Top 50 van 2011 - 30 t/m 21

Het begint langzaam, maar zeker een cliché te worden, maar 2011 was een topjaar op het gebied van games. Nu het jaar er bijna opzit kijken we nog eenmaal terug in onze jaarlijkse Top 50. Vijf dagen lang tellen we af naar de nummer één positie. Vandaag de nummers 30 tot en met 21!

30 Child of Eden

Child of Eden is de vreemde eend in de bijt van deze lijst. Het is meer een reis door beeld en geluid dan een game, maar de ervaring is dermate sterk dat Child of Eden een plek verdient in de Top 50 van 2011. De game is van de makers van Lumines en Rez, de spirituele voorganger van deze titel. Net zoals in Rez ‘vliegt’ de speler door verschillende levels en beschiet hij vijanden en obstakels. In deze levels zijn om elke hoek weer prachtige abstracte beelden te zien, begeleid door benevelende muziek. Door op de vijanden en obstakels te schieten, komen er nieuwe animaties en geluiden bij, waardoor de ervaring steeds rijker wordt. Elk level is bij elke speelbeurt hetzelfde, waardoor spelers steeds beter kunnen worden en de levels in zekere zin kunnen indelen, zonder dat het gaat vervelen. Child of Eden wordt daardoor per speelbeurt een betere en innemendere game.

29 Killzone 3

Games van Hollandse bodem staan niet zo vaak in deze top 50 en dus is het onze grote eer Neerlands gametrots aan u te presenteren: Killzone 3. De Hollandse boerenjongens van Guerrilla Games hebben met Killzone 3 een ijzersterke shooter neergezet, die ondanks het zwakke verhaal en eendimensionale personages prima weet te vermaken. De game ziet er geweldig uit en je raast dankzij de vlotte besturing – je gebruikt trouwens net zo makkelijk de Move-besturing als de normale controller – zo door de campagne heen. Dan is er natuurlijk ook nog de splitscreen coöperatieve modus en de multiplayer, die met modi als Warzone en Operations urenlang spelplezier garandeert. Oranje boven!

28 Rage

De id Tech 5-engine en het getalenteerde ontwikkelteam maken Rage tot één van de beste first-person shooter-ervaringen van 2011. De schietactie is intens en razendsnel, vooral wanneer je weer eens wordt geconfronteerd met bloeddorstige mutanten die op acrobatische wijze naar je toe stormen. Ze bewegen uiterst soepel en reageren bovendien erg realistisch op inslaande kogels. Het is bovendien erg tof om te zien hoe verschillende wapens en verschillende munitiesoorten (die je zelf kunt maken) allemaal een ander effect hebben op het agressieve schorriemorrie. Maar zo goed als de schietactie is, zo matig is het open wereld-gedeelte uitgewerkt. Het rondrijden in de woestenij van Rage vertraagt de boel ontzettend en er is te weinig te beleven. Ook het clichématige verhaal en het gemis van verhaaldragende personages zorgen ervoor dat één van de beste shooters van het jaar net iets tekort komt om bij de allerbeste games van het jaar te horen.

27 Yakuza 4

Yakuza 4 is een game die niet iedereen zal liggen; het is op momenten Japans langdradig en grafisch heeft de game wat ouderdomsverschijnselen. Als je hier echter voorbij kijkt, komt er een bijzonder verhaal over de onderwereld van Kamarucho (een fictieve wijk van Tokio) tevoorschijn. Een verhaal dat bovendien een stuk sneller op gang komt dan in de vorige delen. Doordat je Yakuza 4 vanuit de oogpunten van vier verschillende personages beleeft, krijg je elke keer een ander Kamarucho te zien. Ook de vechtstijlen van de vier personages verschillen dermate dat de vuistgevechten interessant blijven. Maar het grootste pluspunt van Yakuza 4 is de gigantische hoeveelheid content. Het hoofdverhaal neemt al een groot aantal uur in beslag, maar als je de tijd en moeite neemt om je eigen vechter te trainen, een escortdame onder je hoede neemt of een van de andere mini- en managergames opzoekt, dan verlies je jezelf gemakkelijk een uurtje of vijftig in de duistere straten van Tokio.

26 Top Spin 4

Sinds het begin der gaming is tennis in digitale vorm speelbaar. Pong toonde ons vroeger hoe makkelijk en leuk het in die vorm kan zijn, maar Top Spin 4 laat ons nu beleven hoe diepgaand, sensationeel en spannend het kan zijn. Top Spin is een serie die balans wilde hebben tussen complexiteit en realisme: hoe voelt de game zo veel mogelijk als echt tennis, zonder dat het te moeilijk wordt voor de spelers. In het vierde deel is dat met een ace van 250 kilometer per uur gelukt. Het is niet meer simpel de bal cross spelen, maar wisselen van tempo, de tegenstander op het verkeerde been zetten en hem uitspelen. Het is bloed, zweet en tranen. Het is tennis. In de uitgebreide en zeer geslaagde carrièremodus leer je het allemaal en zul je er intens van genieten, en off- en online kun je je finesse aan je vrienden laten zien, alvorens je ze van de baan slaat. Top Spin 4 is een set met alleen maar lovegames. Top Spin 4 is de beste tennisgame van dit moment.

