Lang leve lowbudgetgames!

De game-industrie groeit en evolueert constant. Er zijn vele gamedesigners en geen twee mensen zijn gelijk, wat dus veel verschillende games oplevert. De grotere ontwikkelaars (denk aan Epic Games) hebben meer geld, middelen en tijd om hun games te perfectioneren, wat resulteert in een beter product. Betere games betekent dat wij er allemaal baat bij hebben. Niet alleen omdat wij dan een leukere/mooiere/betere game te spelen hebben, de industrie neemt zo ook weer een klein stapje vooruit. Iets kleinere ontwikkelaars (denk aan IOI Interactive) hebben deze luxe niet en dat verschil merk je meestal wel wanneer je de titels naast elkaar legt. Maar naar mijn mening ligt de potentie van games, als medium, niet bij deze bedrijven en hun creaties. Ik zie veel meer toekomst en groei in lowbudgetgames, zoals één van mijn favoriete games deze generatie: Earth Defense Force 2017 (EDF).

Het klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, het idee dat een ‘beperkte’ developer juist voor een snellere ontwikkeling kan zorgen in de games-industrie, maar het is vrij logisch. Iemand die in het wild moet overleven, leert naar verloop van tijd allerlei methodes en trucjes om aan voedsel en water te komen. Beperk iemand, en hij zal inventiever om moeten gaan met zijn middelen om hetzelfde resultaat te bereiken. Zo is ook het briljante EDF ontstaan.

EDF is een Tthird-person Person Sshooter waarin jij een soldaat speelt van de Earth Defense Force, een dienst speciaal opgezet om mogelijke buitenaardse aanvallen tegen te gaan. Dit blijkt een verdomd goede investering, want in het jaar 2017 wordt onze planeet aangevallen door zilverkleurige ufo’s, jaren zestig robots en enorme insecten. Jouw taak? Knallen. Heel veel knallen. Je kiest twee van de honderdvijftig beschikbare wapens en knalt hiermee de gigantische mieren, spinnen en robots af. Nou valt er aan het begin niet veel te kiezen, je hebt enkel de twee standaard wapens, en dat is één van de verslavende elementen van het spel. De rest van de wapens moet je vrijspelen door vijanden af te schieten of op te blazen, waarna sommige groene kistjes laten vallen met daarin een mogelijkerwijs nieuw wapen. Het lijkt op het grinden in een typische MMO, maar dan leuker. Je wilt nieuwe wapens om te zien hoe ze werken, zodat je vijanden op een andere manier kunt doden. En je wilt ze blijven doden om nog meer nieuwe wapens te verzamelen. Zeer verslavend, maar en ook zeer vermakelijk!

Dat is precies waar ik op doel. Eén van de makers van EDF zei het volgende over de richting die Japanse games op gingen:“De games worden te complex en de nadruk ligt te sterk op het grafische aspect. Men verwaarloost de gameplay.” Hij wordt door zijn budget gedwongen om één of twee aspecten uit te kiezen en hier de maximale potentie van te benutten. Er wordt een combinatie gecreëerd van schieten en verzamelen die bijzonder goed werkt, met verschillende wapens die voor andere gameplay zorgen; je past je tactiek aan op het wapen dat je gebruikt. De game-industrie is veel meer gebaat bij deze vernieuwing dan bijvoorbeeld het lullige Too Human dat een berg genres door elkaar flikkert en niets concreets bereikt.

Met games als Killer 7, Rez en Limbo, om maar even drie dwarsstraten te noemen, evolueren games als medium ten minste. Niet dat het perfecte games zijn die alles goed doen, maar het zijn tenminste wel titels waarin veel nieuwe dingen geprobeerd worden. Deze teams hebben lef en steken hun financiële nek uit om de grenzen te verleggen. Ik wil de ‘grote jongens’ wel aan de slag zien gaan met een verkleind budget en een kleiner team, laat het hen maar proberen. Leg beperkingen op de meest briljante modellers, programmeurs en designers en kijk maar met wat voor oplossingen ze komen. Laat ze de nadruk leggen op één of twee aspecten, heb schijt aan graphics of hoogwaardige storytelling of welke onderdelen het minst belangrijk zijn voor je game, verleg de grenzen.

Alleen ben ik er vrij zeker van dat andere ontwikkelaars niet naar EDF en Killer 7 hebben gekeken om te kijken hoe het ook kan. Ik zie niets van die twee games terug in andere titels terwijl ze enorm hoog op mijn ‘meest gewaardeerde games aller tijden’-lijst staan. Een gGrootse namen naam als Peter Molyneux en Will Wright voegenvoegt op dit moment, als je het mij vraagt, geen fuck toe aan de game-industrie. Bergen met geld, maar geen originaliteit of inspiratie om er iets nuttigs mee te doen. Vroeger, toen groothedzen geen cent te makken hadden, kwamen ze met de meest geniale meuk op de proppen. Nu? Not so much. Ik zeg: geef die mannen eens wat minder ruimte en laat ze dan maar eens iets produceren, misschien komt er nog iets wonderbaarlijks uit in plaats van het zinloze Spore of het weinig vernieuwende Fable II.

Vergelijk het maar met meisjes versieren: als je in een grote club uitgaat, heb je opties te over, dus doe je al snel minder je best omdat er toch genoeg andere meiden rondlopen. Sta je in een bar waar slechts één leuke meid in te vinden is, moet je meer je best doen waardoor je beter wordt in het versieren van dames! Aan de andere kant… met een rol duct tape kom je ook een heel eind.