IG Feliciteert Dead Rising

Wanneer er een nieuwe console op de markt verschijnt, gaat dat natuurlijk gepaard met een lading nieuwe games die maar even moeten aantonen wat het nieuwe beestje allemaal kan. Bij de Xbox 360 waren de games nou niet bepaald om van te juichen en dus bleef voor mij dat unieke ‘next-gen-gevoel’ eigenlijk uit. Dan heb ik het niet zozeer over betere graphics, dat was wel zichtbaar, nee bij een nieuwe generatie verwacht je toch iets meer. Pas toen ik honderden zombies allemaal op hun eigen tempo door een donkere parkeergarage zag schuifelen voelde ik het pas echt: dit is next-gen en dit is ongelofelijk.

Nu moet ik wel toegeven dat ik altijd wel een zwak heb gehad voor de wandelende doden. Het idee dat onze samenleving compleet instort wanneer een gevaarlijke infectie gewone mensen in hersenloze moordenaars verandert, is natuurlijk ook mateloos interessant. Dead Rising speelt met dit concept zoals films zoals Night of the Living Dead en Dawn of the Dead dit ook hebben gedaan. Vooral die laatste is een enorme inspiratiebron geweest, want ook de game speelt zich af in een gigantisch Amerikaans winkelcentrum waarin een paar overlevenden moeten zien te ontkomen aan de zombies die nu doelloos door het gigawarenhuis rondlopen.

Als Frank West, fotojournalist die wel wat meegemaakt heeft (‘’I covered wars you know!’’), beland je midden in de penarie en moet je achter de oorzaak van de zombie-uitbraak zien te komen. Omdat Frank niet bepaald een vechtmachine is die altijd wel wat wapens op zak heeft, moet hij het maar doen met alles wat hij in het winkelcentrum tegenkomt.

De unieke wapens zorgen in Dead Rising ongetwijfeld voor de grappigste situaties, mits je natuurlijk een beetje een zwart gevoel voor humor hebt. Zombies kunnen op de meest gruwelijke manier verminkt worden door ze letterlijk door midden te hakken met een zwaard uit de plaatselijke antiekzaak, of omver te rijden met een winkelwagentje. De honderden wapens zorgen ervoor dat je heerlijk kan experimenteren, aan ondode proefkonijnen in ieder geval geen gebrek.

Naast de waarheid onthullen achter de uitbraak van het zombievirus heeft Frank ook de taak om andere overlevenden in het winkelcentrum in veiligheid te brengen. Dat gaat lang niet altijd van een leien dakje, want naast de duizenden zombies, die tussen de ongeïnfecteerden en de enige veilige plek in het winkelcentrum staan, zijn er ook nog eens psychopaten die compleet doorgedraaid zijn nadat ze hun vrienden en familie opgepeuzeld hebben zien worden door zombies. Onder andere een geflipte clown met kettingzagen en een doorgedraaide supermarktmedewerker maken Franks reddingsacties lastig en functioneren als de eindbazen.

Wat Dead Rising pas echt interessant maakt is de tijdsdruk die boven dit alles hangt als het zwaard van Damocles, binnen 72 uur komt er een helikopter die de overlevenden van het dak gaat redden. Aan het einde van drie dagen moet je dus op het dak staan. Ook tijdens de missies speelt tijdsdruk een belangrijke rol. Is Frank niet op tijd in een bepaald deel van het winkelcentrum, dan mist hij zijn kans om het mysterie op te lossen en valt ook de rest van het verhaal in het water. Voor overlevenden in nood gaat hetzelfde op, weet je ze niet op tijd te redden dan vreten de zombies ze rauw op.

Veel ruimte voor fouten is er niet want door het savesysteem kan je maar één savefile hebben. Sla je dus net op wanneer je nog maar een paar minuten de tijd hebt om aan de andere kant van het gebouw te komen dan kan je mooi opnieuw beginnen wil je het verhaal succesvol ten einde brengen. Het was deze spelmechaniek die Dead Rising zo’n statische game maakt, de ene speler zag het niet zo zitten om na een foutje helemaal opnieuw te beginnen de andere ontdekte een hele nieuwe manier van spelen. In Dead Rising moeten er namelijk keiharde keuzes gemaakt worden. Help je nog even wat mensen uit de problemen of red je alleen je eigen hachje? Zelfs in Dead Rising zijn er te weinig uren in een dag om iedereen die hulp behoeft uit de brand te helpen, er moeten beslissingen genomen worden over wie de ramp overleeft en wie niet, net zoals dat in een echte zombie-apocalyps ongetwijfeld het geval is.

Er is nog zoveel meer dat Dead Rising zo verschrikkelijk sympathiek maakt en dat zit hem vooral in de kleine details. Het is bijvoorbeeld mogelijk om verschillende drankjes te mixen waardoor je tijdelijke een bonuskracht krijgt of het levelsysteem waardoor je worstelgrepen kan leren om zombies te doden. Minstens zo leuk was het fotografische werk waarmee je extra ervaringspunten verdient. Hoe meer zombies er op een foto staan des te meer punten en daarnaast zijn er ook bonussen te verdienen door extreem gewelddadige, grappige, dramatische en zelfs sexy momenten vast te leggen. Het indrukwekkendste deel blijft hoe dan ook de ondergrondse parkeergarage waarin Frank met een auto over hordes zombies heen kan rijden, dikke pech wanneer je wagen halverwege de tocht het begeeft en je te voet door de donkere tunnel moet lopen.

De enorme charme en de unieke concepten die Dead Rising kent, maken het een cult-klassieker. En zoals dat bij zo’n titel hoort zal niet iedereen de ietwat vreemde elementen kunnen waarderen. Voor wie het wel aandurft is Dead Rising een gedurfd en verschrikkelijk origineel eerbetoon aan het zombiegenre.

Geplaatst op 12 september 2010 om 12:00 door Thijs Barnhard