Vanquish

Westerse gamers opgelet: Japan staat op het punt om jullie na jaren van verwaarlozing weer terug te winnen en tegelijkertijd ook nog de Japanse markt op te warmen voor het shootergenre. Vanquish moet namelijk een bruggenbouwer worden en hoe meer we van de game spelen, des we meer we beginnen te geloven dat deze game die hoge verwachtingen wel eens waar kan maken.

Waarom weet Vanquish zo op te vallen tussen de vele Third-Person Shooters die we de afgelopen jaren voorbij hebben zien komen? Het is vooral de mix van genres die deze game iets unieks geeft. Vanquish zou je bijvoorbeeld kunnen spelen als bijvoorbeeld een Gears of War waarin je van het ene stukje dekking naar het andere rolt om daar het vuur te openen op je vijanden, in dit geval op Russische robots die een Amerikaans ruimtestation hebben veroverd. De twist zit hem volgens producer Atsushi Inaba dan ook dat Vanquish eigenlijk een ‘’actiegame’’ in vermomming is. Met het actiegenre heeft Inaba-san, alsook de ontwikkelaar PlatinumGames wel ervaring, eerder waren ze al verantwoordelijk voor Devil May Cry en Bayonetta.

Wat Vanquish bijzonder maakt, merk je voor het eerst wanneer Sam Gideon in zijn witte robotpak zijn raketaandrijving activeert en het spel haast letterlijk naar de volgende versnelling schakelt. Op zijn knieën glijdt hij in hoog tempo door de omgevingen. Door op deze snelheid te richten beweegt de wereld om hem heen stukken langzamer waardoor je stijlvol in slow motion robots aan stukken knalt met Sams transformerende geweer. Het tempo ligt, of je nu in slow mo bent of niet, altijd hoger dan gemiddeld en met bijbehorende vloeiende animaties waar je U tegen zegt.

De snelheid wordt nog wat verhoogt wanneer Sam in de game op een vrachtrein belandt die in rap tempo het cirkelvormige ruimtestation doorkruist. De Russen vallen de wagon van voren en achteren aan waardoor Sam razendsnel van de ene kant naar de andere kant moet glijden om ze tegen te houden. Ondertussen duiken er steeds grotere en gevaarlijke vijanden op en rijdt er een andere trein parallel aan die van Sam. Wanneer deze wagon plotseling een ander spoor volgt, rijdt de vijandelijke trein ineens over het plafond van de tunnel terwijl het vuurgevecht met de inzittende nog steeds doorgaat. Heftig!

Als een mix van stijlen is Vanquish in ieder geval een indrukwekend, maar ook de grafische stijl die gekozen is brengt iets unieks met zich mee. Het hoofdpersonage Sam Gideon is bijvoorbeeld geen melodramatische oosterse tiener met puntig haar, maar een actieheld die met zijn pak doet denken aan Master Chief. Daaronder schuilt echter een bad ass die vooral wat weg heeft van Solid Snake. Sam steekt bijvoorbeeld maar al te graag een sigaret op wanneer hij even stilstaat. Volgens Inaba-san zullen westerse en oosterse gamers zich simpelweg kunnen vinden in het feit dat Sam gewoon universeel cool is.

Alleen staat Sam er niet voor op het ruimtestation. De blonde Elena Ivanova staat hem bij vanuit haar controlekamer terwijl Robert Burns hem in de gevechten met een gigantische minigun bijstaat. In een nieuwe missies kreeg ik ook wat meer te zien van de Russische vijand die voornamelijk uit een legioen robots bestaat. Een oude bleke rivaal van Sam duikt ook op in een minstens zo blits robotpak. Wat volgt is een eindbaas gevecht waarin de Rus met zijn flitsende outfit rondvliegt en letterlijk honderden raketten tegelijk afvuurt. Aan Sam om in slowmotion deze projectielen uit de lucht te schieten voordat ze inslaan. In een compleet andere missie bevindt Sam zich in een trein die langzaam aan door de enorme stad trekt die op het ruimtestation is geplaatst. Om onopgemerkt dit stuk te doorkruisen moeten er bewapende camera’s uitgeschakeld worden met een sniper rifle. Het tempo ligt een stuk lager, maar ook hier zit de spanning erin.

Met een scoresysteem die je acties na ieder level berekent en er een cijfer aan geeft, zorgt Vanquish ervoor dat je als eenzame speler aan je trekken komt. Een multiplayer zit er namelijk niet in, aan de ene kant jammer natuurlijk, want zoiets rekt de speelduur aardig op. Laten we daarom hopen dat Japan aantoont dat je met een strakke singleplayer nog steeds een sterke shooter kan neerzetten, eentje die in het geval van Vanquish, niet bang is om buiten de gebaande paden te gaan.