Children of the Nile

De afgelopen week hebben we extra aandacht besteed aan Immortal Cities: Children of the Nile. Waar we gisteren een interview hadden met ontwikkelaar Tilted Mill, volgt vandaag de recensie. Is het spel als fan van Sim City en andere city building spellen wel de moeite waard?

Children of the Nile is het (spirituele) vervolg op Pharaoh van ontwikkelaar Impressions. Niet geheel toevallig bestaat ontwikkelaar Tilted Mill grotendeels uit oud-Impressions medewerkers. En behalve de 3D vormgeving van het spel verschilt er nogal wat aan Children of the Nile ten opzichte van Pharaoh. Natuurlijk blijft het doel onveranderd: het scheppen van een zo groot mogelijk Egyptisch rijk. De rivier de Nijl speelt net als in het echt een grote rol in het dagelijkse leven van de Egyptenaren. En dat is natuurlijk niet gek, aangezien het land alleen maar zo groot heeft kunnen worden dankzij deze rivier.

Voor het Egyptische rijk echter vorm kan krijgen, zal er eerst een samenleving op moeten worden gebouwd. En hier kom je als speler dan om de hoek kijken. Maak huizen voor arbeidersfamilies die het land gaan bewerken, of plaats een huis voor een priester die zowel zieken kan genezen als kinderen kan onderwijzen. Dan gaat het natuurlijk wel om de kinderen van edelen, die je ook een plaatsje moet geven in je nederzetting. Die nederzetting groeit langzaam uit tot een stad met steeds meer Egyptenaren. Want gek genoeg draait het in Children of the Nile niet om gebouwen, maar om de mensen die er in komen te wonen. Het is dus belangrijk dat je de verschillende bewoners van je stad goed in de gaten houdt. Zijn ze nog tevreden met de ligging van hun woning? Moet er misschien in de buurt een winkelier worden geplaatst met luxe producten? Of is er alleen maar behoefte aan een priester die de wonden geneest? Zo ben je constant bezig in Children of the Nile met controleren of iedereen wel content is met je aanpak.

Dat is namelijk erg belangrijk voor je prestige, die er voor zorgt dat de Egyptenaren harder werken. Zorg er daarom voor dat er voldoende ruimte is om de diverse goden te kunnen aanbidden. Of verover nieuwe gebieden die je Egyptisch rijk nog groter maken. Overigens wordt er niet ‘echt’ gevochten in Children of the Nile. Alleen als je leger groter is dan dat van een ander, of meer vertrouwen heeft in een goede afloop, win je het gevecht. Maar vergeet ook je Pharaoh niet. Want heeft de ‘zoon van Ra’ geen onderkomen voor zijn leven na de dood, dan keldert je prestige weer even snel naar beneden. Het bouwen van een gigantische pyramide staat dan ook zeker op het programma.

En er is nog veel meer te doen in Children of the Nile. Dat werkt verslavend, en je bent dan ook voor je het weet uren zoet met het spelletje. Maar er is ook voldoende mis met het spel. En dan gaat het niet zozeer om het visuele aspect. Dat ziet er namelijk best goed uit. Wel is het vreemd dat de Egyptenaren het af en toe niet zo nauw nemen met de zwaartekracht. Dan ‘zweven’ ze namelijk boven de grond naar hun plaats van bestemming. Maar ronduit vreemd is dat het bouwen van wegen absoluut geen zin heeft. Ook hoef je er geen rode cent voor te betalen. Je kunt dus naar hartelust wegen bouwen tot je een ons weegt, het kost namelijk niets. Maar dat is natuurlijk nog geen reden om als Egyptenaar deze wegen dan maar te negeren. In Children of the Nile maken ze zich er allemaal schuldig aan. Het grootste gedeelte van de tijd negeren ze namelijk je geplaveide wegen. Gebouwen kun je dus ook gewoon overal neerzetten, aangezien het geen donder uitmaakt. De Egyptenaren vinden uiteindelijk toch wel de ingang. Of er nu wel of niet een pad langsloopt.