1. Een terugblik op een (voor mij) redelijk anonieme generatie en de periode daarvoor

Een terugblik op een (voor mij) redelijk anonieme generatie en de periode daarvoor

Ons allervriend Meta_Coola heeft de aftrap gegeven door terug te blikken op de huidige generatie spelcomputers die haar einde nadert en de hoop uitgesproken dat andere IG-members dat ook zullen doen. Nou dat kunnen we wel! In de comments hebben jullie het misschien al gelezen, maar de huidige generatie was voor mij een redelijk anonieme, die stilletjes voorbij is gegaan en waarvan ik het einde eigenlijk nog helemaal niet nodig acht.

Geen grote verandering

Toen het voor mij allemaal begon bij de 8-bit NES was ik al overdonderd door het spelen van games. Ik heb het altijd geweldig gevonden. De stap naar de SNES of in mijn geval de SEGA 16-bit Megadrive was behoorlijk: “wow er zijn ineens mooie achtergronden en veel meer knoppen!” Daarna gingen we naar het 3D-tijdperk en heb ik de stap van SEGA naar PlayStation gemaakt. De zoon van onze plaatselijke fotograaf wist wel hoe hij zo’n ding om kon bouwen, waardoor de keuze voor mijn ouders snel was gemaakt (geen N64 dus). Crash Bandicoot was mijn eerste (semi) 3D-game en ik was er super blij mee. Metal Gear Solid was misschien wel het hoogtepunt van die generatie.



Als 17-jarige keerde ik weer terug naar Nintendo en kocht ik een GameCube. Hoewel ik daar nooit spijt van heb gehad, denk ik toch dat Nintendo het daar definitief heeft laten liggen in de console-oorlog. Dit was voor mij de eerste generatie consoles waar niet iets noemenswaardig veranderde ten opzichte van de vorige. De generatie daarop volgende Nintendo haar eigen pad en vanaf dat moment zijn de Nintendo consoles altijd in combinatie met een PlayStation in huis geweest. De Wii was een tijdelijk revolutionaire console met bewegingsgevoeligheid die kort door de bocht enkel werkte bij first party games. De PlayStation 3 en Xbox 360 zetten een nieuwe standaard voor online gaming en HD graphics. Zo had bijna iedere generatie wel iets revolutionairs, maar miste ik dat een beetje bij de overstap van PlayStation 3 en Xbox 360 naar PlayStation 4 en Xbox One. Voor mijn gevoel was alles grafisch iets mooier en werden de werelden wat groter, maar verder..

Persoonlijke verandering

Als je het bovenstaande hebt gelezen, denk je misschien: “WAT? Wat jij zegt is helemaal niet waar, want dit en dit en dit.” Dat kan maar zo, want ik heb de hele overgang niet echt ervaren. De periode tussen 2005 en 2009 waren mijn hoogtijdagen wat gaming betreft, maar niet in mijn persoonlijke leven. Kort gezegd zat ik in de afrondingsfase van mijn studie, woonde ik nog bij mijn ouders en had ik eigenlijk geen idee wat ik daarna wilde gaan doen. Vooral na mijn studie kwam ik in een soort leegte waarin ik doordeweeks veel achter de PlayStation 3, Nintendo Wii of Nintendo DS te vinden was en in het weekend ging stappen met vrienden. Tussendoor werkte ik op een plek met mensen waar ik op dat moment niet tussen paste. Als ik thuis kwam had ik vooral zin om te gamen en geen zin meer om de deur uit te gaan. Wii Fit was voor mij sporten en dat zag je aan de post-studententijdperk 15 kilo extra.



Het was tijd voor verandering en ik kreeg een ontzettend leuke baan, ging op mezelf wonen, later zelfs veel sporten, daten en gewoon nog meer dingen met mijn vrienden doen. Die had ik toch al, dus waarom niet? Het gamen schoot er een beetje bij in. Ik kocht weliswaar nog regelmatig games, maar in plaats van twee uur per dag gamen, was het eerder drie/vier uur per week. Oké, ik speelde ook wel regelmatig FIFA met vrienden. Nu ik sinds een jaar of vijf een vriendin heb en inmiddels wat jaartjes samenwoon, heb ik het gamen weer wat meer opgepakt en merk ik dat ik wel wat titels heb gemist van de huidige generatie. Ik doe nu meestal maanden over een game en koop dan pas wat anders als de game uit is. Dat ik wat titels mis, neem ik op de koop toe. Ik maak weloverwogen, soms lastige keuzes, maar het ‘alles willen spelen’ heb ik niet echt meer. Met online gamen ben ik ook grotendeels gestopt. Daar is geen tijd meer voor en wellicht heb ik daarom ook dingen in gemist deze generatie.

