Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 2

Sinds november 2006 zijn er in Europa maar liefst 22 games verschenen met volksninja Naruto in de hoofdrol. Tweeëntwintig. In vier jaar tijd. Dat betekent dus een gemiddelde van vijfenhalve Naruto-game per jaar. Gemiddeld koop je dus twee maanden na de release van de zoveelste fighter omtrent de oerdegelijke serie, weer een nieuwe! Na wekenlang bezig te zijn geweest met deze ingewikkelde wiskundige berekeningen zat ik dan ook met klamme handjes en samengeknepen billen op de bank om de eerste drie uur van Naruto: Ultimate Ninja Storm 2 te spelen. Want wat kan er nu leuk aan zijn om voor de 23e keer in vier jaar tijd aan de slag te gaan met een geelharige tiener die een veel te grote bek heeft?

Genoeg, zo blijkt gelukkig. Mensen die altijd al een zwak hebben gehad voor de populaire Japanse manga en animé zullen genoeg vinden in deze game om zich urenlang mee bezig te houden. Ultimate Ninja Storm 2 speelt zich af in de Shippuuden-saga. Voor de leken: Naruto is dan maar liefst drie jaar lang weggeweest om te trainen en is daardoor sterker dan ooit. Nieuwe personages doen hun intrede, nieuwe missies vragen om drastische acties en bovendien moet de vijandelijke groepering Akatsuki – die uit de negen meest gevaarlijke krijgers bestaat – verslagen worden.

Wat het vechten met en tegen zulke sterke tegenstanders zo tof maakt is dat je te maken krijgt met indrukwekkende vechttechnieken die fantastisch op het beeld worden getoverd. Net als de eerste Ultimate Ninja Storm geeft ontwikkelaar CyberConnect2 je het idee regelrecht in de animé te zijn gestapt en een veel groter compliment kun je een ontwikkelaar natuurlijk niet geven. Dat de jutsu’s – persoonsgebonden, krachtige aanvallen - een stuk grootser zijn geworden ten opzichte van het eerste deel maakt het visuele plaatje alleen maar indrukwekkender.

Iets minder indrukwekkend zijn de wat standaard gevechten in de arena die net als het eerste deel veelal met wat buttonbashen te voltooien zijn. Dit lijkt deels opgevangen door af en toe een eindbaas te introduceren, zoals in de demo op PlayStation Network al te zien was met Naruto’s mentor Kakashi. Op het eind van een gevecht vuurt zo’n eindbaas in een bepaald patroon aanvallen op je af, die je moet ontwijken om op een zwak moment toe te slaan. Het weet op een slimme manier wat variatie in het vechtsysteem te brengen, maar gezien de helft van de gevechten tot dusver niet zo’n eindbaas kent, is het nog te veel buttonbashen dat de klok slaat.

Ik heb gelukkig wel het vertrouwen dat er later in het spel meer gedaan wordt om die variatie te bieden, temeer omdat ik al een paar erg leuke manieren heb gezien waardoor je op het puntje van je stoel gaat zitten. Zo vocht ik op een gegeven moment een in behoorlijk saai arenagevecht met Gaara, iemand die zand gebruikt in al zijn technieken, tegen Akatsuki-lid Deidara, die met levende kleisculpturen iedereen het leven zuur maakt. Van het ene op het andere moment veranderde het arenagevecht plots in een on-rails achtervolging waarbij je met Gaara zandaanvallen op Deidara moest afsturen terwijl je door een indrukwekkende stad vloog. Door dit soort plotselinge omwentelingen – waarvan ik er overigens nog een aantal heb gezien, wees niet bang – wordt het spel een stuk levendiger, intensiever en beter.

Tot slot is er nog één puntje waar ik enigszins bang voor ben. Vooral in het begin van de previewcode moest ik namelijk godskolere veel van A naar B lopen in de stad Konoha en omgeving en hoewel sommige van de aquarelachtige omgevingen érg mooi waren getekend had ik dat na vijf keer langslopen ook wel gezien. Het is niet te hopen dat deze goedkope manier van de speelduur rekken in de hele game is terug te vinden, want dat zou afbreuk doen aan de (verder) prima ervaring die Naruto: Ultimate Ninja Storm 2 lijkt te gaan bieden.