf dat ze hiertoe besloten hebben omdat je in Origins wel voor generaal kon spelen maar nooit het gevoel had zelf met grote wapens te zwaaien in het heetst van de strijd. “Now you can plan like a general but also fight like a Spartan.” Leuk gezegd David, maar dat maakt het mes dat je me tussen de ribben steekt niet minder pijnlijk.

Ondanks de teleurstelling die ik als fan van het origineel voel, kan ik de game zelf helemaal niks kwalijk nemen. Hij loopt over van vakmanschap en kwaliteit en het is duidelijk dat Bioware echt erg goed heeft nagedacht over de kritiek die er op het eerste deel was. Het is alleen jammer dat ze tegelijkertijd doof lijken voor de lovende woorden van spelers die wèl met volle teugen genoten hebben van Origins. Hierdoor wordt het misschien niet het waardige vervolg waar we op hoopten, maar eerder een lovenswaardige doorstart van de franchise. Natuurlijk zie ik graag een groter publiek genieten van wat ik nu al één van mijn favoriete spelwerelden kan noemen, maar toch maak ik mij lichtelijk zorgen over de richting die Bioware nu in lijkt te slaan met Dragon Age.