Call of Duty: Finest Hour

“Het beste Tweede Wereldoorlogspel tot nu toe.” Zo mocht Call of Duty op de PC zich destijds met recht noemen. Inmiddels is deze oorlogsknaller ook verschenen op de PlayStation 2, Xbox en GameCube, dus de hoogste tijd om eens te kijken of de ‘reis’ naar de consoles goed is overleefd.

Net als in de PC-versie vecht je in de singleplayer voor zowel de Russen, de Engelsen als de Amerikanen. En ook nu volg je in elk leger een of meerdere individuele soldaten, wiens rol je dan op je neemt. Net als in het origineel biedt Finest Hour op deze manier behoorlijk wat variatie, zodat de verveling niet zo snel toe zal slaan.

Je zult in de campaign niet lang hoeven spelen om tot de conclusie te komen dat het spel moeilijker is dan op de PC. Dat heeft niet eens met de pure gameplay te maken, maar des te meer met het feit dat er wel erg weinig checkpoints in de levels zitten. Ik moest een aantal keer stukken van meer dan een kwartier overnieuw spelen. Dat is voor een keer niet zo erg, maar als je na twee uur feitelijk maar één uur verder bent omdat je steeds dingen opnieuw moest doen, begint het te irriteren. Het vreemde is wel dat je in de PC-versie, buiten een quicksave functie, veel meer checkpoints had. Het gebrek daaraan maakt de consoleversie dus onnodig moeilijk.

‘Onnodig moeilijk’ is ook van toepassing wanneer de pure gameplay wel wordt bekeken. Wanneer je een soldaat neerschiet, zal hij met een mooie animatie op de grond kwakken. Erg mooi en leuk om te zien, ware het niet dat soldaten de geraakt worden ook dergelijke animaties hebben. Zo is het dus erg lastig te zien wanneer een vijand nou wel of niet dood is, en daardoor zul je als speler een aantal keer ineens van achteren beschoten worden door een vijand die blijkbaar niet dood was, en zo zul je ook je kogels nutteloos verspillen aan vijanden die al bezig waren dood te gaan.

Foutjes, noem het irritaties, die niet in de PC-versie aanwezig waren. Wat echter wel een duidelijke overeenkomst is, is de meeslepende sfeer van het spel. Van tijd tot tijd zul je zeer intense gevechten met de vijand voeren, waarbij de kogels je letterlijk om de oren vliegen. ‘Oorlog voeren doe je niet alleen’ en dat blijkt: je landgenoten zijn talrijk, maar wel zo dom als het achtereind van een varken. Of beter: ze volgen voornamelijk hun scripted rol in het verhaal, je zult vrijwel geen interactie met ze hebben. Naar mate je verder komt in het spel zul je merken dat juist op dat punt een kans is gemist. Na een tijdje is alleen het schieten en rennen niet zo vermakelijk meer, ook omdat de intensiteit niet altijd in even hevige mate aanwezig is. Een beetje team-based actie had daarbij kunnen helpen.

Behalve een ongeveer 10 uur durende singleplayer beschikt Finest Hour ook over een multiplayer. Op de PlayStation 2 en de Xbox gaat het spel online, en dat blijkt goed te werken. Het grootste probleem dat ik had met de online multiplayer is dat ik Halo 2 heb gespeeld. Dat klinkt vaag, maar het is ook logisch: veel spelers zullen een schietspel online al snel vergelijken met het beste dat ze tot op dat moment gezien hebben, en dat is en blijft ook na Finest Hour gewoon Halo 2. Wanneer je dat even vergeet blijkt de multiplayer van Finest Hour een leuke ervaring; acht maps, vier standaard spelopties en een maximum van zestien spelers: geen vuiltje aan de lucht dus.

Wat de beelden en het geluid betreft laat Finest Hour toch weer wat steekjes vallen. Over de graphics valt weinig te melden. Het spel kan prima meekomen met de huidige standaard. De textures ogen af en toe wat onverzorgd, maar dat is maar een klein drempeltje waar alleen de detailfreak zijn teen aan stoot. Het geluid is echter een stuk minder. De wapens klinken minder dan in menig ander Tweede Wereldoorlogspel, de stemmen laten te wensen over en de meeste geluidseffecten klinken ook niet geweldig.

Een laatste puntje waar ik over viel waren de technische mankementen die ik af ten toe tegenkwam. In de multiplayer zag ik vaak iemand door een muur heen steken, waardoor ik precies wist waar hij zat. Minder is dan dat het omgekeerd waarschijnlijk ook geldt. In de singleplayer bleek het spel nogal gevoelig wat betreft ‘hangen’. Ik moest een paar keer mijn Xbox uit en aan zetten omdat het spel was vastgelopen. Beetje jammer.