Dishonored - Hands-on

Artikel | -

Met tal van speciale krachten - zoals het overnemen van organismen, het stilzetten van de tijd en het veroorzaken van wervelwinden - biedt Dishonored je als speler genoeg middelen om veilig en wel door een level heen te geraken. In eerdere gameplaydemonstraties zagen we hoe de speciale krachten soepeltjes en met het grootste gemak aan elkaar werden geschakeld om zodoende in rap tempo alle missiedoelen te voltooien. Tijdens onze eerste hands-on op de E3 bleek dit makkelijker gezegd dan gedaan. Wie het masker van Corvo draagt moet namelijk echt creatief zijn.

Het mooie van Dishonored is dat de game je als speler een beetje aan je lot overlaat. Zo werden wij aan het begin van een level geplaatst en wisten wij enkel dat we een malle en gevaarlijke professor moesten kidnappen. Hoe je dat vervolgens doet is volledig aan jezelf, maar eenvoudig zal het in ieder geval niet gaan.

Bij de eerste poging het laboratorium van de professor binnen te treden - door met gebruik van korte afstandsteleportatie van dekking naar dekking te verplaatsen - ging het al vrij snel mis toen een wachter ons opmerkte en we binnen de kortste keren tegenover een heel leger aan tegenstanders stonden. Poging twee ging al niet veel beter. Ditmaal kwamen we het gebouw weliswaar binnen door het lichaam van een rat over te nemen en via de riolering naar binnen te kruipen, maar werden we binnen wederom geconfronteerd met een grote groep vijanden toen we net iets te onvoorzichtig waren met de kruisboog met slaappijlen.

Dat driemaal scheepsrecht is gaat ook op voor onze hands-on met Dishonored. Bij de derde poging gebruikten we wederom de korte afstandsteleportatie, maar ditmaal om via een openstaand raam naar binnen te komen. Hoewel een veilige doortocht ondanks alle coole krachten alles behalve gegarandeerd is, zorgen de mislukte pogingen zeker niet voor een hoop ellendige frustratie. Het zorgt er vooral voor dat je de volgende keer nog creatiever te werk gaat.

Zo probeerden we op een gegeven moment steeds meer van de krachten gecombineerd te gebruiken. Elke kamer die we binnenliepen scanden we van te voren met een soort van röntgenogen, we stormden de ruimte is, pauzeerden de tijd, schoten twee tegenstanders neer met de kruisboog, teleporteerden langs de neergeschoten tegenstanders naar een laatste vijand en startten de tijd vervolgens weer, terwijl we bij de laatste wachter zijn hoofd van het lichaam scheidden. Dit soort vette aaneenschakelingen van krachten maakt van Dishonored een ontzettend toffe titel, mits je maar over genoeg creativiteit beschikt.

De game is namelijk wel zwaardvechtend en schietend door te komen, maar je maakt het jezelf op die manier wel ontzettend lastig. Goed voorbeeld is het laatste gevecht van de gespeelde missie, vlak nadat je de professor hebt ontvoerd en afgeleverd bij je opdrachtgever. Je treft hierin een aantal tegenstanders, waaronder een pittige, tot de tanden toe bewapende Tall Boy op stelten. Je kunt je hier schietend doorheen werken, maar het is veel effectiever om de tijd stop te zetten, jezelf op een afdakje te teleporteren om vervolgens recht bovenop de Tall Boy te teleporteren, de tijd weer te starten en de Tall Boy een kogel door zijn kop te jagen. In Dishonored hebben brutale mensen de halve wereld, maar creatieve geesten de hele.


Plaats een reactie