IG Feliciteert Half-Life

Het leven van een wetenschapper werd in 1998 ineens een stuk interessanter. Het was namelijk in dat jaar dat we kennismaakte met de stilzwijgende natuurkundige Gordon Freeman die bij een misgelopen experiment in het Black Mesa-complex betrokken raakt. Uit het portaal dat hierbij ontstaat stromen hordes vreemde wezens uit een andere dimensie deze wereld binnen. De chaos is compleet wanneer het leger ook opduikt en niet bepaald het beste voor heeft met de nog levende wetenschappers.

Half-Life kende dan misschien niet het meest originele verhaal, het was vooral de manier waarop het gebracht werd die indruk wist te maken. Van tussenfilmpjes of van losse levels moest Half-Life niets hebben, het verhaal van Gordon Freemans ontsnapping uit het complex is een aaneenlopend geheel, enkel onderbroken door een laadscherm bij een schacht of zware deur.

De stijl en toon van het spel worden al meteen goed neergezet in de intro waarin Gordon met de tram door het enorme complex heen rijdt. Overal is wat te zien en wanneer het treintje eindelijk bij Gordons eindbestemming aankomt heb je al een behoorlijk deel van het laboratorium voorbij zien komen. De ontmoetingen met de bewakers en wetenschappers die daarop volgen zijn minstens zo onvergetelijk. Niet alleen spreken ze Gordon direct aan, ze hebben bijna allemaal wat te zeggen over het aankomende experiment. Een klassieker is de reactie van een wetenschapper die in tranen uitbarst wanneer je per ongeluk zijn snack in de magnetron laat aanbranden. Van een heel ander kaliber, maar daarom niet minder memorabel zijn de momenten waarop de mysterieuze G-man opduikt om Gordon op onverwachte momenten in de gaten te houden.

Iconischer dan Gordon Freemans breekijzer die wat headcrab-zombies tot moes slaat kan het niet worden. De pistolen, machinegeweren en shotguns die ook tot zijn arsenaal behoren zijn misschien minder legendarisch, ze maken van Half-Life wel de game die vrijwel iedere shooter die erop volgde definieerde. Ook de manier waarop het verhaal verteld werd is inmiddels een standaard geworden in games, maar het was Half-Life die het als eerste succesvol toe wist te passen. Dat deze vertelstijl nog lang niet uit de gratie is bewijst Homefront bijvoorbeeld wel die volgend jaar dit concept verder uitwerkt.

Opvallend is in hoeverre Half-Life naast een First-Person shooter ook een soort survival horrorspel is. Of je nu in donkere ventilatieschachten aangevallen wordt door headcrabs, die zich maar al te graag in een menselijke schedel nestelen, of gigantische tentakels ontwijkt die zwiepend in een lege silo naar een nieuw prooi speuren. Half-Life kent werkelijk zenuwslopend momenten die net zo snel weer afgewisseld worden met situaties waarin Gordon het tegen helikopters of zwaarbewapende soldaten opneemt. Half-Life is van alle markten thuis en weet de spanningsboog bijna het hele spel strak gespannen te houden. Het laatste deel van de game, op de buitenaardse wereld Xen, is misschien niet zo gestroomlijnd en spannend als de rest, maar dat is de uitzondering op de regel.

Het was echter niet alleen Half-Life’s sterke singleplayer die de verkopen goed deed. Het waren ook creatieve spelers die met de broncode van het spel aan de slag gingen om speciale multiplayergames zoals Day of Defeat, Team Fortress en natuurlijk Counter-Strike te maken. Vooral die laatste ontkende een ware revolutie: mods van games werden haast populairder dan het oorspronkelijke spel.

Met twee uitbreidingspakketten, waarin je onder andere de rol aannam van een bewaker Barney of soldaat Shephard die ook levend moeten zien te ontkomen uit Black Mesa, werd het verhaal van Half-Life uitgebreid. Tippen aan het origineel konden ze echter niet, het vervolg op Half-Life die zes jaar later na veel vertragingen en andere problemen eindelijk verscheen schreef wel opnieuw geschiedenis. De oorspronkelijke Half-Life blijft echter tien jaar na dato nog steeds een machtige mijlpaal voor de game-industrie en een prestatie die veel andere games nog niet hebben weten te ervaren.

Geplaatst op 21 november 2010 om 15:35 door Thijs Barnhard