Terugblik op Fallout 3

Artikel | -

Fallout 3, volgens velen hèt spel van 2008, is nog altijd een bijzondere game. Het is een game waarin zóveel te doen en ontdekken valt, dat maar weinig mensen je gek aankijken als je zegt dat je hem nu pas uitgespeeld hebt. Met zijn vele, zeer diverse uitbreidingen is het volledige pakket enorm tijdrovend, maar niemand die zich daar druk om kan maken. Toch is het wel handig om er vaart achter te zetten, want inmiddels komt Fallout: New Vegas al aanzetten.

Met liefde kijk ik terug naar Fallout 3, die ik meer dan vierhonderd uur gespeeld heb. Goed, ik heb ‘m dan ook twee keer uitgespeeld op twee verschillende platformen en hier en daar een uitbreiding gespeeld, maar toch. De meeste mensen steken niet meer zoveel tijd in een game, terwijl we vroeger toch ook games twintig keer uitspeelden, al was het maar omdat onze nieuwe games gekocht moesten worden met behulp van ons zakgeld. Maar goed, Fallout 3 heb ik ‘maar’ twee keer uitgespeeld, toch heeft daar zoveel tijd in gezeten. Ik zie direct waar het ‘m in zit, namelijk niet dat het een game is in het Fallout-universum, maar dat het een game van Bethesda is.

Ter vergelijking, mijn eerste Bethesda-game was The Elder Scrolls III: Morrowind. Die game heb ik een jaar lang iedere week, als niet iedere dag gespeeld. Oblivion? Ook een niet misselijke driehonderd uur gespeeld. Ik zie een overeenkomst, jullie ook? Fallout 3 is exact hetzelfde als de verschillende Elder Scrolls-games van Bethesda, maar dan met een geweldig goedpassend Fallout-jasje. Dat is waar ze nu eenmaal ontzettend goed in zijn. Grote open werelden bezaaid met interessante voorwerpen, locaties en personen. Zoveel toffe spullen te vinden dat je al snel lijdt aan verzamelwoede. Quests in alle soorten en maten, van voor de hand liggende tot de meest absurde of geheimzinnige. Oftewel: Bethesda.

Fallout 3 had al het herkenbare in zich van de Elder Scrolls-games, maar door het universum in te duiken van een cultserie wist het toch een nieuw en fris gevoel op te wekken. Nou ja, fris, eerder een stinkend, rottig, somber gevoel dankzij een omgeving die door atoomwapens compleet vernietigd is, mutanten die mensen ontleden en personen die eruit zien als halve zombies, maar je snapt wat ik bedoel. De game werd sowieso twee keer zo interessant omdat het jaren geleden was dat we iets gezien hadden dat met Fallout te maken had. Bovendien wilde Fallout 3 zich zoveel mogelijk houden aan het verhaal zoals dat neergezet is door de eerste twee games (afkomstig van studio Black Isle destijds).

Wat ik het allertofste aan Fallout 3 vind, is het simpelweg verkennen van de enorme spelwereld, ondertussen vijanden afschieten en vervolgens al het waardevolle spul dat je kan vinden, meeslepen. Ook het opbouwen van een goede of een slechte reputatie is erg leuk, hoewel ik dat wel eens wat beter uitgewerkt heb gezien (zoals bij de games van Bioware). Wat het wel echt onderscheidt van andere postapocalyptische First-Person action-RPG’s... oh wacht, die zijn er niet of nauwelijks he? Maar het onderscheid zit ‘m in de kleine details. Van menu-icoontjes tot de radiozenders, alles ademt Fallout. Natuurlijk zijn de eerste twee games in de serie iets anders in opzet en hoe ze zich laten spelen, maar Bethesda heeft op indrukwekkende wijze het universum van een ander gebruikt en daar hun bekende succesformule op losgelaten.

Als je echt inhoudelijk gaat kijken, dan staan mij ontzettend veel memorabele momenten bij. Zoals dat ik een bodyguard van een foute bareigenaar overkocht en toen door de bodyguard gevraagd werd om eventjes te wachten. Vervolgens loopt hij rechtstreeks op zijn voormalige werkgever af, knalt ‘m overhoop en komt dan rustig teruglopen. Kon hij niet doen onder zijn vorige contract, maar nu hield niets ‘m meer tegen. Of dat je een hond vindt bij een schroothoop, die je vervolgens de rest van het spel kan volgen om je bij te staan in gevechten. Over de aliens, slavendrijvers, pratende boom, nucleaire explosies en militante kinderen ga ik het niet eens hebben, want dan zitten jullie morgen hier nog.

Het heerlijke aan Fallout 3 was en is, dat je weliswaar een hoofdverhaallijn te volgen hebt, maar verder compleet vrij bent om te alles om je heen te verkennen in je eigen tempo en zo fanatiek als je zelf wilt. Het woeste landschap biedt genoeg bijzonders om te ontdekken voor de echte fanatiekeling, zonder andere spelers het gevoel te geven dat ze veel missen als ze dat ene gebouw of die ene grot links laten liggen. Zeg nu zelf, een game die je zowel in zestig als tweehonderd uur uit kunt spelen met een tevreden gevoel, dat maakt toch wel bijzonder een bijzondere game. Niet zozeer omdat het revolutionair is wat Bethesda er mee gedaan heeft, of omdat er niets vergelijkbaars is. Nee, omdat ze hun eigen vaardigheden losgelaten hebben op het werk van iemand anders. Met groot succes.


Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.