World of Warcraft: Een begin

Iedereen heeft het er over. World of Warcraft. “Don’t believe the hype,” zeggen ze wel eens, maar dat ging voor mij dit keer niet op. Een tijdje terug moest ik hoe dan ook eens doorkrijgen wat dat World of Warcraft nou precies inhield. Ik ben geen MMORPG-fanaat. Het principe lijkt me erg leuk, maar het zou me teveel tijd kosten. Voor twee weekjes World of Warcraft spelen had ik wel tijd en ik zou er toch niet verslaafd aan raken, dacht ik. Maar dat had ik mis. Het spel greep me na een paar uurtjes bij de keel en het liet een tijdje niet meer los. Hoe ontstaat zo’n verslaving nou eigenlijk en wat staat je als beginner te wachten?

Na de installatie van het spel en het registreren van een account, dien je als aspirant-WoW’er een ras en klasse te selecteren. We hebben de afgelopen week via informatieve artikelen al enkele zaken uitgelegd, deze zijn in de header hierboven te vinden. Zelf koos ik voor het ras Dwarves en als klasse Warrior. Voor mijn keuze heb ik een beetje research gedaan, maar ik heb die alsnog vooral op gevoel gemaakt. De rassen en klassen verschillen wel van elkaar, maar de spelopbouw blijft hetzelfde. Je wordt dan wel in een andere beginwereld gezet, de beginmissies zijn met elkaar te vergelijken.

Als dwerg startte ik in Coldridge Valley. Daar mocht ik gelijk een aantal simpele missies volbrengen; een aantal dieren vermoorden, wat dingen verzamelen en een pakketje bezorgen. Ondertussen besloot ik zoveel mogelijk te vechten om sneller in level te groeien. Ik merkte dat dit al vrij snel een obsessie werd. Omdat je snel in level kunt groeien in het begin (in een uurtje ga je al snel richting level 5 of hoger) verandert het spel voor je gevoel steeds een beetje. Je wordt snel sterker en krijgt enkele leuke voorwerpen. Op een gegeven moment merkte ik dat ik zo’n beetje alle quests in Coldridge Valley wel had gedaan en mijn level-uppen ook niet zo snel meer ging (te slappe dieren in de omgeving).

Precies op dat moment nam ik een quest aan die me op een heel natuurlijke manier naar een nieuwe wereld stuurde. Ik moest in Kharanos, een klein voorstadje van Ironforge, een pakketje wegbrengen. Overigens bevind ik me op dat moment in de wereld Dun Morogh, een wereld met besneeuwd landschap en overal bijbehorende dieren. Je zult daar onder andere op Sneeuwluipaarden, Beren en Everzwijnen stuiten. Het gebied wordt bewoond door dwergen en enkele gnomes.

Toen ik eenmaal in Kharanos terecht kwam, ontstond het gevoel dat je als kind wel eens had in pretparken. Je weet niet waar je als eerste heen wilt, kunt geen keuzes maken. In World of Warcraft zie je overal om je heen uitroeptekens boven computergestuurde personages. Hier kun je quests aannemen. Vanaf dan ga je weer allerlei uiteenlopende opdrachten doen. Je gaat op zoek naar de vacht of het vlees van een bepaald dier, of je infiltreert een grot om een bepaald aantal monsters te verslaan. Langzamerhand groei je in level, koop of vind je wat betere wapens en voltooi je de ene na de andere quest. Er komt vervolgens een moment dat je alles gedaan hebt, en op dat moment word je weer via een intelligent opgezette quest doorgestuurd.

En zo kwam ik opeens in Ironforge en wat maakte dát een indruk. In een berg is een verschrikkelijk grote stad ontstaan met in het midden een soort grote open haard. Overal zijn winkeltjes, trainers (om sterker te worden of beroepen te leren) en andere, menselijke spelers. Op dat moment begint alles weer van voor af aan. Weer weet je niet waar je moet beginnen, en toch gaat het opeens lekker lopen en voltooi je weer wat nieuwe quests. Bovendien opent bijvoorbeeld level 10 de mogelijkheid voor Hunters om een dier mee op pad te nemen en krijgen ook de andere klassen extra talenten. Tijdens de eerste twintig levels, die voornamelijk in het teken van ‘groeien’ staan, zul je nog niet erg diep op de stof in gaan, maar word je keer op keer verleid door de makers om verder te spelen.

De hierboven genoemde verleiding van de makers om verder te spelen, is moeilijk te weerstaan. Zelfs als je normaal niet vatbaar bent voor een verslaving, of bijvoorbeeld niet van het genre houdt. Eigenlijk zijn bijna alle MMORPG’s wel verslavend, maar door de iets lagere instapdrempel van World of Warcraft, zal dit spel grotere groepen mensen bereiken. Het is erg makkelijk om te vallen voor dit genre omdat alles wat je doet in feite beloond wordt. Je doet een quest, verdient geld en krijgt ervaringspunten. Die punten heb je nodig, want je wilt graag in level stijgen. Hoe hoger je in level bent, hoe leuker de verschillende opdrachten worden. Zo kun je pas later in het spel een Instance (morgen meer informatie hierover) spelen of een Mount (een paard) berijden.

Maar goed, dat is natuurlijk in veel genregenoten het geval. Het mooie van World of Warcraft is echter dat de wereld enorm toegankelijk is, maar dat alles toch klopt. Je merkt meteen dat er een groot verhaal achter alles in de hele spelwereld zit. Alles is piekfijn op elkaar afgesteld. De gebieden die je steeds ontdekt, hebben allemaal iets wat ze bijzonder maakt. Daardoor wil je ook het liefst zo snel mogelijk alles verkennen, de ontdekkingsreiziger in je komt naar boven. Aan alles is te zien dat Blizzard de wereld met zorg heeft samengesteld en we hopen dat ze het product zullen blijven verbeteren.

Het gevoel dat ik in de beta kreeg, was namelijk erg goed. Je voelt je erg snel thuis in de wereld van World of Warcraft. Kenmerkend was de massale aanval van computergestuurde personages toen de beta moest sluiten. Iedereen kwam online om te bekijken wat er allemaal gebeurde. Blizzard doet wat extra leuke dingen (waarschijnlijk ook met feestdagen) en daardoor voelt het allemaal zo goed aan. Sowieso is alles perfect geproduceerd en zul je als speler op weinig foutjes stuiten. Dat is altijd wel wenselijk, want veel andere MMORPG’s hebben vaak last van dit soort obstakeltjes.

Op het moment van plaatsing is World of Warcraft officieel in de winkels te verkrijgen. Het is een startschot voor een wereld die we langzamerhand met z’n allen gaan vormen en opbouwen. Je zult als beginner snel wegwijs worden in de wereld, je snel thuis voelen en daardoor snel verslaafd raken. Ook in de InsideGamer-redactie zitten verschillende personen die aan de slag gaan in Azeroth. Zij zullen hieronder bij de reacties waarschijnlijk wel hun accountnames plaatsen. Op het clanforum van Nightmare kun je meer informatie vinden en natuurlijk andere WoW’ers ontmoeten. Zondag zal Nick in de recensie uitleggen of World of Warcraft niet alleen in het begin verslavend en leuk is, maar ook of het over het algemeen een goed spel is.