Top 5 teleurstellingen van 2011

In 2011 speelde menig uitgever het op safe. Het aantal vervolgen op games die zich in voorgaande jaren al hebben bewezen, is haast niet te tellen. Dat een vervolg niet altijd garant staat voor een game die zijn voorganger overtreft, hebben we ook dit jaar weer ondervonden.

Maar nog veel vervelender zijn originele titels die niet moeten opboksen tegen hun voorganger, maar tegen de torenhoge verwachtingen die geschapen zijn door grote praatjes en overdonderende marketingcampagnes. Welke vijf games vielen ons dit jaar het meest tegen? En welke game kon niet aan jouw verwachtingen voldoen in 2011?

5. Duke Nukem Forever

Hadden we eigenlijk wel verwachtingen moeten hebben bij Duke Nukem Forever? Is een game die meer dan twaalf jaar in ontwikkeling is geweest niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken? Toch koesterden we nog ergens hoop, misschien wist Duke bij zijn langverwachte terugkeer de juiste snaar te raken met zijn foute gevoel voor humor of waren sommige levels misschien wel heel origineel en goed gevonden.

We hadden het mis, vrolijk werden we namelijk niet van Duke’s terugkeer. Terwijl het verhaal vooral lijkt te draaien om hoeveel cooler Duke wel niet is dan de rest van de videogamehelden, wordt tijdens het spel tergend duidelijk dat die stoere praatjes nergens op gestoeld zijn. De game speelt bij iedere soort shooter van de afgelopen jaren slapjes leentjebuur en voelt in haast alles verouderd aan. Natuurlijk zijn er gamers die het zichzelf wijs gemaakt hebben dat DNF best te pruimen is met de juiste instelling, maar niemand kan ontkennen dat hier veel meer in had gezeten. We hadden beter moeten weten.

4. Dead Island

Zelden sloeg een enkele trailer van een game zo in als een bom. Van Dead Island hadden we eigenlijk al vijf jaar niets meer gehoord maar toen die trailer op het net verscheen was ieders aandacht meteen gegrepen. In de video, die overigens in geen enkel opzicht op de game zelf lijkt, zien we achterstevoren hoe een gezin omkomt in hun poging te ontsnappen aan een horde zombies op een tropisch resort.

Dat Dead Island zo teleurstelde, kwam vooral door het feit dat de game technisch gezien een compleet rommeltje is. Slechte graphics, bugs in alle soorten en maten en animaties die in de verste verte nog niet lijken op het moois uit de trailer. Het is een klassiek stukje misleiding waaraan we bijna allemaal ten prooi zijn gevallen.

3. Red Faction Armageddon

Niets vervelenders dan een vervolg op een goede game die keihard tegenvalt. Red Faction: Guerilla was in 2009 een prettige verrassing waarin het slopen van gebouwen en een open wereld centraal stonden. Armageddon dumpt de vrijheid en ruilt deze in voor donkere gangentjes en de destructie is teruggebracht tot een minimum. Door alles wat leuk was uit het vorige deel weg te halen, beginnen andere stomme dingen juist meer op te vallen. Het verhaal is zo voorspelbaar en vol clichés dat je het liefst ieder tussenfilmpje door drukt.

Misschien is het niet helemaal eerlijk om een game zo met zijn spirituele voorganger te vergelijken, maar Red Faction: Armageddon weet echt nergens op te boksen tegen het vorige deel. Wat is er bijvoorbeeld gebeurd met de heerlijk chaotische multiplayer? En wie dacht dat marsmannetjes die van muur naar muur springen in aarddonkere grotten leuk zijn om tegen te vechten? Een complete domper deze Armageddon.

2. Brink

Brink zou een heleboel dingen anders doen onder de online shooters. Denk bijvoorbeeld aan een multiplayer met een verhaal. In Brink draait de strijd om het lot van The Ark. The Resistance wil ontsnappen aan deze utopie waar niet voor iedere burger een plek is en The Security vecht om de boel koste wat het kost onder controle willen houden. Misschien wel de grootste misser van deze game is het feit dat dit verhaal nauwelijks uit de verf komt. Tussenfilmpjes van enkele seconden voor iedere match hebben nauwelijks iets te maken met de plot.

Op technisch gebied is er ook behoorlijk wat mis. De intelligentie van de computergestuurde tegenstanders is op zijn zachts gezegd dramatisch, waardoor je de game beter niet alleen kan spelen. De rest van het spel is ook nog eens behoorlijk ongepolijst en in bepaalde maps een compleet onoverzichtelijke chaos. Jammer, want Brink doet best wel wat goed, denk bijvoorbeeld aan het S.M.A.R.T-systeem waardoor er wat freerun-elementen worden toegevoegd. Wij zouden echter geen enkele reden kunnen bedenken om je heil bij deze shooter te zoeken: er zijn veel betere games op de markt.

1. Homefront

Homefront zou het helemaal worden dit jaar. Een compleet nieuwe shooter met een interessante setting. De Verenigde Staten zijn in deze game namelijk binnengevallen door Noord-Korea die het eens zo machtige land nu in zijn greep heeft. Jij speelt een rebel die het tegen de Aziatische overheersers opneemt die jouw volk genadeloos afslachten. Dat klinkt allemaal best goed, ware het niet dat Homefront nergens echt bijzonder is en al die grote praatjes over emotionele betrokkenheid van de ontwikkelaar nauwelijks van toepassing lijken op de game.

Een emotioneel en meeslepend verhaal? Homefront is eerder een compleet karakterloze game die ook nog eens belachelijk kort is. In een krappe vier uur tijd heb je vooral heel wat Koreanen en ook minstens zoveel deuren omgebracht. Dat de multiplayer daarnaast best aardig is, kan de game eigenlijk niet redden. De volgende keer misschien een tikkeltje minder hoog van de toren blazen met een compleet nieuwe serie.