1. Column: De beterende slechte verliezer

Column: De beterende slechte verliezer

‘We zijn er weer bij en dat is prima’. De Oranjekraker die de laatste vier jaar in geen enkele kroeg meer afgespeeld werd, heeft bij mij een soort allergie opgewekt. Wat nou prima? Als je ergens aan meedoet, moet je er potverdrie alles aan doen om te winnen! Hallo, mijn naam is Luigi en ik kan niet tegen mijn verlies, maar het gaat al wel een stuk beter.

Tegenwoordig mogen we god op de blote knieën bedanken als we er als voetballand weer een keer bij mogen zijn, maar het gaat in dit artikel niet over voetbal. Althans, niet echt, want het gaat over verliezen en hoe je er mee om kan gaan.

Rondvliegende controllers

Mensen die FIFA wel eens spelen kennen het vast: je zet aanval na aanval op en speelt voor je gevoel je tegenstander horendol. Echter lijkt de keeper van je tegenstander wel een reus tussen de palen en lijkt het houtwerk zelf wel een sequoiaboom: de bal gaat er maar niet in. Vlak voor het einde breekt je tegenstander één keer door, schiet op de paal, via de kluts komt de bal nog een keer op de lat en via de rug van de keeper in de goal. Je verliest met 1-0. Eerste gedachte: de controller moet tegen de muur. Tweede gedachte: snel weg uit het potje.

Een jaar of tien geleden, na enkele verliespartijen, voltrok een dergelijk scenario zich tijdens een potje FIFA. In al mijn opgespaarde woede, beheerste ik mezelf niet meer en gooide de controller tegen mijn pas geverfde gipsen wandje aan. Controller kapot, wand kapot en ik kon dus weer een berg geld uitgeven voor helemaal niks.

Frustratie

FIFA en andere videogames waren niet de enige bron van frustratie. Was ik bijvoorbeeld met collega’s in een Escape Room, dan kon ik me echt opvreten als er enkele bij zaten die gewoon ‘lekker gezellig’ gingen doen. Doe dat maar wanneer we ontsnapt zijn! Mensen die lachend in het zand gingen rollen tijdens een beachvolleybaltoernooi in plaats van gewoon te volleyballen, konden wat mij betreft ook naar huis. Ik wilde winnen!

Keerpunt

Zoals je leest, heb ik het vooral over het verleden. De kapotte controller was de eerste en enige keer dat er iets gesneuveld is, omdat ik verloor. Vanaf dat moment heb ik besloten nooit meer ergens tegen aan te slaan of ergens mee te gooien na een verliespartij, tegendoelpunt of welke andere tegenslag dan ook in een spelletje.

Waarom was ik zo gefrustreerd? Wellicht wilde ik graag ergens goed in zijn en daarmee erkenning krijgen van anderen. Ik weet het niet. In sporten ben ik nooit een geweldenaar geweest. Ik kon overal wel aardig meedoen, maar ik was nergens een echte uitblinker. Waarschijnlijk hoopte ik dat wel te zijn met videogames en andere spelletjes, maar dat lukt natuurlijk ook niet altijd. Er zijn miljarden mensen op de wereld en er is altijd wel iemand beter.

Relax

Tegenwoordig ben ik dan ook veel relaxter. Oké, op de bowlingbaan kan ik mijn blijdschap maar moeilijk onderdrukken na een strike en als ik een pot Monopoly win ben ik ook gelukkig. Met FIFA 19 floept er af en toe een ‘FAAACK’ of een ‘vuile bloedhond’ uit, maar niet meer dan dat. Ik weet inmiddels waar ik goed in ben, speel spelletjes voor mijn plezier en kan een verliespartij gemakkelijk loslaten. Dat betekent overigens niet dat ik niet meer fanatiek ben… Bring it on!

Dit artikel delen

Over de auteur

Luigi1985 Houdt van typische Nintendogames als Super Mario, Metroid en Zelda en speelt ook graag spannende games als Bloodborne, The Last of Us en Resident Evil.

Reacties

  • Ha, heel herkenbaar. Voornamelijk FIFA en COD brengen zulke emoties naar boven, competitieve games. Het ligt ook voornamelijk aan de fouten in het spel dan aan mijn skills, althans, dat vermoed ik.

    Weet je wat ik nu speel om lekker tot rust te komen? Stardew Valley. Daar raak je niet aggressief van, want er kan helemaal niets fout gaan. Geen lag, geen vervelende besturing. Wel een ontspannende soundtrack, wel het lekker opbouwen van je boerderij. Heerlijk.
  • @Silverwolf

    Bij mij ligt het ook aan skills, maar bij FIFA gebeurt het online vaak dat je net ff lag hebt wanneer je een kans hebt gecreëerd, waardoor je niet zeker weet of ie je commando al geregistreerd heeft of niet.

    Stardew Valley heb ik over getwijfeld laatst, maar (nog) niet gedaan. Ben voor Celeste gegaan in plaats. Lekker uitdagend en als er iets misgaat, weet ik dat ik het zelf niet goed doe, dus de frustratie is daar niet aanwezig.
  • Hangt er van af wat ik speel: ik kan me wat opvreten als mensen trollen tijdens een potje competitive in Overwatch, of wanneer niemand een tank wil zijn… Of wanneer ik weer eens de enige healer ben. EN IK BEN ZENYATTA! IK KAN HET NIET ALLEEN. EN LOOP GODVERDEPLEURES NIET STEEDS UIT BEELD DAN KAN IK TOCH HELEMAAL NIKS MAN! LOOP DAN OOK NIET TE ZANIKEN!

    Maar verder ben ik heel rustig.
  • Leuk artikel, leest lekker weg.

    Zelf ben ik niet zo fanatiek dat ik helemaal lijp ga als ik niet win en ik speel ook niet zoveel MP meer. Multiplayer bedoel ik, monopolie vind ik sowieso geen zak aan, er zijn veel leukere bordspellen ;)

    Dus hier geen kapotte controllers gelukkig.
  • Ik ben gestopt met het spelen van spellen waar competitie/ pvp in zit, omdat ik daar dus ook echt boos om kan worden. Ik wil niet boos worden, ik wil plezier hebben en relaxen als ik game :p

    Voortaan speel ik vooral bouw, simulatie, management spellen en (j)rpg's en dat bevalt prima.
  • Bij mijzelf herken ik dit totaal niet. Ik speel ook erg weinig competitieve games en ook in het echte leven heb ik niet de behoefte om persé te winnen. Ik houd wel van de strijd en de spanning en hoop dat wie er ook wint, dit eerlijk gebeurt.

    Om die reden vind ik het des te interessanter om te lezen dat er wandjes sneuvelen door rondvliegende controllers
  • @The Decider

    Één wandje ;-)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren