Ik ben Kevin-san, samurai - Column

Laat het duidelijk zijn: niemand vindt het leuker om te zeiken dan ik. Ga een half uurtje met mij TV kijken en je ligt dubbel van het lachen/krijgt spontane wurgneigingen omdat ik overal wel commentaar op heb. Die achterlijke KFC-reclames, de absurditeit van sommige vrouwenproducten en de holle frasen die bekende acteurs uitkotsen als voice-over om één of ander parfum aan te prijzen; ik kan overal wel mijn beklag over doen. Ik ben als baby geboren met azijn in mijn blaasje, azijn dat ik met liefde over sommige games en gameontwikkelaars mag sproeien. Maar ik mag het graag opnemen voor sommige underdogs. Way of the Samurai (WotS) bijvoorbeeld.

Way of the wat? I know, het is een (voor ons westerlingen) vrij obscure game die weinig bekendheid geniet. Ik heb deze reeks al eerder genoemd, maar ik vind dat dit soort titels wat meer aandacht verdient. Positieve aandacht, want in de reacties van grote gamewebsites lees ik toch vaak opmerkingen als “wat een belachelijk lelijke game” en “wtf is dit?”. Welnu, ik zal eerst uitleggen wat deze reeks precies doet. Dan kan ik daarna weer verder zeiken over andermans gezeik.

Ken je die ‘kies jouw avontuur’-boekjes nog? Jij krijgt als lezer de keuze naar welke pagina je wilt doorbladeren, wat zal resulteren in één van de verschillende eindes. Dat is precies wat Way of the Samurai is. Je hebt een kaart met verschillende locaties die je kunt bezoeken, zoals dorpjes, bosgebieden en thuisbasissen van verschillende clans. In deze locaties kun je cutscenes activeren die jou keuzemogelijkheden geven en die tot andere scènes leiden. De volgorde waarin jij scènes activeert en de keuzes die jij maakt, bepalen welk einde eruit komt rollen. Het derde deel bevat meer dan twintig compleet verschillende eindes. Maar wacht Jim, er is meer!

Sinds het derde deel bevat de reeks een systeem waarin je zelf zwaarden kunt maken, samengesteld uit onderdelen die je kunt vinden door vijanden te verslaan. Het vierde deel voegt een systeem toe dat jou de mogelijkheid geeft om zelf combo’s te creëren, waardoor je een geheel eigen vechtstijl kan bedenken. Tel daarbij op dat je jouw samurai volledig kan aanpassen qua uiterlijk, kleding en accessoires, en alles bij elkaar genomen heb je een unieke role-playing ervaring. Het is een soort kleinschalige GTA in een samurai-tijdperk met verschillende verhaallijnen die je kunt doorlopen.

Nee, dit alles telt niet. Men ziet dat het aantal polygonen laag ligt en er wordt meteen om het hardst geblèrd hoe idioot de game oogt. De textures bevatten weinig detail, de animaties sluiten niet altijd mooi op elkaar aan, de lip-syncing is het betere poppenkastwerk… dus de game is kut. Kinderachtig, zo wil ik dit gedrag omschrijven, terwijl juist het kind in mij de game waardeert om zijn inhoud. Het kind in mij kijkt niet naar grafische kracht. Mijn primitieve drang naar eigen inbreng in games wordt bevredigd door WotS, daarom kijk ik enorm veel uit naar de Europese release van het vierde deel. Maar ik behoor tot een selectieve groep ‘sukkels’.

Ik dacht dat velen van ons een beetje moderne oorlogsvoering-moe waren. Ik dacht dat velen van ons wel uitkeken naar unieke ervaringen en bijzondere concepten. Helaas wordt een relatief kleine ontwikkelaar afgestraft omdat ze niet het budget hebben om alle puntjes op de i te zetten. Ze hebben hun beperkingen, maar het zijn juist die beperkingen die voor nieuwe en vreemde ideeën zorgen. Het geeft de WotS-reeks karakter, en daar pleit ik voor.

Sommige gamers zien dat echter niet. Zo reageerde iemand onder een filmpje van WotS 4: “Volgens mij wordt dit snel saai. Red Dead Redemption ziet er beter uit.” Goede vergelijking natuurlijk, één van de grootste en beste ontwikkelaar afzetten tegen een klein team uit Japan wiens spellen zo obscuur zijn dat ze met moeite (en vele maanden vertraging) in het westen worden uitgebracht. Een andere gamer vond de trailer van WotS4 als een penisinfectie ogen, hij of zij ging weer lekker potjes Call of Duty spelen in zestig frames per seconde. Dat elk van die zestig frames volzit met terroristen, Russen en de kleur bruin wordt voor het gemak maar even vergeten.

Er wordt lacherig gereageerd op dit onbekende pareltje, waarna mensen voor de vierenveertigste keer hun M16 trekken en een anonieme tegenstander door het hoofd knallen. Alleen al het idee dat ze dit voor een vijfenveertigste keer mogen doen met vier polygonen meer, bezorgt hen al beschamende extasevlekjes in hun onderbroek. Wij underdog-fans worden als vreemde sukkels beschouwd die alternatief willen zijn om het alternatief zijn. Ik wil niet alternatief zijn, ik wil een samurai zijn !

Dus ja, lach mij en mijn absurde game maar uit. Ik ben raar, mijn spelletje is raar, maar ik ben tenminste wel een ware feodale krijger uit het land van de rijzende zon.

Watashi wa Kevin. SAMURAI!