Super Monkey Ball Vita - Gespeeld

De allereerste keer dat de wereld kennismaakte met Monkey Ball was tijdens de lancering van de GameCube. De game was de beste launchgame en Sega had er een nieuw paradepaardje bij. Voor de serie bleek dat achteraf slecht nieuws te zijn; de game moest en zou op elk platform verschijnen, wat tot gevolg had dat de serie enige vorm van vernieuwing compleet ontbeert. Bij de lancering van de Vita wordt deze traditie in stand gehouden en kunnen we vanaf dag één rollen met de apen.

De PlayStation Vita-versie gaat geen revolutie ontketenen. Nog altijd zit er een aap in een bal die je naar het einde van het level moet rollen door de omgeving te bewegen. Het hoofdavontuur is verdeeld over een aantal verschillende moeilijkheidsgraden. Bij elke moeilijkheidsgraad begin je relatief gemakkelijk en wordt het per level moeilijker. Door het eerste level rol je fluitend heen, het tweede level is een eitje, bij level drie daag je jezelf uit om wat banaantjes te pakken om zo een extra level te krijgen, maar wanneer je bij level zeven aankomt maak je een eerste fout en tuimel je de diepte in. Stom, maar dat komt omdat je werd afgeleid.  En plots zit je bij level twaalf en begin je grof te schelden in een ruimte waar drie andere jongens geconcentreerd naar hun Vita zitten te staren en je jouw uitbarsting afdoet met een ongemakkelijke lach. En ik zweer het je, als ik bij level twintig was gekomen van het gemiddelde moeilijkheidsgraad, dan was de kans groot geweest dat ik de Vita uit frustratie tegen de kop van de Engelse PR-medewerker had gegooid.

En dat is tegelijkertijd het mooie van de game. Hij frustreert, maar doordat de levels kort zijn, wil je na je vloekpartij het echt nog wel een keertje proberen. En als het dan lukt, dan voel je je een echte man. In een kamer. Op een PlayStation Vita. Met drie andere jongens. En een half opgegeten croissantje.

Maar goed, terug naar de game zelf. Heb ik al gezegd dat de besturing goed is? Eigenlijk is dat iets wat in de afgelopen Vita-impressies steeds terugkomt en steeds meer en meer aangeeft hoe relaxt de Vita is. Je hebt in de game twee opties om de bal te rollen. De meest voor de hand liggende is de analoge stick waarmee je de omgeving draait. Maar het is ook mogelijk om de Vita alle kanten op te kantelen en zo de bal naar het einde te rollen. Of het ravijn in als je even genoeg hebt van die aap met zijn veel te vriendelijke glimlach en je hem het liefst wil laten branden in de hel, omdat het voor de drieduizendste keer niet lukt.

Als je genoeg hebt van dat ene level waar je na twee seconden telkens naar beneden flikkert, kun je ook zelf levels maken. Daarbij maak je gebruik van je omgeving. Maak ergens een foto van en de game doet de rest. Na het maken van de foto is het mogelijk om het level wat moeilijker te maken door de Vita te schudden. Hoe harder je schudt, hoe moeilijker het wordt. En dat is nou niet echt al te slim, want op die manier loop je willens en wetens de aanmerkelijk grote kans dat het ding door de ruimte vliegt, net het hoofd van de PR-medewerker mist, door het raam knalt, in de sloot terechtkomt, daar door een snoek wordt opgeslokt, die vervolgens wordt opgevreten door een reiger, die uiteindelijk uit de lucht wordt geknald door een Duck Hunt-fanaat met slechte ogen, waardoor je Vita kapot is.

Ja, de game weet heerlijk te frustreren. Soms tot aan het kookpunt en dan moet je jezelf echt bedwingen geen rare dingen te doen. Daarnaast doet de game eigenlijk precies wat zijn voorgangers allemaal al deden. Het biedt een groot aantal levels met verschillende moeilijkheidsgraden, er zijn weer een aantal minigames (waaronder Monkey Flight) en de controls zijn dik in orde. Vernieuwend? Nee. Leuk? Eigenlijk best wel. Frustrerend? Zeker weten.