Return to Castle Wolfenstein

Return to Castle Wolfenstein verscheen op 30 november 2001 in de Europese winkels. Ik besloot de oorlog in huis te halen. Drie weken later werd ik voor het eerst op zolder gevonden. Het waren twee mensen die geenszins leken op een Medic of Soldier. Neen, het waren mijn ouders. Ze hadden me gevonden! Ik werd van mijn schrale zitvlak gelicht en sinds tijden weer geconfronteerd met zonlicht en échte mensen. Het was het begin van een lang tijdperk Return to Castle Wolfenstein. Ik was oorlog geworden.

Nu, bijna vier jaar later, ben ik terug onder de mensen. Mijn excessieve verslaving voor computerspellen is inmiddels een stuk minder geworden. In plaats daarvan schrijf ik nu over spellen. Voor het artikel van vandaag kreeg ik een simpele opdracht mee. Pak een niet al te oud spel, waar je veel plezier aan hebt beleefd, en leef je uit. Ik moest vrijwel onmiddellijk denken aan de winter van 2001, en de lente, zomer en herfst van het jaar daarna. De internationale pers ontving Return to Castle Wolfenstein met open armen en het kreeg goede recensies. Vrijwel iedereen was het erover eens dat de verhaallijn simpel en weinig uitdagend was. De multiplayer modus kon daarentegen voor vele dagen vermaak zorgen. Het geheel zag er vrij goed uit, zelfs voor hedendaagse begrippen.

Ik neem jullie mee naar 1943. De oorlogsmachine van het grote Nazi-Duitsland draait op volle toeren. Het gaat Hitler niet meer om Europa alleen. Nee, hij wil absolute wereldmacht en niets kan hem stoppen. De leider van de SS Paranormal Division heeft Castle Wolfenstein in het leven geroepen. Het gerucht gaat dat generaal Heinrich Himmler en zijn manschappen zich in een kasteel bezighouden met zwarte magie en lugubere experimenten. Supersoldaat B.J. Blazkowicz wordt er opuit gestuurd om een kijkje te gaan nemen. Hij mag niet terugkeren voordat de waarheid is achterhaald. Nee, de gemiddelde speler had niet veel moeite met deze verhaallijn. Sterker nog; een dag flink spelen en je was er klaar mee. Nu ik het weer ervaar, begrijp ik niet waarom ik de multiplayer überhaupt een kans heb gegeven.

Feit is dat de multiplayer van Return to Castle Wolfenstein de enige reden tot succes is geweest. Het spel dat gebruik maakt van een hevig aangepaste Quake III engine ging meer dan één miljoen keer over de toonbank. Dat is niet bepaald een monument in de gamehistorie, maar het is ook zeker niet slecht. Ontwikkelaars Gray Matter Studios en Nerve Software kwamen met acht verschillende omgevingen. Velen zullen zich mp_beach herinneren. Iedereen kon gratis kennis maken met deze map, die gebruikt werd in de multiplayer demo. Ook het volledige spel maakte er gebruik van. Het is erg, maar vandaag de dag kan ik me elk stukje gras en muur exact voor de geest halen. Ik heb zonder twijfel meer tijd doorgebracht op dat stukje strand, dan dat ik ooit in de boeken heb gezeten. Daarbij was de diversiteit in classes perfect gebalanceerd. De gewone soldaat kon elk wapen, waaronder de krachtige pantservuist, gebruiken. De hospik was in staat mensen van de dood te redden en kreeg hulp van de luitenant die ammunitie kon verschaffen en hulp vanuit de lucht kon inroepen. Tot slot was er de ingenieur die goed was met explosief materiaal.

Al snel ontstond een hechte gemeenschap spelers. Elke game-community heeft zo haar eigen trekjes. Van deze groep moet gezegd worden dat ze vooral gezellig en hecht was. Dat veranderde met de komst van Wolfenstein: Enemy Territory. Lang werd gedacht dat Activision deze naam zou gebruiken voor een uitbreiding op Return to Castle Wolfenstein. Tot ieders verbazing werd het spel op internet gelanceerd. Het werd in een heel nieuw jasje gestoken en was helemaal gratis. Het zat strategisch net zo goed in elkaar als zijn voorganger en maakte ook gebruik van een gebalanceerd aanbod aan classes.

Hoewel Return to Castle Wolfenstein op het Internet wat is doodgebloed, kun je nog altijd je plezier op. Ikzelf heb het spel jaren met plezier gespeeld en het kan me nog steeds erg boeien. Grafisch gezien komt het lang niet in de buurt van spellen als Half-Life 2, maar de gameplay en het strategische aspect hebben me weer uren aan de beeldbuis kunnen kluisteren. Helaas, de gezellige community is niet meer. Voor allen die toch willen proeven van een perfect gebalanceerde shooter, kunnen het altijd proberen met het gratis verkrijgbare Wolfenstein: Enemy Territory.