Saints Row 2 > GTA IV

Saints Row 2 (SR2) is simpelweg één van de beste games van deze generatie. Absurde mening? Tja, dat krijg ik wel vaker te horen, daarom weet ik nu al welke argumenten ik naar mijn schedel gemikt krijg: “Kut graphics, GTA-kloon, slechte multiplayer.” Allemaal blablabla. Om SR2 echt te begrijpen, moet je uit zijn op slechts één ding: lol.

Het eerste deel is vrijwel letterlijk GTA: San Andreas met iets betere graphics en een ander verhaal. De ontwikkelaars (Volition) zijn om de tafel gaan zitten en hebben toen gezamenlijk besproken wat GTA: San Andreas nou zo leuk maakt. Hieruit is een eigen game voortgekomen die als doel had om de GTA-serie te overtreffen in de hoeveelheid plezier die je kunt hebben per minuut. Alles moest over the top zijn, niets was bedoeld om serieus te nemen, het ging enkel om vermaak. Naar mijn mening was dit eerste deel al een geslaagde, zij het een ietwat beperkte, game.

SR2 is veel verder gegaan en heeft GTA IV uit het water geblazen. Nee, het is geen grafisch meesterwerk. Nee, het heeft geen fantastische multiplayer, afgezien van de co-op. Ja, het is allemaal erg geleend van GTA. Maar maakt het uit? Ik heb GTA IV één keer uitgespeeld en van de multiplayer heb ik twee weken genoten, c’est tout. SR2 heb ik bijna drie keer uitgespeeld met ongeveer honderdvijftig uur op de klok (waarvan de helft in de co-op-modus). GTA IV, in al zijn grootsheid en oog voor detail, heeft me gewoon niet zo kunnen boeien als SR2 omdat het zichzelf te serieus nam. Dat mag ook wel, die games zijn ook nodig… maar het gaat uiteindelijk toch om vermaak, puur spelplezier.

Ik zal een voorbeeld geven van een gestoorde situatie die typisch is voor SR2: Rob van der Leek, je kent die kleine wel, en ikzelf zaten samen te gamen via co-op. Je kunt je eigen personage totaal aanpassen, dus we spraken af dat we ieder een gestoorde outfit aan zouden trekken en elkaar ergens zouden ontmoeten om vanaf dat punt een teringbende aan chaos te veroorzaken. Ik kom aan in een bloederig T-shirt en spijkerbroekje. In de verte zie ik Rob al aankomen, in een dikke sportwagen. Hij stapt uit en… is naakt. Enkel de censuurblokjes voor zijn kruis schermen mijn onschuld af voor zijn onzedelijk gedrag. Maar ik kom er nog goed vanaf. Het omaatje op de straat krijgt Rob in zijn volle, naakte glorie, al dansend als Michael Jackson, recht in haar gezicht, met als gevolg dat ze gillend wegrent. Ik lig buiten adem van het lachen op de vloer voor mijn tv bij het aangezicht van een gillend omaatje dat wegrent voor een naakte crimineel die haar achtervolgt en probeert zijn lul in haar gezicht te drukken middels een dansje. En dan moeten we nog beginnen aan de chaos.

De uiteindelijke beloofde chaos komt tot stand door een SWAT-tank te jatten, Rob er een handstand op te laten doen in zijn blote toges en met volle vaart op een blokkade in te rammen, waardoor zijn naakte lijf wordt gelanceerd in een groepje agenten dat omdondert als een stel bowlingkegels. Zelden hebben wij samen zo hard moeten lachen om een game, of om wat voor vorm van entertainment dan ook. Doe je dan iets goed als ontwikkelaar? Dat dacht ik wel. Rockstar brengt genoeg toffe titels uit, en deze zijn mijns inziens ook zeker van hoge kwaliteit, maar ik durf niet met droge ogen te beweren dat ze beter zijn dan SR2. Ik betaal evenveel voor elk schijfje, maar in één van die titels steek ik zes keer zoveel tijd. Duidelijk verhaal, lijkt me.

Ik vind het jammer dat er zoveel Rockstar-fanboys zijn die blind lopen te geilen op GTA IV, maar tegelijkertijd lopen te zeiken dat het te serieus is, of dat het kut is dat er geen vliegtuigen in zitten, of dat er geen co-op in zit. Pas als je beide uitbreidingen haalt krijg je parachutes, checkpoints tijdens missies en de mogelijkheid om uitgespeelde missies nog eens te herspelen. Kijk verder dan je neus lang is sukkels, SR2 had dit allemaal al op de dag van de release… maar nee, dat is ‘slechts een GTA-kloon’. Als Jessica Alba wordt gekloond en haar kloon heeft net iets dikkere tieten en veel beter is in bed, ga je dan ook zeiken dat ze ‘slechts een kloon’ is? Nee, dat we daar duidelijk over zijn.