1. Decider raadt aan: "Into the Breach"

Decider raadt aan: "Into the Breach"

In een korte serie van vier artikelen wil ik graag wat extra nadruk leggen op titels die mij dit jaar heel veel plezier hebben gegeven. Kleine dwergen die in de schaduw staan van grote giganten maar wel met een f*ckin’ fijne zaklamp in de hand om die schaduw volledig te verscheuren. In willekeurige volgorde heb ik het over: Oxygen not Included, The return of the Obra Dinn, Endless Space 2 en de game die ik nu graag wil laten shinen:

“Is het een vogel?, is het een vliegtuig?”
“Nee man, het is ‘The Decider’ met een review of zoiets’”.
“Nee, ook niet, het is een of ander vaag artikel over mechs en schaakborden, laat maar zitten dan”
“Weet je? Hij steekt die hele recensie of zoiets maar in zijn scheur”
..into the Breach!
Into the Breach is een kleine turnbased parel en misschien nog het meest te vergelijken met advance wars. Met klein, bedoel ik ook echt klein. Het totale speelveld is een grid van acht bij acht en daarmee het meest te vergelijken met het schaakbord bij je opa naast de asbak op een regenachtige zondagmiddag. Op dit kleine schaakbord-veldje staan je brute mechs (een squad van drie verschillende) uitgestald om even een gigantisch partijtje kont te schoppen, sorry, corrigeer, om even een gigantisch partijtje de bewoners te behoeden voor complete annihilatie. De dagen van de mensheid zijn namelijk geteld en de reptielachtige Vek zijn er op uit om… tsja.. ze lijken niet echt een doel te hebben maar zijn wel bloedirritant en zo.

De kern van deze game ligt in de campagne waarbij je met de door jou gekozen set mechs (en er zijn verschillende squads vrij te spelen) van gebied naar gebied trekt om elke keer weer een partijtje te ‘schaken’ met de Veks. Elk potje telt daarbij vier ronden, waarbij je de bewoners dient te behoeden voor totale ondergang en en-passant ook nog een setje objectives meekrijgt die variëren van het beschermen van een bepaald gebouw tot het breken van een dam. O ja, als dit niet kort en saai klinkt, want schaken klinkt per definitie oubollig, vertel ik je ook nog even dat alle vijandelijke moves elke ronde al aan je bekend worden gemaakt voor ze worden uitgevoerd en jij voor het gemak eerst nog even je volledige spelbeurt krijgt om alle plannetjes van die wrede Veks te dwarsbomen.
Een klein speelveldje, beperkt aantal bewegingen en volledige transparantie over de geplande moves van je vijand? Dit is niet schaken met je opa. Dit is kwartetten met je zusje van drie waarbij vooraf is afgesproken dat jij mag winnen. Of.. toch.. niet…

Elk van de vier ronder per gebied is de plaatsing van de vijanden weer zo uitgekiend dat je keuzes moet maken. Welke dreiging pak ik eerst aan? Als ik die Vek nu een vakje verschuif en dan met deze Mech, ahh crap, nee, dan pakt die natuurlijk die en.. maar wacht even… nee, als ik die daar neer zet en dan met.. kan ik ook een rokkade uitvoeren?

Als de Veks een stad (een simpel torentje op je grid) aanvallen, verlies je een blokje van je grid-energie. Zodra deze energie het nulpunt bereikt, is het over en gedaan en mag je de hele rit weer opnieuw maken. Dit is geen straf maar eerder een aanzet om te kijken of de movesets van je mechs wellicht anders toegepast kunnen worden. Elk gehaald gebied kan grid-energie opleveren of valuta waarmee jij je mechs tussen de continenten door kan uitbreiden. Er is nooit genoeg om ze helemaal naar wens uit te breiden maar wel genoeg om steeds weer het gevoel te krijgen dat je toch niet gaat stoppen voor het maanlicht de 02:14 beschijnt in je beeldscherm.
Deze game heeft mij zoveel plezier gebracht terwijl mijn brein onuitbetaalde overuren aan het maken was. Elke beurt, elk gebied, elk continent en elke squad brengt weer een totaal andere uitdaging. Er is geen boeiend verhaal, er zijn geen grote doorlopende stukken, de spanning is gepropt in deeltjes van nog geen vijf minuten maar het kent wel dat typische: “Ahh schat, nu niet.. ik moet nog één gebiedje uitkammen”-gehalte.

Een game die dilemma's weet te balanceren met transparantie en een simpel concept aan alle kanten weet te perfectioneren, is een game die ik graag wil aanraden. Nee, dit was geen recensie. Ik ga er geen cijfer aan plakken. Ook heb ik bij lange na niet alles genoemd wat deze game de moeite meer dan waard maakt. Ik heb gewoon dankbaar gebruik gemaakt van dit podium, hier op InsideGamer, om even wat te ventileren over de beste potjes schaak die ik in mijn leven heb uitgevoerd.

Nu rest mij nog één ding: “Dennis Mons, wonderspons, heb jij deze game al eens gespeeld?” Het haalt je wellicht wel uit je western-depressie. Het is maar een tip.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Leuk artikel, goed geschreven. Misschien dat ik deze game na RDR2 eens ga checken. Ik vind enkel je "echte" inleiding (het cursieve gedeelte) een beetje geforceerd over komen. Hoe dan ook, op naar het volgende artikel!
  • @barton Dank voor je feedback. Heel eerlijk gezegd vind ik het cursieve gedeelte niet alleen geforceerd maar ook een tikkie te ik-gericht. Sommige ideeën zijn leuk in gedachten maar werken uiteindelijk de tekst een beetje tegen.

    Het is een game die zeker het checken waard is maar ook prima tussen of zelfs tijdens langere spelsessies met andere games door gespeeld kan worden.
  • Leuk geschreven! Ik kijk vooral uit naar The Return of Obra Dinn, want daar weet ik nog niets vanaf.
  • @Jack O Dat artikel zal zeker nog volgen. Dat is by far de meest originele puzzelgame die ik de afgelopen jaren heb gespeeld.
  • Goede tekst. Ik zou alleen graag willen lezen op welk platform ik de game zou kunnen spelen. Het heeft inderdaad wel iets weg van Advance Wars. Misschien vind ik dit ook wel leuk.
  • @Luigi1985 Deze kan je spelen op pc en Switch. Het grote verschil met Advance Wars is wel dat er een storyline ontbreekt en dat je geen units genereert. Je moet het met je squad volbrengen.
  • @The Decider

    Cool een verhaal kan me gestolen worden bij een dergelijke game.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren