Virtua Tennis 4 - Gespeeld

De Virtua Tennis-reeks heeft de afgelopen jaren stilgestaan. Waar de concurrent Top Spin de diepgang heeft weten te vinden, daar is de gameplay van Virtua Tennis ‘simpel’ gebleven. Dit heeft alles te maken met de afkomst van de serie: de arcadehal. Wie in Japan zo’n hal binnen loopt en honderd yen in de automaat gooit, speelt een paar minuten en gaat daarna weer weg. Dat is een compleet andere belevenis dan wanneer je thuis op een spelcomputer speelt. Je gaat dan voor een game zitten en wil meer dan een hapklare beleving. Het huwelijk tussen Virtua Tennis en de spelcomputer was dan ook van te voren al gedoemd te mislukken, maar dat betekent niet dat Virtua Tennis nooit meer de liefde kan vinden. De game heeft een oogje laten vallen op de PlayStation Vita, een relatie die veel beter uit de verf komt.

De handheld ligt van nature een stuk dichter bij de arcadehal. Je wilt toegankelijkheid en de mogelijkheid om de game steeds in korte sessies te spelen. En dat kan heel goed met Virtua Tennis. Wie bijvoorbeeld de arcademodus speelt, kan binnen een minuut of twintig de credits voorbij zien rollen. Maar ook de carrière is geschikt voor de handheld, omdat wedstrijden vaak binnen een minuut of vijf worden afgewerkt, waarna je de Vita gewoon weer kan opbergen. En dankzij de korte laadtijden ben je tijdens je speelsessie voor een groot gedeelte ook echt aan het gamen.

De gameplay zelf komt overeen met de consolevariant: je hebt drie slagvarianten en een superslag waarmee je een rally eenvoudig winnend kan afsluiten. Dit supershot wordt opgevuld naar aanleiding van het specialisme van de speler. Speel je met een Tsonga, dan laad je het supershot op als je een harde slag produceert, terwijl Nadals supershot wordt gevuld als de rally lang duurt. Buiten het supershots zijn de rally’s die je in Virtua Tennis speelt redelijk vanzelfsprekend. Wanneer je een tegenstander van de ene hoek naar de andere jaagt, is de kans groot dat hij de bal niet goed terugkrijgt en jij uiteindelijk het punt pakt. Het werkt zoals het moet zonder uit te blinken.

De carrièremodus is eveneens gelijk aan de consoleversie. Via een soort ganzenbord moet je per continent jezelf naar het eindtoernooi spelen, waarbij je onderweg op vakjes komt die bestaan uit trainingsspellen, luxe resorts om je uithoudingsvermogen bij te tanken en kleine toernooien om je rank te verbeteren, waarna je uiteindelijk aan het eindtoernooi meedoet. Lopen doe je door middel van kaarten die je krijgt toegewezen. Wat anders is, is dat je bij het maken van je eigen personage gebruik kunt maken van een foto. Deze maak je met de Vita en wordt dan op een personage geplakt. Helaas is het eindresultaat bedroevend. Waar ik had gehoopt dat mijn foto gebruikt zou worden om een heel gezicht te vormen (zoals dat bij bijvoorbeeld Rainbow Six: Vegas werd gedaan), blijkt de foto simpelweg op een mannetje te worden geplakt, waardoor je een enorm verschil ziet tussen de foto en de rest van het hoofd. Een gemiste kans.

Het maken van een foto is niet de enige feature die exclusief is voor de Vita. De game kent bijvoorbeeld een alternatieve besturing. Wie geen zin heeft om op de knoppen te rammen, kan de game ook spelen door enkel de touchscreen aan te raken. Met het aantikken van het scherm geef je aan waar je heen wilt lopen, terwijl een slepende beweging ervoor zorgt dat je slaat. De richting van de sleep bepaalt het effect. Een achterwaartse beweging levert een slicebal op, terwijl een voorwaartse overeen komt met een topspinbal. Het werkt, maar of je het gaat gebruiken, valt te betwijfelen. De knoppenbesturing in combinatie met de analoge stick is namelijk een stuk preciezer en daarmee simpelweg superieur.

Een ander geval van ‘leuk bedacht, maar dat ga ik nooit doen’ betreft de Touch Versus-modus. Hierin kun je met twee spelers tegelijkertijd op één Vita tegen elkaar spelen. Je legt de Vita dan in de lengte en allebei de spelers pakken één van de twee analoge sticks om hun speler te bewegen, terwijl zij met het aanraken van het scherm de bal terugslaan. Het werkt aardig, maar het is geen feature waarvoor je de game gaat (of zou moeten) kopen.

Nee, Virtua Tennis moet het aan de ene kant van zijn solide basis hebben en aan de andere kant het draagbare voordeel van de Vita. Iedereen kan met deze game uit de voeten en kan er dankzij de vlotte en snelle potjes plezier aan beleven. Virtua Tennis is geen game waarvoor je een Vita gaat kopen, maar is wel een game die je als extra aan je collectie toe kan voegen. Het is echt een game ‘voor er bij’, zo’n eentje die je even gaat spelen wanneer je klaar bent met een titel als Uncharted.