Top 5 RPG-clichés

Geen genre staat zo bol van clichés als het rollenspel. Met name de Japanse variant, de zogenaamde JRPG, teert al jaren op dezelfde eigenaardigheden. Wij sommen er hieronder alvast vijf op, maar schroom vooral niet ons lijstje verder aan te vullen.

1) Groter is beter. En onlogisch.

Als je een personage in een RPG bent, hoef je je niets van de wetten van zwaartekracht aan te trekken. Zo is je kapsel per definitie gigantisch, stekelig en vaak even hoog als het personage an sich, maar dat betekent niet dat je hoofd constant over de vloer sleept. En ook al ben je één meter zestig en te zwak om een deur in te trappen in plaats van de sleutel te zoeken, het is wel mogelijk met een zwaard ter grootte van een lichtmast de complete wereld door te trekken.

2) Wakker worden in een bed

Hoofdpersonages in RPG’s (en vooral die uit de jaren negentig) maken net als gamers vaak lange nachten, zo lijkt het. Dat zou in ieder geval verklaren waarom hun avonturen zo vaak beginnen net nadat ze hun bed zijn uitgestapt. Zo beginnen Zelda: A Link to the Past, Chrono Trigger, Breath of Fire en verschillende Dragon Quest-delen allemaal met het einde van een goede nachtrust.

Wat daarna gebeurt, is meestal eveneens voorspelbaar. De protagonist wordt wakker gemaakt door zijn vader (wanneer de moeder dood is), moeder (wanneer de vader dood is) of een oudere broer of jonger zusje (omdat beide ouders dood zijn). Na het opstaan doet de protagonist klusjes, komt hij via een omweg in aanraking met het almachtige kwaad en kan het werkelijke avontuur beginnen. Vervolgens ga je zelden gelijk alleen op reis: afhankelijk van de gezinssituatie gaat aanvankelijk a) de broer mee om de gekidnapte zus te redden of b) de zus mee om de dood van de broer te wreken.

3) Minderjarige wulpse ‘vrouwen’

Zeker Japanse RPG’s hebben er een handje van vrouwelijk schoon te verheerlijken. Veelal houdt dat in dat vrouwelijke personages in JRPG’s gekleed zijn in schaarse outfits met kettingen rondom hun middel, ze iets te grote borsten hebben en een afgescheurd, kort rokje dragen. Daar is natuurlijk niets mis mee. Daarentegen is het wel wat raar dat deze wulpse personages vaker dan eens minderjarig zijn, of in ieder geval zo ogen. Op de een of andere manier is dat zeker in Japanse RPG’s prima geoorloofd. Het zou overigens ook zo maar kunnen dat de schaars geklede, wulpse vrouw in je party eigenlijk een volwassen man is met een piepstem. De scheidslijn tussen vrouwelijk en - platgezegd - ‘verwijfd’ is in sommige Aziatische rollenspellen namelijk een hele dunne.

4) Daar komt de eindbaas! En daar komt de eindbaas weer!

Eigenlijk is de boss fight op zich al een heel erg groot cliché, maar er zijn ook nog andere clichés mee verweven. In het geval van RPG’s is daarvan de grootste dat het laatste eindbaasgevecht van oudsher enkele fases kent, waarbij de boss in de eerste fase uitlegt waarom hij de wereld probeert te vernietigen en in de laatste fase zijn ultieme vorm toont en nog vele malen groter wordt. Al die fases hebben iets met elkaar gemeen, gezien je jouw aanvallen vaak op één bepaald stukje van zijn lichaam moet focussen. Langzaamaan wordt hij dan zwakker, waarna je hem in de laatste fase, als de muziek nog meer bombastisch wordt, moet doodmaken door herhaaldelijk op zijn hoofd in te hakken. Zaak is wel dat je na zijn triomfantelijke ondergang snel je weg naar buiten zoekt, want de kans dat het stulpje van de eindbaas ontploft of in elkaar dondert, is aanzienlijk.

5) Alles komt goed, na drie of vier keer proberen

Als je in RPG’s denkt het kwaad te hebben verslagen, kom je vaak bedrogen uit. Rollenspellen kennen traditiegetrouw meerdere momenten die impliceren dat de credits nabij zijn. Als je vervolgens meent de grootste vijand de baas te zijn geweest, zwerft er altijd wel ergens een nog ergere bad guy rond.

Heb je uiteindelijk het echte einde van het spel bereikt en het ware kwaad verslagen, dan is alles in de wereld weer koek en ei. En dat is best ironisch. Vier minuten voorafgaand aan het eindgevecht stond de halve wereld namelijk nog in brand, teisterden demonen dorpen en werden complete volkeren bedreigd, maar na het verslaan van de eindbaas leeft iedereen opeens in perfecte harmonie samen. Oh, en niemand in de wereld zet zijn vraagtekens bij het feit dat jij honderden onschuldige wezens hebt vermoord en talloze vreemden zonder enige scrupules aan je zwaard hebt geregen. Dat hoort er nou eenmaal bij als je een held wil zijn, blijkbaar.