Star Wars: The Old Republic - De Smuggler

Helaas, mijn Jedi Consular is tijdelijk in een donkere isoleercel van enen en nullen geplaatst. Als schrijvende MMO-leek ben ik het namelijk aan jullie, mijn mede-MMO-leken, verplicht om jullie door de Donkere Dagen Der Donwetenheid heen te schrijven met ervaringen vanuit elke klasse. Donwetenheid wordt overigens normaliter niet met een D geschreven, maar het allitereert op deze manier nou eenmaal een stuk lekkerder. Ook niet onbelangrijk is trouwens het feit dat ik vooraf simpelweg met de lokale hoofdredacteur (ongetwijfeld een Sith Lord, ik zeg het je) afgesproken heb dat ik ook andere klassen dan alleen Jedi zou behandelen. Alsof iemand daarmee gaat spelen… Maar goed, belofte maakt schuld!

“Ha! Twee Jedi-klassen!” Besef ik me in het character creation-menu. Valsspelen geblazen dus. Gewoon de Jedi Knight kiezen dit keer en iedereen is tevreden. Maar dan schakelt mijn (iets) lange(re)termijndenken in. Als ik nu voor de Jedi Knight kies, dan betekent dit dat ik daarna twee keer achter elkaar met een klasse moet spelen die zuigt. De naam- en gezichtsloze Trooper is een hopeloos saai geval, vermoed ik. Dus dan maar de smokkelaar, dan heb ik in de vorm van de Jedi Knight nog iets om naar uit te kijken. En dus maak ik maar – met gezonde tegenzin – een smokkelaar aan. Toegegeven, Han Solo is een baas, maar om nou zelf te smokkelaar uit te hangen in een wereld waar ook Jedi’s bestaan lijkt me een beetje loos. Als ik smokkelaartje wil spelen, dan gooi ik (obscure game-/namedropping-/kijk-mij-eens-alert!) Dark Star One wel in m’n PC. Maar offers moeten gemaakt worden en dus begin ik.

Het feit dat ik met tegenzin een personage aanmaak heeft blijkbaar z’n weerslag op het uiterlijk van de arme man. Hij is moddervet (meneer telt meer onderkinnen dan dat er Star Wars-boeken geschreven zijn), hij is klein (lees: hij zou bij een Jawa op kniehoogte komen) en hij stinkt. Althans, dat laatste vermoed ik. Rollenspel, noemen ze dat. En zo iemand kan eigenlijk maar met een naam de online wereld van Star Wars ingestuurd worden: Chubby McDonaldsen.

Het mooie van Chubby is dat hij in ieder geval op een totaal andere planeet begint als mijn (wel geliefde) Jedi Consular. Ord Mantell is dit keer de plek waar we officieel het universum betreden en – ondanks een zware strijd tussen Republic Troopers en gemene Empire-snoodaards om de hoek, landt Chubby zijn ruimteschip net daar vrolijk naast een hangar. Hij is dus niet alleen dik, klein en voorzien van een onaangenaam penetrante lichaamsgeur, Chubby is blijkbaar ook niet zo slim. Direct na de landing krijgen we te horen dat we met onze blaster het strijdgewoel in moeten rennen omdat we anders niet wegkomen met ons schip. The Empire heeft buiten namelijk kanonnen staan die ‘m direct weer uit de lucht zouden schieten.

Eenmaal buiten gekomen kom ik voor de grootste verrassing tot nu toe te staan: die dikke kan rollen als een acrobaat! Op het moment dat ik het vuur open op vijanden verschijnt er naast nabijgelegen rotsen of andere soorten dekking een groene weergave die aangeeft dat ik er dekking kan zoeken. Een druk op de knop en Chubby rolt er dus heen als een ware Adriaan. Niet onbelangrijk ook, want zo in volle glorie voor de loop van een vijand gaan staan is nogal slecht voor mijn levensbalk. Let wel, dit is nog steeds geen game waarbij je raak of mis schiet door middel van mikken. En dat geldt ook voor vijanden. Dit blijft een rollenspel dat achter de schermen gewoon berekent hoe groot de kans is dat de vijand mist en die berekening is simpelweg meer in jouw voordeel op het moment dat je achter dekking zit. Voor de rest blijkt het klikken geblazen op de vijand.

Verrassend genoeg gaat dat schieten me nog best wel prima af. En met ‘prima’ bedoel ik dat ik m’n lichtzwaard niet zo autistisch mis als dat ik verwacht had. Het wordt zelfs leuk, als blijkt dat ik mijn blaster kan upgraden zodra ik specifieke onderdelen heb verzameld. Meer schade, hogere raakkans; dat soort dingen. Het mag overigens ook gezegd worden dat zo’n blaster het hele idee dat ik van een MMO had nogal hardhandig onderuit schoffelt. Zeg MMO en ik denk aan zwaarden en magie. Maar Star Wars doet het dus ook gewoon met blasters die te verbouwen zijn. Dat is een punt voor Chubby, eerlijk is eerlijk. Om over zijn kleine arsenaal granaten dat aan zijn grote arsenaal vetrollen hangt nog maar te zwijgen. Boem!

Na een paar uurtjes stoeien met quests kom ik erachter dat Chubby ook nog eens een eikel is. Voor de plaatselijke autoriteiten los ik een diefstal op. Nadat ik een stevige som centen heb afgedwongen, natuurlijk. Er zijn medicijnen gegapt. En dan komt even later de onverwachte twist: ze zijn gestolen door een vluchtelinge die er zieke kinderen mee helpt genezen. Of ik dit niet alsjeblieft stil kan houden. Sterker nog, ze vraagt me zelfs of ik haar niet aan meer medicijnen helpen, voor het goeie doel, zeg maar. En dat terwijl er naast haar een ernstig ziek jochie staat dat me met verdrietige ogen aanstaart. “Luister schat,” zegt Chubby, “wat denk je hiervan: jij geeft me even heel rap een paar duiten en ik pak per direct dat medicijn af. Anders geef ik je meteen aan bij de plaatselijke ruimtepolitie en dan mag je je zonden overdenken in een of andere dampige cel. Goeie doelen zegt ze, hahaha. Schaap.” Of iets in die trant in ieder geval. Enfin, Chubby is dus een eikel zo groot als ze maar komen. Maar wat blijkt, ik ben al te lang met ‘m aan het rond hobbelen om ‘m niet te mogen.

Zoals mijn eerste stappen als Jedi Consular al mijn vooroordelen over MMO’s onderuit trapten, zo trapt Chubby mijn vooroordelen over niet-Jedi’s onderuit. Die dikke held zoekt dekking, schiet er op los en gooit granaten. En dat werkt heerlijk. Ik zie mezelf bovendien al het heelal doorkruisen op zoek naar dat ene onderdeel om mijn blaster mee om te toveren tot een draagbare Deathstar. Bijna besef ik dat het spelen als smokkelaar net zo leuk kan zijn als het spelen met een Jedi. En dan ontdek ik dat Chubby een nieuwe skill heeft, de Dirty Kick, waarmee hij geheel in lijn met zijn karakter een tegenstander in diens noten schopt. Ik neem alles wat ik heb gezegd terug. Misschien is het zelfs wel leuker om met een smokkelaar te spelen, dan als Jedi…

Dit is niet het eerste avontuur van Simon. Lees ook zijn belevenis als Jedi Consular en natuurlijk de 'algemene' impressie.