Hoogtepunten

De huidige generatie noem ik dus vooral anoniem, omdat er voor mij niet echt iets speciaals veranderde aan het gamen zelf, maar hoogtepunten zijn er wel degelijk geweest. De eerste van die hoogtepunten was Bloodborne en dat is ook direct de game die ik het meest speelde op mijn PlayStation 4. Ik kan me het beginstuk nog zo goed herinneren, omdat ik het zo vaak opnieuw gespeeld heb, maar ik bleef doorgaan, want ik kon het heus wel. Verderop kwam je gigantische eindbazen tegen en liep je enge heksen in het bos tegen het lijf. Het was een trail en error game to the max en het heeft mij aangezet om moeilijkere games te gaan spelen, zoals Celeste en later Cuphead, die beide ook tot de hoogtepunten uit de generatie behoren.



The Last of Us en The Last of Us 2 vormen samen mijn volgende hoogtepunt. Het eerste deel kwam natuurlijk al een generatie eerder uit, maar de remastered versie is op de PlayStation 4 nog minstens drie keer gespeeld. Het feit dat ik deze game maar weinig vindt onderdoen voor het tweede deel (misschien is ie zelfs wel beter) en het feit dat ik dit misschien wel de beste game van ook deze generatie vind, onderstreept mijn gevoel dat er eigenlijk weinig veranderd is ten opzichte van de vorige. Het tweede deel deed wel iets unieks, want het raakte me op een manier waarop een game me nog nooit eerdere raakte, vanwege de fantastische verhaalvertelling. Het was technisch een stuk beter dan de eerste, maar of het overall plaatje beter is, daar ben ik nog niet uit. Desalniettemin was dit een fantastisch hoogtepunt.

Horizon Zero Dawn, Uncharted 4 en Resident Evil 2 heb ik daarnaast met ontzettend veel plezier gespeeld, maar daar bleef het eigenlijk wel bij. De Call Of Duty-games, waar ik tijdens de PS3-periode veel tijd in geïnvesteerd had, verloren mijn aandacht steeds na enkele weken en ook andere shooters als Rage en Battlefield deden het voor mij niet. Dark Souls 3 is na enkele uren spelen stilletjes in de kast verdwenen, maar die moet eigenlijk nog uitgespeeld worden. Hetzelfde geldt voor Resident Evil 7, waar ik van de week mee begonnen ben.

Nintendo?

Doet Nintendo nu wel of niet mee met deze generatie? Dat is een goede vraag, want in de periode dat ik mijn PlayStation 4 heb, kocht ik zowel de Wii U als de Switch. Eigenlijk zie ik Nintendo als een aparte stroom, maar om maar gewoon binnen de periode te blijven, zal ik de hoogtepunten die ik op een Nintendo console beleefde ook meenemen.

Een bezoek aan de Nintendo World Store in New York in 2015 gaf me het Nintendogevoel weer helemaal terug en deed me besluiten toch voor de Wii U te gaan. Er waren immers zat toffe games uit en het apparaat kostte niet veel meer. Super Mario 3D World en Mario Kart 8 bijtten de spits af en rechtvaardigden de aankoop van de Wii U direct. Later kocht ik Super Mario Maker en Breath of the Wild. Met beide games ben ik maanden bezig geweest en vooral die laatste is fenomenaal.

