Homefront

Half-Life 2 wordt gezien als één van de beste, zoniet de beste, game ooit. Des te opmerkelijker is het dat maar weinig ontwikkelaars getracht hebben om hetzelfde kunstje te herhalen. Het verhaal ontvouwt zich enkel aan de hand van gebeurtenissen die het hoofdpersonage zelf ziet; dus geen cutscenes of alwetende verteller die je op de hoogte houdt. Dezelfde opzet zien we zelden, zelfs in BioShock praat de persoon Atlas je nog enigszins bij waardor die vlieger ook niet echt opgaat. Het ambitieuze Homefront gaat het wel proberen, maar voelde tijdens de eerste echte kennismaking allesbehalve aan als een flauwe herhalingsoefening.

In Homefront zijn Noord- en Zuid-Korea herenigd dankzij de opvolger van Kim Jong-il, zijn zoon Kim Jong-un. Het verenigde Korea annexeert vervolgens landen als Japan en Indonesië om uiteindelijk de Verenigde Staten in te nemen. Het land is volledig uiteengeslagen en ongetrainde burgers besluiten zich te verzetten tegen de Aziatische bezetters. Door het gebruik van guerrillatactieken en technologisch vergevorderde voertuigen en uitrusting die het Amerikaanse leger heeft achtergelaten, proberen ze de Koreanen te verdrijven. Maar tot het moment dat jij in de huid van één van deze verzetstrijders kruipt, is dit weinig succesvol gebleken.

In de eerste missie - en daarmee de enige die we vooralsnog gespeeld hebben - word je van je bed gelicht door een drietal Koreanen. Ze nemen je mee naar een Amerikaanse schoolbus, die je vervolgens naar god mag weten waar brengt. Terwijl je in de bus zit krijg je alle gelegenheid om naar buiten te kijken, waar zich de meest gruwelijke dingen afspelen. Iemand wordt met een plastic zak tot stikken gebracht en een kleuter ziet vlak voor zijn ogen hoe zijn beide ouders geëxecuteerd worden om vervolgens huilend naar de bebloede lijken te rennen. Dit zorgt er allemaal voor dat je al direct een enorme haat ontwikkelt voor de Koreanen. Momenten later kun je al die opgebouwde frustratie botvieren omdat je uit de bus weet te ontsnappen.

Tijdens je ontsnapping kom je er al gauw achter dat je duidelijk de benadeelde partij bent in het conflict. Je moet overleven door de wapens van gedode Koreanen op te pakken, die enorm uiteenlopen. Je kunt niet bepaald kieskeurig zijn, waardoor je soms ook wapens moet gebruiken waar je iets minder goed mee overweg kan. Daarnaast lopen de geweren ook niet bepaald over van de kogels. Waar je in een Call of Duty of een Medal of Honor vrijwel nooit zonder ammunitie komt te zitten, mag je in Homefront blij zijn als een wapen veertig kogels heeft. Dit zorgt ervoor dat je enorm zuinig bent tijdens vuurgevechten en dat je soms zelfs tijdens zo’n conflict op de grond moet gaan zoeken naar een nieuw wapen omdat je alles hebt verschoten.

De strijd vecht je dikwijls uit in totaal atypische omgevingen. Aangezien de gevechten gewoon middenin Amerikaanse steden en dorpen plaatsvinden, moet je niet verbaasd opkijken als je plotseling in een supermarkt of garage een flink aantal Koreanen tegenkomt. Opvallend is dat de gevarieerde omgevingen enorm intense kleuren herbergen. Van een donutwinkel in de achtergrond tot een eenzaam vlaggetjeslint van een teloorgegaan verjaardagsfeestje; je krijgt overal de indruk dat er ooit normale levens geleefd werden in Homefront. Het indrukwekkendste stuk tijdens de gespeelde missie is waarschijnlijk een groot vliegtuig dat dankzij de Koreaanse aanval is neergestort middenin zo’n typisch Amerikaans voorstadje. Midden tussen de huizen en tuinen ligt er opeens een enorm in tweeën gebroken vliegtuig en de bezetters zijn niet te beroerd geweest om het in te nemen en eens flink te plunderen.

Ondanks de dreiging van de Koreanen die overal zijn, kent Homefront ook een aantal momenten van rust. Na een intens vuurgevecht komen we namelijk een andere groep verzetstrijders tegen die ons op de hoogte brengt van de situatie in een ander deel van de stad. De ontmoeting wordt bruut onderbroken door aanstormende soldaten en tanks. Rap moet echter gescholen worden in een klein burgerlijk huisje waar blijkbaar een vrouw met haar baby schuilt. De daarop volgende situatie is zowel verontrustend als (stiekem toch wel) hilarisch. Het huis wordt namelijk onder vuur genomen en de baby begint natuurlijk spontaan te krijsen. De moeder begint zich druk te maken, terwijl jij druk bezig bent om de Koreanen van een loodsalvo te voorzien. Eigenlijk zijn er op dat moment twee vijanden: de bezetters en het aantal decibel dat de baby voortbrengt. Gelukkig is één van jouw teammaten het daar behoorlijk mee eens en vraagt of die peuter zijn bek niet eens kan houden. De vrouw vlucht uit angst door naar de garage. Gelukkig weet je de vijanden - mede dankzij een enorm vet voertuig - uit te roeien waardoor de meeste compagnons ongedeerd blijven.

Jelle keek mee tijdens de speelsessie en maakte duidelijk dat hij echt niet wil dat die vrouw of die baby iets overkomt. Ondanks dat iedereen er een beetje lacherig over deed, is de opmerking wel het schoolvoorbeeld van wat de game veroorzaakt: compassie. De gruwelijkheden die de Koreanen uithalen met de Amerikaanse bewoners zijn niet in woorden te bevatten, waardoor je al gauw mee gaat leven met de mensen om je heen. De korte speelsessie heeft een enorme indruk gemaakt, vooral door de sfeer die het neerzet en het zorgt ervoor dat de honger naar meer alleen maar groter is geworden.