Star Wars: TOR - Jedi Consular

Daar sta je dan, als leek aan de vooravond van je allereerste MMO. Download van tig gigabyte, patchje hier en daar eroverheen; die zagen we aankomen. Pas daarna wordt de situatie vervelend. In de films hoefden we nooit te kiezen. Luke was goed, The Emperor slecht, simpel. Maar nu moeten we ons plotseling actief mengen in het conflict. En dan ga je toch anders denken. Een Jedi is nou eenmaal een beetje de vredelievende hippie van de toekomst. En een Sith, da’s toch best een coole badass. Hmm, lastig. Als je een hart van steen hebt dan! Natuurlijk kiezen we ervoor om Jedi te zijn! Jongensdroom, begin!

Vooruit, in het Heilige Geschrift dat bekend staat als User Agreement stond dat ik niets mocht schrijven over eventuele ervaringen in het kamp van The Empire. Dat maakt de keuze sowieso een stuk makkelijker. En dan is er nog de hoop dat niet iedereen gaat rondrennen als een Jedi omdat – laten we eerlijk zijn – zo’n lichtzwaard zwaaiende Force-gebruiker nog altijd duizendmaal bruter is dan een rokkenjagende smokkelaar (sorry, Solo). Maar laat anderen die balans maar rechttrekken. Als ik mijn eerste stappen in Star Wars: The Old Republic zet, dan doe ik dat natuurlijk als een Jedi. De enige keuze die dan echt nog even twijfel oproept is de volgende: wordt het de Jedi Knight of de Jedi Consular?

Force vs. Lightsaber

In de kern is de keuze tussen deze twee Jedi de keuze tussen Force-krachten (Jedi Consular) of Lightsaber-affiniteit (Jedi Knight). De eerste is een baken van wijsheid, de ander een close combat spec ops-vechtersbaas. Mijn keuze valt op de Jedi Consular, want dingen rondgooien met de Force gaat nooit vervelen en bovendien heb ik dan alsnog een lichtzwaard in m’n klauwen. Als ras ga ik voor de Miruluka, een blind volk dat de Force gebruikt om te kunnen ‘zien’. Een cool ooglapje, hip haarstijltje en een zware stem later kan ik beginnen. Op naar Tython, de thuisbasis van de Jedi, waar ik al snel aan mijn nieuwe meester voorgesteld wordt.

Nog voordat ik goed en wel aan een gedegen training kan beginnen, zijn er al problemen. Een nederzetting nabij de Jedi Temple wordt lastiggevallen door inheemse monsters. Of mijn Jedi Consular dat probleem even op wil gaan lossen. Natuurlijk joh, geen probleem. Als ik een nabijgelegen speeder beklimmen, brengt deze me in real-time richting de hulpbehoevende nederzetting. Handig, laadschermen hoeven zo niet gebruikt te worden en ik heb er na vele uren spelen nog steeds geen gezien. Op die speeder draai ik de camera eens een paar keer rond en besef ik me hoe mooi deze game is. Misschien dat niet iedereen de stijl kan waarderen, die neigt naar een minder gestileerde versie van de animatieserie Clone Wars. Maar ik voel me op een andere planeet, wordt niet afgeleid door kartelrandjes of lelijke bugs en zoiets als lag bestaat in de verre toekomst blijkbaar niet meer. Zeker weten dat dit een bèta is?

Je eigen pad

Met de inheemse monsters wordt razendsnel afgerekend en al snel ben ik op weg voor wat optionele quests. Het mooie is dat het geheel speelt als een BioWare-game. Ik had me op het ergste voorbereid. Honderden boeken ingeslagen over hoe het zou zijn om een MMO te spelen. Ik dacht dat ik overrompeld zou worden door statische gameplay, doorspekt met statistieken en ik vreesde dat de eerste uren een compilatie van saaie grind-partijen zou worden. Niets blijkt minder waar. Ik klik op mijn vijand, ren erheen en mijn blinde personage doet de rest. Precies zoals ik dat in bijvoorbeeld Dragon Age: Origins ook zou doen. Af en toe klik een skill aan op de quick-bar en als ik een level stijg moet ik voor nieuwe skills eerst een specifieke trainer opzoeken.

Bovendien kan ik er lekker alleen op uit. Af en toe verschijnt er een zijmissie in beeld. Als ik vijftien extra wezens vermoord krijg ik iets extra’s. Maar het wordt me niet opgelegd en de ‘hoofdmissies’ zijn allesbehalve zo banaal als vermoord X aantal van wezen Y. Ik red een groepje studenten en negeer hun verzoek om wraak te nemen op hun aanvallers. Light Side en zo, en dat wil ik graag zo houden. Ik trek eropuit om oude artefacten te vinden van de oprichters van de Jedi Order en bemoei me (tegen de wil en politieke regels van de Jedi Order in) met de problemen van de plaatselijke en illegale Twi’lek-vesting. Het zijn keuzes die ik maak, in missies die geloofwaardig zijn.

Bekende grond

Uren later sta ik als leek met een illusie armer en een droom rijker in een MMO-wereld. Ik was erop voorbereid om duizend keer erop uit gestuurd te worden om tien ruimterattenstaarten te verzamelen in een technisch niet hoogstaande game met duizend-en-een bugs. Ik had me voorbereid op een onbegrijpelijke stroom statistieken en gameplay met de soepelheid van een potje dammen tegen oma. Daar ging mijn illusie. De eerste stappen in deze wereld zijn net zozeer een BioWare-game als alle offline games van de grootmeesters. Ik kwijl van de immense Jedi Temple voor me, geniet van de verhalende quests die daadwerkelijk nuttig lijken en alles is gestroomlijnd en allerminst ingewikkeld. Of het nu de optionele missies, het level- of vechtsysteem betreft. De droom dat dit me straks niet alleen maanden gaat bezighouden, maar ook nog eens gaat vermaken is nog springlevend. Next up: maar eens in de voetsporen van een smokkelaar treden. Ik heb gehoord dat die kunnen schieten…