1. De tien meest 'Awesome' games: 5 t/m 1

De tien meest 'Awesome' games: 5 t/m 1

Mijn tien beste games van de afgelopen generatie, die voor mij bestond uit de Xbox One. 10 t/m 6 lees je hier. Tijd voor de top 5!

5 | Dark Souls 3

De grootste toevoeging aan mijn game-ervaring deze generatie moet toch wel Dark Souls 3 zijn. Inmiddels mogen we toch wel spreken van het Souls-genre, en dat is een genre dat ik eerder echt niet zou hebben aangeraakt. De hoge moeilijkheidsgraad was daar niet de enige reden voor, er zijn meer zaken die mij weerhielden om deze RPG’s op te pakken. Ik weet dat het waarschijnlijk vloeken in een van de vele gotische kerken is, maar Souls-games zag ik altijd als een grijsbruine bende zonder art direction. Sinds Bloodborne moet ik daar echter op terugkomen. Die game, en ook het later verschenen DS3, hebben wel degelijk een eigen smoel. Nu het grafische aspect is verbeterd, durfde ik het toch aan om in te stappen. Het duurde alleen niet lang voordat ik er alweer klaar mee was.

De eerste bossfight. Op het puntje van je stoel betreed je de arena die aan alle verwachtingen voldoet. Aan alles is te zien dan hier een episch gevecht gaat volgen. Als de kolos in het midden dan ontwaakt, giert de adrenaline en geniet je volop van wat Dark Souls je voorschotelt. Anderhalf uur later is daar echter weinig meer van over en voert pure frustratie de boventoon. Aan het begin was het nog genieten van het feit dat je een halve minuut wist te overleven door te dodgen. In de tussentijd heb je wel wat vorderingen gemaakt, waardoor je wat hits kan maken, maar zie je vol afschuw dat er een tweede fase aanbreekt die pas écht onmogelijk is. Toch leuk dat je het een kans hebt gegeven, maar dit is niet voor jou. Schijfje terug in de hoes, hoes in de kast.

Ik had een jaar nodig om een nieuwe poging te wagen, ditmaal lukte het wel om de boss te verslaan. Vanaf dat punt opent Lothric zich alleen maar verder en is het duidelijk dat het spel uniek is. Alles op eigen houtje voor het eerst ontdekken is geweldig, hoe onduidelijk het soms ook lijkt. De game is pittig en test constant jullie haat-liefde verhouding. Maar dit allemaal zorgt voor de meest extatische momenten als de volgende uitdaging is beslecht. Eindbazen van formaat met schitterende, angstaanjagende designs in dito locaties. En telkens dat traject van onmogelijk naar overwonnen. Veel games en momenten daaruit vervagen al snel tot halve herinneringen. Maar een screenshot of zelfs maar de naam van een boss is genoeg om praktisch het hele gevecht weer voor me te zien. Geen enkele andere game heeft dit effect op mij. Er is geen andere wereld waarin je zo blij bent een checkpoint te hebben bereikt. Een lift of schakelaar tegenkomen is al genoeg om je vuisten te ballen, wetende dat het een kans is op een nieuw bonfire. Of beter nog, een shortcut naar een oude.

Ik heb werkelijk geen benul of ik alles al uit de game gehaald heb, ik vermoed van niet. Zo heb ik amper gevarieerd in mijn wapen of armor. Pvp links laten liggen. Geen poging gedaan om de lore te snappen. Snap ik nog steeds niet hoe de sidequests in godsnaam werken. Maar het half ervaren van wat Dark Souls 3 biedt, is al beter dan de meeste andere games. Dé ontdekking voor mij van de afgelopen jaren.

4 | The Witcher 3

Veel lijstjes zullen niet compleet zijn zonder The Witcher 3, misschien wel de meest ‘defining’ game van deze generatie. Ook voor mij, al heb ik er nog helemaal niet het aantal uur in gestopt dat ik zou willen. De game is namelijk niet erg laagdrempelig, dus zodra je hem eventjes laat liggen, vind ik het behoorlijk pittig om er weer naar terug te keren. De besturing, mechanics, maar zeker ook het complexe web aan personages en onderlinge relaties. Daarom ben ik volgens mij al een tijdje gestrand in Skellige.

Maar voordat ik daar aankwam heb ik al bakken tijd besteed in The Northern Realms. Ik heb Gwent gespeeld in elke taverne, dorpjes bevrijd van afzichtelijke monsters en ogenschijnlijk oppervlakkige sidequests zien transformeren in waanzinnig sterke verhalen. Dat is waar CD Projekt Red de lat heeft gelegd voor alle games die na The Witcher 3 uitkwamen. World building, schrijfwerk en het laten vervagen van het begrip sidequest.

Dat daaronder ‘gewoon’ een rpg zit die niet eens zo heel lekker bestuurt maakt dan weinig meer uit. Ook vond ik de game niet per se heel mooi. Maar het beleven van de verhalen in die wereld zorgt ervoor dat het een game is die overal wordt aangehaald als nieuwe standaard. En met de aangekondigde grafische update voor next-gen krijg ik alweer zin om er dan weer eens vol in te duiken. Nadat we Cyberpunk hebben uitgewoond natuurlijk.