Het spel gaf me weer het gevoel dat ik als klein manneke had toen ik Super Mario Bros 3 speelde. De werelden zijn ondanks de dreiging die er heerst op een vrolijke, fijne manier weergegeven. Het is altijd fijn om in dit soort werelden eindeloos rond te struinen en dingen te ontdekken. Omdat ik het nieuws nauwelijks volgde, kwam ik er ook pas laat achter dat er ook een Nintendo Switch was uitgekomen, die ik zoals jullie weten al een tijdje bezit. In tegenstelling tot de andere consoles, deed deze console wel iets unieks, namelijk tegelijkertijd handheld zijn. Hierdoor is de drempel om eventjes te gamen een stuk lager geworden.



Het absolute hoogtepunt tot nu toe is Super Mario Odyssey. Wie had nu verwacht dat Mario zelfs in New York tot zijn recht zou komen en wie had hem ooit in een Tyrannosaurus Rex zien veranderen? Nintendo heeft hiermee wat mij betreft weer een nieuwe standaard in 3D platforming gezet en ik hoop dat ze er snel een vervolg op uitbrengen. Verder zijn Donkey Kong Country Tropical Freeze, Hollow Knight en Super Mario Maker 2 het vermelden waard.

Tijd voor een nieuwe generatie

Wat mij betreft hoeft het allemaal nog niet. Technisch hoogstaande games vind ik fantastisch. Kijk naar The Last of Us 2: een mooiere game heb ik niet gespeeld. Echter, als ik daarna mijn Switch opstart met bijvoorbeeld Breath of The Wild, dan ben ik binnen drie seconden weer gewend aan die graphics. Als het level design maar goed is. Een nog grotere open wereld hoeft van mij ook niet per sé, want het lukt ontwikkelaars maar zelden om een game langer dan twintig uur boeiend te houden.

Nee, vooralsnog zie ik de grote voordelen nog niet ten opzichte van de huidige generatie. Ik zal nog lang games blijven spelen op mijn Switch en ik ga eerst nog even wat (oude) titels spelen op de PlayStation 4. De PlayStation 5 komt er ongetwijfeld een keer, maar zeker niet bij de lancering. Er moet eerst maar eens een geweldige game op uitkomen. Vooralsnog kijk ik het meest uit naar Metroid Prime 4 en Breath of the Wild 2.

Dit artikel delen

Over de auteur

Luigi1985 Houdt van typische Nintendogames als Super Mario, Metroid en Zelda en speelt ook graag spannende games als Bloodborne, The Last of Us en Resident Evil.

Reacties

  • Erg leuk artikel.

    En over Nintendo dat blijft idd een lastige gevoelsmatig zet ik hem in generatie acht en dus bij de WiiU, Xone en PS4. Maar aan de andere kant is de switch natuurlijk ook erg uniek.

    Wikipedia maakt de keuze overigens wel makkelijker, de moderators van wiki hebben besloten dat de Switch een 8th generation console is.

    Ik hoop nog steeds dat er meer members komen met een terugblik van deze generatie, als er een hobby is waar veel variatie mogelijk is het wel gaming. En ik ben dan ook echt benieuwd naar de lijstjes.
  • @Meta_coola

    Thanks. Een lijstje heb ik niet echt gemaakt, ook omdat dat per dag kan verschillen. Ik doe het soms wel voor een jaar ofzo, maar van een hele generatie…
  • Supertof artikel. Je schrijft echt fantastisch, erg prettig om te lezen. Herkenbare dingen ook al was mijn voorkeursplatform anders (xbox). Ook ik zat in afrondende fase studie in periode 2005 2009 al heb ik t wel gedeeltelijk gecombineerd met werk. Vanaf 2004 tot 2008 als filiaalmanager gewerkt waar ook games verkocht werden. In 2008 volledige focus op games voor de webshops op het hoofdkantoor en zo sloot dat aan bij mijn hobby en enigszins ook de studie.
    Maar nogmaals mooi om dit soort vluchten door t leven ook te zien van de leden hier!
  • @xevulutionx

    Thanks voor de complimenten.

    Ik vind het ook interessant om te lezen hoe anderen het beleven. Hier en daar lees je dat mensen een traan laten bij het spelen van een game. Zo ver gaat het bij mij niet (ook niet bij films overigens). Ben ik denk ik te nuchter voor.

    Maar games als Zelda en Mario geven me vaak wel een fijn gevoel, soort van rustgevend en door games als TLOU kan ik me soms wel wat minder vrolijk voelen, voor eventjes.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren