Max Payne 3 - Multiplayer Gespeeld

Artikel | -

Toen Rockstar een aantal jaar geleden besloot om de game Max Payne 3 te ontwikkelen, stond één ding gelijk vast: de game moest en zou een multiplayermodus bevatten. Niet alleen omdat de moderne gamer dat van zijn game verwacht, maar ook omdat je met een multiplayermodus voor een Max Payne echt iets anders kan doen dan bij een gemiddelde shooter. Het voorlopige resultaat mag er zijn. De multiplayermodus van Max Payne 3 laat spelers dankzij het zo voor de serie kenmerkende bullet-time door de levels vliegen, terwijl zij het lood in de lichamen van de vijanden pompen.

Het implementeren van tijdvertraging in een multiplayermodus werd tot nu toe als iets onmogelijks beschouwd. Hoe ga je namelijk om met verschillende spelers waarbij één iemand opeens besluit via een sprong door de lucht zijn bullet-time te activeren? Het antwoord is eigenlijk heel simpel: iedereen die door die speler op dat moment wordt gezien, loopt dan ook in slow motion, het ‘line of sight’-principe.

In de praktijk werkt het als volgt. Jij zit achter een muurtje dekking te zoeken, totdat er een vijand langskomt. De beste jongen heeft niet door dat jij hem in zijn smiezen hebt, waardoor jij ongemerkt achter hem aan rent. Als je dichtbij genoeg bent, neem je een enorme sprong terwijl jij hem ziet en dat activeert de bullet-time. Bij jou, maar ook bij de vijand, die merkt dat het spel trager gaat. Deze constatering werkt als een soort alarmbel. Hij weet namelijk dat iemand in de buurt de bullet-time activeert. Dat kan een medespeler van hem zijn, maar de kans is groter dat zijn vijand hem heeft gezien, wat wordt bevestigd als de eerste kogel hem raakt. De vijand heeft dan twee mogelijkheden: zich zelf snel omdraaien en hopen dat hij de aanval af kan slaan of in een reflex weg springen, in zijn sprong draaien naar de vijand om zo terug te schieten. Het is spannend en vooral anders dan dat je in andere shooters bent gewend. Bovendien levert het epische momenten op.

Zo speelden wij een Team Deathmatch-potje waarin we samen met twee andere medestrijders richting de vijand optrokken. Samen met een ander liepen we door de haven, terwijl de derde persoon vanaf het dak de boel in de gaten hield. Niet veel later doken er twee vijanden op, die snel hun springknop hadden gevonden en onze kant op kwamen. In een prachtige reflex doken wij zowel naar links als naar rechts en sprong onze medespeler ook nog van boven naar beneden. Vijf tot de tand toe bewapende mannen, die sierlijk door de lucht zweven, terwijl de kogels rondvliegen. Uiteindelijk bleken wij in deze miniveldslag de betere papieren te hebben en legden beide vijanden het loodje, waarna er vrolijk in de gameruimte werd gejoeld. Een prachtig moment, en het was niet het enige. Op weg naar huis hebben we echt tientallen verschillende momenten met veel plezier nabesproken.

Zestien man

De multiplayer van Max Payne 3 is maximaal met zestien man te spelen. Afhankelijk van het aantal personen waarmee de game wordt opgepakt, wordt de grootte van de map aangepast. Op die manier zijn er altijd genoeg vijanden in de buurt en zit je ook niet met overvolle kleine maps waardoor de game in complete chaos verandert.

Bullet-time kan ook op andere momenten worden gebruikt. De game maakt gebruik van zogenaamde Bursts. Dit zijn de speciale krachten die de spelers tot hun beschikking hebben en zijn vergelijkbaar met de bullet-timemodus uit de singleplayermodus. Deze variant is ook beschikbaar in de multiplayermodus en zorgt ervoor dat de actie in de omgeving vertraagd wordt, zonder te hoeven springen. Dat is handig, want wanneer je door de lucht springt en de vijand niet doodt voordat jijzelf op de grond terecht komt, heb je echt een probleem. Dan moet je namelijk heel snel opkrabbelen en dat is het moment waarop de speler kwetsbaar is. Andere krachten zorgen ervoor dat vijanden hun teamgenoten als vijanden zien of geven jou en jouw team de mogelijkheid om alle vijanden op het slagveld zichtbaar te maken via de radar.