3| Hollow Knight

Drie pogingen had ik ervoor nodig, maar toen het uiteindelijk klikte, bleek Hollow Knight echt een waanzinnige game. De eerste twee keren dat ik hem opstartte, was het treurige en vervallen Hollownest niet een spelwereld die me direct wist te pakken. Dat resulteerde erin dat ik hem na een uurtje dan weglegde. Maar dankzij de goede verhalen van anderen, ook hier op InsideGamer, bleef ik het gevoel houden dat ik iets speciaals miste. Maar na de derde keer doorbijten in het begin van deze Metroidvania was het gelukkig wel raak.

De complete vrijheid om de non-lineaire insectenwereld te verkennen is één van de hoogtepunten van het debuut van het Australische Team Cherry. Uiteraard loop je al snel tegen de beperkingen van je skills aan en probeer je elders je weg te vervolgen, zoals het hoort bij het genre. Maar de beste toevoeging zijn een aantal elementen die je kent uit de Souls-games. Het verliezen van je currency met maar één kans om deze terug te halen en een flink aantal zeer uitdagende baasgevechten komt FromSoftware-fans ongetwijfeld bekend voor. Maar ook in de twee dimensies van Hollow Knight werken deze principes top, met dank aan een responsief combatsysteem en dito besturing.

En zo won Hollownest stukje bij beetje toch mijn hart. De verschillende gebieden zijn onderscheidend en zitten vol detail. Zelfs een simpele fast-travel functie is helemaal uitgedacht met een waanzinnig ontworpen beest dat je van station naar station brengt. Nergens worden er kantjes vanaf gelopen, overal zit evenveel aandacht in. Dat resulteert in een pareltje van een game. Nu maar hopen dat het vervolg, Silksong, niet al te lang op zich laat wachten.

2 | Sea of Thieves

Sea of Thieves staat niet (alleen) in deze lijst omdat het een onwijs leuke game is, maar ook omdat het in vele opzichten symbool staat voor deze generatie. Een live service game die te weinig biedt bij release en een teleurstellende exclusive voor Xbox. Hoe anders is dat dik twee jaar later, want zowel Xbox als Sea of Thieves heeft het roer compleet om weten te gooien. Dankzij maandelijkse updates zitten er inmiddels bakken content in de game en zo komt het sterke concept eindelijk lekker uit de verf.

Uiteraard is het interessantste nog altijd dat er in de shared world die deze oceaan is, altijd het gevaar loert van andere piratencrews. Wanneer je vanuit het kraaiennest een galjoen ziet opdoemen, houd je telkens even je adem in. Zijn het vriendelijke avonturiers die jou lekker je gang laten gaan? Of agressieve zeerotten die eerst de kanonnen afvuren en dan pas vragen stellen? Het onvoorspelbare gedrag van andere spelers in deze wereld maakt Sea of Thieves opwindend. Maar deze elementen waren bij release ook al aanwezig. Wat er toen echter mistte was variatie, persoonlijkheid en context. En laat dat nu zijn waar veel updates zich op hebben gericht. Door middel van speciale, tijdelijke events zijn er meer verhaalgedreven onderdelen toegevoegd.

Het is onbegonnen werk om alles op te sommen wat er is toegevoegd sinds release in 2018, maar ik stip de hoogtepunten even aan. Bovenaan staan ongetwijfeld de Tall Tales: verhalende voyages die de lore uitdiepen en de creatiefste puzzels bevatten. Het nieuwe gebied Devil’s Roar is een groep vulkanische eilanden waar een uitbarsting nooit ver weg is. De waardevolle beloningen zijn zeer de moeite waard, maar rondvliegend gesteente en kokend water vormen een nieuw gevaar voor je schip en bemanning. Er zijn allerlei PVE vijanden toegevoegd, waaronder mijn favoriet de megalodons. Nieuwe weerseffecten zoals mist maken het varen soms behoorlijk lastig. Er kan nu gevist worden. Nieuwe facties om reputatie voor te verdienen. Je schip kan bevolkt worden door aapjes, honden, katten en papegaaien. Er is gewoon teveel om op te noemen.

Het enige kritiekpunt dat niet is aangepakt is de vorm van progressie. Die is nog altijd puur gericht op ervaring en cosmetische items voor je piraat en je schip. Dat houdt enerzijds het speelveld gelijk, maar zorgt er ook voor dat er geen echt doel is, behalve dan je eigen avonturen beleven in deze sandbox. Gelukkig heeft Rare je daar nu dus wel veel meer tools voor gegeven. Want als de studio één ding heeft bewezen de afgelopen twee jaar, is het dat ze uitstekende designers van interessant gedrag zijn. Met allerlei tools voor verschillende speelstijlen, zorgen ze ervoor dat de encounters altijd onvoorspelbaar blijven.

