The Darkness II - Multiplayer

Eenieder die The Darkness nog kan herinneren, weet dat het spel zich vooral onderscheidde door middel van een ijzersterke singleplayer. Online multiplayermodi als Deathmatch en Capture The Flag waren weinig origineel en hadden ook nog eens te kampen met enorme hoeveelheden lag. Weinig reden tot enthousiasme bij de aankondiging van een multiplayer voor The Darkness II zou je zeggen. Ware het niet dat ontwikkelaar Digital Extremes zich volledig stort op een co-op voor maximaal vier spelers. Een beslissing die niet eens zo slecht lijkt uit te pakken.

In de Vendettas-modus krijg je de keuze om te spelen met één van de vier verschillende personages die de co-op kent. De achterliggende gedachte is niet alleen om uren te knallen met vier verschillende speelstijlen, maar ook om een verhaal te vertellen dat parallel loopt aan het verhaal van hoofdrolspeler Jackie Estecado uit de singleplayer.  Net als Jackie, gaan ook de personages uit de co-op achter de duistere instantie The Brotherhood aan, een groepering die de mysterieuze krachten van The Darkness voor zichzelf wil hebben om zo de wereld naar eigen hand te zetten. The Darkness is niet alleen een enorme, bijna duivelse kracht met twee slangachtige koppen die alles op gruwelijke wijze doden waar je hen toe aanzet. Het is ook mogelijk om van The Darkness zogenaamde Dark Essence te maken, een substantie waarvan je schilden kunt maken waarmee je bijvoorbeeld wapens extra sterk maakt. Dat zoiets past binnen wereldoverheersingsplannen, is niet minder dan logisch.

Elk personage uit de co-op heeft zijn eigen motivatie om de duistere instantie The Brotherhood te vernietigen en hoewel geen van hen de beschikking heeft over de slangachtige wezens van The Darkness, zijn er genoeg andere duistere krachten om mee los te gaan. Jimmy Wilson bijvoorbeeld heeft een enorm krachtige bijl en als speciale kracht heeft hij de beschikking over kleine Darklings (Gremlin-achtige wezentjes) die je helpen in de strijd tegen de vijand. J.P. DuMond draagt een stok bij zich die zo uit een willekeurige natuurgodsdienst afkomstig lijkt, waarmee hij een zwart gat kan openen die alle vijanden in de buurt opslokt. Zelf gingen we in eerste instantie aan de slag met Shoshanna, een chick die met haar revolver genaamd Arm of the Night Darkness-krachten aan haar kogels kan toevoegen waardoor ze zo’n tien keer harder aankomen dan normaal.

Hoewel al deze krachten wellicht klinken alsof ze de speelbare personages ontzettend overpowered maken, valt dit in de praktijk reuze mee. De golven vijanden die op je af komen gestormd zijn enorm en de wil om te blijven staan en jou om te leggen, is zo mogelijk nog groter. Meer dan eens legde ondergetekende het loodje,  wat vooral gebeurt als je als een soort Rambo op de slechteriken afrent. Het is dus zaak om je rust te nemen, harten van gedode tegenstanders uit hun lijf te rukken zodat je gezondheid toeneemt en vooral om zo effectief mogelijk gebruik te maken van je duistere krachten.

Het beste voorbeeld van slim gebruik maken van je speciale krachten is te vinden bij Inugami, het vierde speelbare personage. Bij zich draagt hij Kusanagi, een oud zwaard dat doorspekt is van Dark Essence. Dit zwaard heeft als exclusieve kracht dat het een Swarm, een zwerm insecten, op de vijand kan afsturen waardoor deze tijdelijk verblind raakt. Ren je vervolgens met het zwaard in de aanslag naar die vijand toe om zijn lijf op heerlijk bloederige wijze te doorboren, dan ben je in vijf tellen klaar waar je in vuurgevechten tegen sterke vijanden vaak langer bezig zult zijn.

Hier staat wel tegenover – en dat maakt het spel een stuk uitdagender – dat je niet onbeperkt gebruik kunt maken van de duistere krachten van Inugami & co. Regelmatig zul je een tijdje moeten wachten tot deze krachten weer opnieuw te gebruiken zijn, waardoor je net als in de singleplayer maar beter dual wieldend (dus met in elk hand een wapen) ruimtes van vijanden probeert te ontdoen. Net als in de singleplayer voelt het ontzettend machtig aan om op deze manier aan de lopende band levens te nemen. Vooral wanneer je met een Kalashnikov of ander wapen in de ene hand en een exclusief duister wapen in de andere hand van A naar B rent, waan je jezelf God. Of beter gezegd: de duivel.

Dit is nog wel een beetje een euvel dat we ervoeren tijden de speelsessie. Op de vuilnisbelt en in de kantoren en fabrieken die overhoop werden geschoten, was het telkens een kwestie van rennen van A naar B, met als goedkoop trucje op het eind dat er ‘nog één golf vijanden verslagen moest worden’. Het is te hopen dat de af te leggen route iets diverser zal zijn dan alleen enorme hoeveelheden tegenstander tegen de grond aan werken. Een puzzel hier of daar, een actievolle scène met cinematografie van de bovenste plank; het zou de co-op ongetwijfeld ten goede komen.

Een tweede kanttekening is dat de co-op alleen online speelbaar zal zijn. Splitscreen co-op is niet aanwezig en dat doet de gemiddelde gamer toch wel een beetje pijn. Het spelen van een co-op is op de bank toch altijd leuker. Hoewel ontzettend jammer, is het probleem niet onoverkomelijk. Daarvoor is het afschieten van The Brotherhood te onderhoudend en bij vlagen zelfs verslavend.