Final Fantasy VIII

Altijd leuk op het forum van InsideGamer; een topic starten over Final Fantasy en verkondigen welke je het beste vindt. ‘Final Fantasy VII rockt!’, ‘Final Fantasy VIII roeleert de pan uit’ of ‘Iedereen die Final Fantasy IX niet de beste vind jaag ik een kogel door zijn hoofd’ zijn geen onbekende kreten. Het kwam altijd tot een oorlog tussen fanboys. Nu heeft collega Remco een tijdje geleden al een Replay over Final Fantasy VII geschreven, en ik zou geen reden kunnen bedenken waarom Final Fantasy VIII geen eigen plekje in onze hall of fame zou mogen bemachtigen.

Als ik zo schuin rechts naar boven kijk, zie ik een groot gedeelte van mijn spelletjesverzameling. Een aantal heb ik goedkoop aangeschaft, een aantal gekregen, een aantal op een rommelmarkt of online aangeschaft. Echter, van enkelen weet ik nog precies hoe ik eraan kwam. Final Fantasy VIII was één van de eerste spellen voor de PlayStation waar flink reclame voor werd gemaakt. Op de TV waren trailers van meer dan een minuut te zien, waarin we de prachtige kwaliteit van Final Fantasy VIII’s FMV (full motion videos) kon bewonderen (de trailer staat overigens op de bonusdisc van Final Fantasy VII Platinum Editie). Nu was ik vroeger ook al een graphicswhore, dus ik werd helemaal gek van die filmpjes. Gekker was eigenlijk dat ik geen flauw benul had wat Final Fantasy was, of wat ik van Japanse RPG’s in het algemeen mocht verwachten. Een tripje langs de videotheek en ik had het spel voor een dag in m’n bezit. Vier CD’s! Dat moest wel een goed spel zijn. Alleen singleplayer? Da’s jammer. Dat waren m’n eerste twee gedachtes toen ik het doosje bekeek en openmaakte.

Een spel voor de eerste keer opstarten is altijd een magisch moment. Vooral bij een spel als Final Fantasy, want je wordt steevast getrakteerd op een prachtige FMV. Mijn mond hing open na de opening van Final Fantasy VIII. Vervolgens kreeg ik nog meer gedachtes. Leuk die muziek, maar waarom praten die mensen niet en zie ik alleen tekstballontjes? De gevechten waren compleet anders dan ik gewend was, want het Junction systeem was iets compleet anders dan wat ik ooit had meegemaakt in spellen. Het zou me ook niets verbaasd hebben als ik op de eerste de beste monsters een Game Over op m’n TV getoverd zou hebben.

Enfin, na enkele uurtjes spelen kwam ik er om vier uur ’s nachts plotseling achter dat ik de controller niet meer uit mijn handjes kreeg. Hopeloos zat ik vast, maar toch moest ik verder spelen. Ik kwam erachter dat ik een enge Japanse ziekte had opgelopen, en weet nog goed dat er ongeveer acht Final Fantasy spellen op m’n verlanglijstje van m’n verjaardag stonden. M’n vrienden vonden er niets aan (behalve als ik een Guardian Force opriep, dan begonnen ze te kwijlen van de graphics), maar ik had er een nieuwe hobby bij. Sinds die tijd was ik verslaafd aan Final Fantasy. En Final Fantasy VIII? Dat is de beste Final Fantasy ooit. En als je het niet met me eens bent heb ik hier een hoofd en een kogel...