1 | Ori and the Blind Forest

Als ik maar één titel mag noemen die mij het meest betoverde, dan kom ik toch uit bij Ori and the Blind Forest. Hoewel je hier overigens net zo makkelijk Will of the Wisps kan invullen, maar voor de lijst verkies ik nipt het origineel. Puur vanwege de eerste keer dat je de magische wereld betreedt. De eerste keer dat je het bos van Nibel ziet, is het meteen raak. Moon Studios weet je vanaf de eerste cutscene te laten meeleven met de unieke personages, inclusief brok in je keel, waanzinnig knap voor een platformgame.

Wat volgt is een Metroidvania die geen steek laat vallen. Het bos schittert in elk hoekje met een onovertroffen animatiestijl die elke laag van de omgeving detail geeft. Dit zou allemaal in het niet vallen als de gameplay niet net zo spot-on is, maar dit is gelukkig niet het geval. De controls zijn nauwkeurig en strak. Dat is nodig ook voor het uitdagende platformwerk dat je voorgeschoteld krijgt. Spectaculaire set-pieces zoals je razendsnelle ontsnapping aan het alsmaar stijgende water in de Ginso Tree zijn momenten die kleine Ori en de hele game naar grote hoogten stuwen.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Mijn backlog staat nog vol games en ik heb natuurlijk nog veel gemist op PS4 en Switch. Maar op dit moment is dit het lijstje waaraan ik de beste herinneringen heb. Benieuwd naar jullie ervaring met deze games of jullie eigen toplijstje!
  • Leuke lijst. Hollow Knight is geweldig.

    Dark souls 3.. ik was er best ver mee en ik moet m van mezelf ook nog een keer uitspelen. Volgens mij heb ik die laten liggen voor Breath of the wild en daarna nog een keer voor Mario Odyssey. Ik vond m echt vet maar hij is gewoon blijven liggen. Nu dwing ik mezelf om resident evil 7 uit te spelen en daarna komt poging 3 bij deze game.

    Ori vind ik ook erg vet. Niet top5 waardig, maar wel een hele mooie game. Ben nu met deel twee bezig. Mijns inziens iets minder dan de eerste.
  • @Luigi1985
    Thanks man. Lastig om weer op te pakken denk ik, Dark Souls. Toen ik er eenmaal in zat, heb ik m aan een stuk door gespeeld. RE7 zou ik ook nog graag willen uitspelen voor de release van de nieuwe consoles, kijken of ik daar nog aan toe kom komende weken.

    Objectief snap ik dat Ori niet bij de top 5 zal zitten. Maar vooral de eerste was zo'n magische verrassing en ik denk mijn eerste echte metroidvania. Was er echt verliefd op, vandaar dat ik m verkies boven de tweede, die op mechanics gebied wel t een en ander verbeterd heeft.
  • @That Mr Awesome

    Bij Dark Souls begin ik gewoon helemaal opnieuw. Dat is het beste. Ik zat op een stuk dat steeds zo'n tien minuten duurde en waarbij ik steeds het loodje legde. Op een gegeven moment was de motivatie daarvoor een beetje weg, ook omdat ik niet vaak lang de tijd heb om te gamen. Vaak is het ff een half uurtje/uurtje tussendoor. Nu is de maandagavond meestal vrij, dus mooi moment om langer te gamen.

    Met Resident Evil 7 hoop ik vanavond weer een stukje verder te komen. Ik vind m wel vet, maar ik heb toch steeds meer zin om verder te gaan met Ori and the Will of the Wisps. Daar ben ik nu ongeveer op 60%.

    Ik geef mezelf nog iets langer om wat PS4-games uit te spelen. Een beetje afhankelijk ook van de aanlevering van de PS5, maar ik vermoed dat het voor mij het voorjaar zal worden. Tenzij ik rond de Kerst weer zin heb om iets duurs te kopen en ze op voorraad zijn, maar ik denk dat ik wel kan wachten.
  • Mooi stuk weer. vroeg me al af waar dit tweede deel bleef :).
    We hebben dezelfde nummer 1 althans bijna. Ik heb TLOU2 toch de voorkeur gegeven maar had net zo goed ook Ori kunnen zijn. Ook ondanks dat ik Ori 1 als nagenoeg een perfecte game zie. Bij mij ook Witcher 3 in de top 5.
  • @xevulutionx
    Gracias! Last of Us 2 zou ik bijna zeker weten in mijn top 5 zetten, maar dan moet ik 'm alleen nog even spelen.
  • Heel erg goed geschreven. Ik heb Ori and the Blind Forest nog niet gespeeld, maar heb 'm wel al klaar staan in mijn Steam library. Ik hoor niks anders dan lof over deze game, dus ik zal 'm op jouw aanraden dan eens proberen na Life is Strange 2, want daar ben ik momenteel aan bezig.
  • @Mister Frowdo
    Bedankt voor het compliment! Hoop dat je net zo van Ori kan genieten als ik :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren