Blazing Angels: Squadrons of WWII

Op de releaselijst van Ubisoft verscheen een tijd geleden de titel Blazing Angels: Squadrons of WWII. Na enig navraag bleek het om een nieuw vliegspel voor de Xbox te gaan. Toen was mijn interesse in één klap gewekt, want vliegspellen vind ik toch echt een mooi genre. Ace Combat, Crimson Skies en Heroes of the Pacific wisten me stuk voor stuk te vermaken. En nu heb ik mijn tanden voor het eerst in Blazing Angels gezet. Op de Xbox 360 versie wel te verstaan, want daar komt hij ook op uit.

Helaas moet ik deze gespeeld-impressie meteen met een treurige mededeling beginnen en dat is dat mijn versie heel snel en heel vaak vast liep. Daardoor heb ik van de twee levels die op de previewdisk te vinden waren, alleen Pearl Harbor goed kunnen ontdekken. Ik begon echter in Londen, waarin Duitse gevechtvliegtuigen van plan waren het parlementsgebouw met de grond gelijk te maken. Aan jou en je drie medepiloten de taak om dit te verijdelen. Makkelijk is dit echter niet, want de lucht zit vol met Duitsers, die behoorlijk scherp schieten. Gelukkig zijn jouw teamgenoten erg handig en hebben allemaal een eigen rol. Eentje ‘kan’ bijvoorbeeld je vliegtuig repareren. Dit doet hij door aan te geven dat je staart in de fik staat en dat je het koelingsysteem moet activeren. Vervolgens krijg je een knoppencombinatie voorgeschoteld die succesvol uitgevoerd moet worden, waarna het vliegtuig weer even mee kan.

De rol van de andere twee zijn wat ‘conventioneler’. De één kan de speler bij staan bij het aanvallen van een vijand en de ander kan de vijand juist afleiden. Als je geen zin hebt om met deze specialiteiten rekening te houden, dan kun je met het D-Pad (waarmee de specialiteiten ook geactiveerd worden) ook algemene opdrachten geven. Denk daarbij aan een agressieve stand of juist de opdracht zo min mogelijk met het gevecht te bemoeien. Het werkt best goed en je krijgt al spelend echt het gevoel alsof er deel uit wordt gemaakt van een vriendengroep.

De missie in Londen was zoals gezegd lastig. Er waren teveel bommen werpers die ik niet op tijd kapot kreeg. Ik denk dat dit echt aan de missie lag, want het spel zelf speelt heerlijk. Bij veel vliegspellen is het lastig om een goed overzicht te houden. Meestal moet de speler aan de hand van een radar maar een beetje uitvogelen waar de tegenstander precies zit. In Blazing Angels kun je met het inhouden van de linkertrigger meteen zien waar jouw gelockte tegenstander zich bevindt, om hem vervolgens proberen neer te schieten. En ook dat is goed te doen. Frustraties als in Heroes of The Pacific ben ik dan ook niet tegen gekomen. Wel wil nog even zeggen dat Londen er prachtig uit ziet. Het is met allemaal drie dimensionale huisjes nagemaakt en je zult ook een aantal gebouwen terug herkennen. Jezelf kapot vliegen tegen de Big Ben is dan ook een mogelijkheid.

Toch heb ik me meer vermaakt met de missie van Pearl Harbor. Het begint in totale chaos waarbij er van een half kapot geschoten vliegveld opgestegen moet worden om vervolgens proberen te redden wat er te redden valt. Veel is dat echter niet. Schepen staan op het punt van zinken en olieraffinaderijen veroorzaken prachtige zwarte rookwolken. Als hier door heen wordt gevlogen zie je geen hand voor ogen.

Maar ook de beeldschone blauwe zee en de rustig ogende jungle mochten er zijn. Ik ben geen pixelknuffelaar, maar Blazing Angels heeft zonder twijfel de mooiste zeeën, steden en jungles waar ik ooit boven heb gevlogen. Ik ben dan ook zeer enthousiast over dit spel geworden en hoop snel de volledige versie in mijn Xbox 360 te kunnen stoppen. En als de heren van Ubisoft dit mochten lezen: stuur dan ook even de soundtrack mee van dit spel, want die mag er wezen. Hij had niet misstaan als soundtrack van een grote Hollywood-productie.