25 Crysis 2

Crysis op een console? Nog niet zo lang geleden waren we er van overtuigd dat zoiets onmogelijk zou zijn. Crysis 2 bewees dat het kon al moest er op bepaalde punten wel ingeleverd worden. De gigantische open wereld werd ingeruild voor de jungle van beton en staal en op de console zag het er allemaal niet zo levensecht uit. Toch is dit vervolg het spelen waard, het tempo is een stukje hoger, de boel is wat strakker geregisseerd en de game biedt steeds genoeg mogelijkheden om vijanden af te maken. Met het hightech nanopak verdwijn je gemakkelijk uit het oog en overleef je een val van een flatgebouw. Dat het verhaal nauwelijks te volgen is doet gelukkig niet af aan het feit dat Crysis 2 beeldschoon en simpelweg tof om te spelen is, ook in de multiplayer.

24 Call of Duty: Modern Warfare 3

Het verwijt dat de Call of Duty-serie niet genoeg vernieuwt is nog wel eens te horen. Misschien is dat ook wel een beetje terecht; de serie staat technisch gezien stil en de vernieuwingen zijn op één hand te tellen. Toch kopen ieder jaar weer hordes gamers de nieuwste titel uit de reeks en dat is natuurlijk niet zonder reden. Call of Duty: Modern Warfare 3 biedt ook dit jaar weer een intense singleplayerervaring waarin je van hot naar her wordt gestuurd en de wereld moet redden. Een waardig slotstuk van de trilogie. Daarna kun je je natuurlijk nog uren lang verliezen in de multiplayermodus en is er ook nog zoiets als een Spec Ops-modus. Het is misschien dan wel oud en vertrouwd, maar tegelijkertijd ook wel erg lekker.

23 Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds

Chaos, zo oogt Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds waarschijnlijk voor de ongetrainde vechtersbaas. De actie op het scherm is bliksemsnel en als speler heb je geen moment rust op het speelveld. De hectische drie-tegen-driegevechten brengen niet alleen diversiteit met zich mee, maar ook een vorm van strategie. Concentratie is een absolute vereiste waardoor de game niet voor leken is. Het valt de oplettende lezer misschien op dat Ultimate Marvel vs. Capcom 3 niet in de lijst staat. Die game zijn wij zeker niet vergeten, maar we zouden dat maar wat graag doen. Afzetters….

22 DiRT 3

DiRT 3 heeft zóveel verbeterd ten opzichte van zijn voorganger, dat we met het schaamrood op de kaken moeten verkondigen dat de game buiten de top 20 is gevallen. Dat zit hem in elk geval niet in het leveldesign van de tracks, aangezien die venijniger is dan ooit. Ook de omgevingen (met de uitgestrekte Keniaanse savanne en Noorse sneeuwlandschappen als enkele hoogtepunten) doen een duit in het zakje, want mooier en diverser dan dit wordt het niet meer tijdens deze consolegeneratie. Bovendien voegde Codemasters eindelijk een splitscreenmodus, verschillende tijdstippen en wisselende weersomstandigheden toe aan DiRT, waarmee de populairste wensen van de achterban zijn ingewilligd. Is het dan misgegaan bij de Gymkhana-modus, die ondanks de welkome variatie misschien toch niet zo goed past bij het serieuzere DiRT 3? Of ligt het aan de goedkope implementatie van DLC, die reeds gewonnen gouden trofeeën wist totdat je de extra content aanschaft? Het maakt eigenlijk niet uit, als je maar weet dat DiRT 3 hoort bij de beste racegames van het jaar.

21 L.A. Noire

In L.A. Noire speel je als Cole Phelps, een politieagent die zich opwerkt tot één van de beste detectives in Los Angeles tijdens de jaren vijftig. Moorden oplossen is waar je voor geboren bent en hiervoor zijn een hoop middelen tot je beschikking gesteld. Het meest innovatieve element van L.A. Noire is ongetwijfeld de ondervraging van je verdachten en getuigen. Door middel van de meest realistische gezichtsanimaties in een game aller tijden is het aan jou om te bepalen of iemand liegt of de waarheid vertelt. L.A. Noire vertelt een boeiend verhaal, met veelal spannende en indrukwekkende casussen. Helaas kent de game wel de nodige schoonheidsfoutjes, waardoor een plek in de top 20 iets te hoog gegrepen is voor de detectivethriller. Zo worden bepaalde vormen van onderzoek doen op den duur iets te repetitief en schiet Cole er soms onbegrijpelijk op los, terwijl hij zijn revolver af en toe geborgen houdt wanneer het echt nodig is. Desalniettemin staat L.A. Noire absoluut zijn mannetje en draagt het terecht het Rockstar-label.