Gelukkig kun je de Bursts-krachten maar beperkt gebruiken. Zij zijn namelijk gekoppeld aan de adrenalinemeter van de speler en adrenaline moet je opbouwen. De meter vult zich wanneer je vijanden afschiet of wanneer je de lichamen van de gesneuvelde vijanden ‘loot’. Uiteindelijk kent de adrenalinemeter drie gradaties, waarbij elke gradatie net wat beter is, maar je ook het risico loopt om dood te worden geschoten en weer onderaan de ladder begint. Bedenk dus goed wat je met je krachten doet.

De Bursts en de mogelijkheid om door de lucht te springen maakt de game uniek, maar gelukkig biedt de multiplayer ook de verschillende elementen die je in een moderne multiplayer mag verwachten. Dat betekent dat er een experience-systeem is, waarmee je in levels stijgt en zodoende nieuwe wapens en vaardigheden vrijspeelt. Verder is het mogelijk om verschillende loadouts samen te stellen en zijn er een hoop aantal modi.

Althans, dat belooft de ontwikkelaar ons. In de praktijk hebben we twee varianten gespeeld. Team Deathmatch is daarbij de standaard variant waarin je vliegend door het beeld zoveel mogelijk vijanden afschiet. Standaard, maar het werkt. Interessanter is Gang Wars. Het is de unieke modus van de Max Payne 3- multiplayer, waarin verschillende soorten speelmodi door middel van een verhaal aan elkaar wordt geregen.

In onze kennismaking begon het met een deal tussen twee gangs rondom een aantal wapens. Deze deal loopt uit de hand, waardoor beide gangs gelijk in een vuurgevecht belanden om vervolgens te proberen de wapens naar hun thuisbasis te brengen. Kortom, een Capture The Flag-variant, waarbij het veilig thuisbrengen van de wapens een hoop punten oplevert, maar ook het maken van kills aan de overwinning bijdraagt. Het begin van deze modus is gelijk goed: een shoot-out waar iedereen in de bullet-timestand terechtkomt. Het doet denken aan de allereerste shoot-out bij een potje Red Dead Redemption en de winnaar van de shoot-out heeft een grote kans om de eerste wapenvoorraad veilig te stellen.

Afhankelijk van wie er wint en hoe dat wordt gedaan, volgt de volgende modus. Deze modus is willekeurig en in ons geval was het een VIP-modus, waar de beste speler uit de vorige ronde de VIP is en de vijand moet proberen hem om te leggen voordat de speeltijd verstreken is. Tegenstanders weten echter niet waar deze VIP zit en hij wordt pas geopenbaard als het vijandelijke team drie tegenstanders heeft omgelegd, waarna de VIP voor iedereen op de kaart wordt getoond en je er een behoorlijke kluif aan hebt hem te beschermen. Daarna kan er dan weer een Turf Modus (Domination-variant), een Team Deathmatch of weer iets compleet anders plaatsvinden. Wat wel vaststaat, is dat je in de vijfde en laatste ronde eindigt met Team Deathmatch. Als de stand tussen beide teams over de vier voorgaande modi gelijk is, dan begint het potje met een 0-0 score. Maar als één van de teams over de vorige rondes een voorsprong op heeft gebouwd, dan krijgen zij bonuspunten en dus een grotere kans om het potje winnend af te sluiten.

Uiteindelijk hebben we bijna twee uur in de multiplayer gestoken en dat heeft een zeer goed gevoel opgeleverd. Je ziet aan alles dat dit een multiplayermodus is waar goed over na is gedacht en waar liefde in is gestoken. Het activeren van bullet-time terwijl je tegen anderen speelt, werkt enorm goed en levert prachtige momenten op, waar je als in The Matrix met meerdere personen heel langzaam door de lucht zweeft, terwijl kogels alle kanten opvliegen. Tegelijkertijd heeft men goed gekeken naar wat de huidige shooters op online gebied doen en heeft daar belangrijke elementen zoals het stijgen in levels en het maken van je eigen load-out vandaan gepakt. En als kers op de taart heb je Gang Wars, een modus die de speler een stuk verhaal voorschotelt en hem nog meer in de beleving van de multiplayer trekt.


Plaats een reactie


X
Lees meer over Max Payne 3: