1. Hoe 'Life is Strange' mijn vaderschap beïnvloedde.. (bevat grote spoilers)

Hoe 'Life is Strange' mijn vaderschap beïnvloedde.. (bevat grote spoilers)

LET OP: ONDERSTAANDE TEKST BEVAT SPOILERS OVER 'LIFE IS STRANGE EPISODE 1 EN 2'.

Minder dan negen maanden is je gegeven om te wennen aan het feit dat je vader wordt. Één van de grootste veranderingen in het bestaan duwt zich langzaam maar zeker steeds meer omhoog in alle aspecten van het leven. De 'mancave' wordt omgebouwd tot babykamer, je beschikbare game-uurtjes worden afgebouwd naar een acceptabel minimum en bepaalde games raken je opeens meer dan je ooit had kunnen zien aankomen. Zo ook 'Life is Strange', de episodische game van Dontnod Entertainment die is uitgegeven door Square Enix. Een parel met volwassen thema's gegoten in een high-school verhaal dat mijn leven op zijn kop heeft gezet.

Tijdens de zwangerschap van mijn partner werd er een behoorlijke aanspraak gedaan op mijn twee linkerhanden. Zo heb ik eigenhandig mijn eerste IKEA-spullen in elkaar gezet, een resultaat waar ik een bedenkelijke trots bij heb. Ook moest alles in het huis af, zodat de baby zich niet zou storen aan de onafgewerkte plinten en verkleurde gordijnen. Naast het feit dat deze handelingen veel tijd kosten, werd ook mijn rol in het alledaagse huishouden steeds groter. Wassen, strijken, boodschappen doen, eigenlijk het leven dat ik normaal grotendeels aan mijn partner toevertrouwde. Dit was wennen voor iemand zoals ik, die toch graag een beetje de onbezorgde nerd uit wilde hangen.

Om toch een beetje te gamen tussen alle veranderingen in het huishouden en de hormonen door, heb ik: 'Life is Strange' aangeschaft. Met het idee dat deze game zich prima een uurtje tussendoor liet spelen in de beperkte tijd die ik hiervoor kon vrijmaken. Niks is minder waar. Het verhaal greep mij vast en trok mij door allerlei emoties heen en heeft mij wellicht beter op het vaderschap voorbereid dan alle verplichtingen die verder aan mij gesteld werden.

Met name het einde van de tweede episode heeft mijn kijk op het vaderschap volledig op zijn kop gezet. Gedurende de eerste twee episodes ontdek je de bijzondere gave van Maxine Caulfield, de mogelijkheid om de tijd te manipuleren. Dat deze mogelijkheid niet alle zorgen weg kan nemen, merk je al snel zodra je Kate Marsh ontmoet, een onzeker en gepest tienermeisje waarmee jij een gang deelt op de campus. De game laat je ervaren dat zij problemen heeft en gepest wordt maar geeft jou als speler een zekere vrijheid om hier wel of niet iets mee te doen. Je kan met haar in gesprek gaan en je voordoen als de vriendin die ze eigenlijk nooit gehad heeft maar je kan er ook voor kiezen deze verhaallijn links te laten liggen.

Aan het einde van episode twee leidt het verhaal van Kate naar het dak van de school waar zij haar jonge en misbruikte lichaam vanaf wil werpen, om haar innerlijke demonen en pestkoppen een halt toe te roepen. Jij bent haar laatste redmiddel als je besluit (dit is wel een verplichting die de game je oplegt) haar op het dak aan te spreken. Kathy heeft al jouw acties naar haar toe onthouden en stelt hier op een ultieme wijze jouw betrokkenheid op de proef. Hier wordt jouw kennis van – en verleden met - deze meid op de proef gesteld als je op zoek moet gaan naar de juiste woorden om haar je vriendschap te tonen. Woorden die geen inhoud lijken te hebben als je deze niet met eerdere daden kan onderstrepen en die een averechts effect zullen hebben als haar verleden door de speler slechts is opgevat als een stukje lore van deze wereld waarbij echte betrokkenheid ontbreekt.

Zelf had ik eerder een puzzelstukje van Kate's leven niet goed in mij opgenomen omdat ik door wilde met het verhaal waardoor ik haar niet volledig kon bewijzen dat Maxine om haar gaf en wierp zij zichzelf met de nodige dramatiek naar beneden. Dit gebeurde éénmaal op het scherm maar meerdere malen in mijn hoofd. Ook later in het seizoen werd ik hiermee geconfronteerd. Het voelde niet aan als een keuze in het verhaal maar als een fout die ik mijzelf persoonlijk aanrekende. Ze was teveel een bijrol waar ik te weinig tijd. Ik wilde de game graag uitgespeeld hebben voor alle vaderschapsvoorbereidingen mijn tijd zou opeisen. Te weinig tijd en aandacht is gegaan naar het 'leren' kennen van dit karakter.

Een soort van kennisquiz op het dak van deze fictieve school met inhoud en een dodelijke afloop, zorgde voor een koude rilling over mijn nek, rug en armen. Ook mijn ogen hielden het niet meer droog. Nooit eerder heb ik een 'quiz'-element in een game zo goed uitgewerkt gezien.

Een wijze les voor iedere (gamende) vader. Het kwam namelijk toch wel even heel dichtbij, toen ik mijn playstation uitzette en naar de volle buik van mijn vrouw keek. Het komt nu, meer dan een jaar later nog dichterbij als ik mijn inmiddels één jaar oude dochter aankijk. Terwijl ik haar lachjes bestudeer en haar bewegingen bekijk, realiseer ik mij dat ik op elke stap van haar leven wil letten. Dat ik wil zien wat ze doet en hoe ze het doet zodat vragen mij nooit overvallen. Ik wil alle antwoorden hebben bij elk proefexamen dat het leven ons gaat bieden. Dit begon al toen de consultatie-arts aan mij vroeg: “Hoeveel slaapt ze?”. Want als ik die antwoorden al niet paraat heb…

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Gave tekst, man! En tof dat je die game zo hebt beleeft. Heb er ook net twee artikelen over gepend, dus ik snap je gevoel!

    Wat jij hebt bij Kate, had ik heel sterk bij Chloe wanneer ze zo doodziek is in die andere tijdlijn…
  • @Bert de Vries
    Ja, ik heb je artikel gelezen! Dat was voor mij ook een verschrikkelijk heftig moment, al betrok ik dat zelf minder op het ouderschap.
    Tof dat deze game op zoveel lagen mensen weet te raken!
  • Mooi geschreven artikel The Decider! Hoewel ik zelf geen kinderen heb, kan ik mij wel inzien hoe deze game het perspectief van het ouderschap - en/of zelfs het leven - kan beïnvloeden.

    Het moment met Kate vond ik ook erg ingrijpend! Hoewel dit bij mij gelukkig een betere afloop had. Voelde ik tijdens dit momenten enorm veel spanning en stress omdat ik haar wilde redden.

    Evenals later in de game (wat Bert hierboven ook aangeeft) wanneer je ziet wat er van Chloe terecht komt wanneer je haar tijdlijn veranderd. Damn! Bij beide momenten heb ik de game een tijdje naast me neer moeten leggen, omdat ik dit zo heftig ervoer en mij erg aan het denken zette over dergelijke situatie's. En nu ik weer bij beide momenten stil sta krijg ik toch weer een beetje een brok in mij keel.
  • @Drycht Ja, echt hè! Deze game doet best wel hele knappe dingen met bepaalde zaken/onderwerpen. Ook de montage aan het eind van episode 1 kreeg mij heel stil. De realisatie dat iedereen gewoon in zijn eigen 'shit' zat, terwijl het op het oog allemaal gemoedelijk moet lijken en moet doorgaan. Een erg sterke game!
  • Eerste keer liep het bij mij ook verkeerd af met kate. Het was zo shockerend dat ik die episode opnieuw heb gestart.
  • @Pinda NL Jij hebt dus een goede afloop gehad? Hoe verandert dit de rest van het verhaal? Speelt Kate nog een grote rol?
  • @The Decider Mooi geschreven stuk . Persoonlijk sprak LiS me zo hard aan dat het mijn favoriete game ooit gemaakt is. Altijd leuk om te zien dat er nog mensen zijn die het geweldig vonden.

    Om op je vraag te antwoorden:
    SPOILERS (evident) https://www.youtube.com/watch?v=9zqNIWidOno
    Bij mij liep het ook mis maar ik heb snel het spel afgezet voor het kon saven en dan opnieuw geprobeerd en alles juist gedaan.
  • @yorick141 Dankjewel Yorick! Ik vermoed dat niet iedereen zich zo makkelijk kan laten raken door een game als deze. Wel gun ik het meer mensen
  • Mooi stuk! Life is Strange is echt een bijzondere game, waarbij ik het ook niet droog heb gehouden. Before the Storm is ook een absolute aanrader.
  • @Jack O Thnx dude! Before the Storm heb ik nog niet gechecked. Raakt deze ook weer gevoelige onderwerpen aan?
  • @The Decider jazeker, de lesbische kant van Chloe wordt bijvoorbeeld veel meer uitgediept. Ik vond het echt heel bijzonder en moest na het einde direct het eerste seizoen weer opstarten!
  • Wat fijn dat membercontent zelf weer te uploaden is, anders had dit mooie stuk waarschijnlijk het daglicht niet gezien.

    Speciaal om te lezen, vanwege het persoonlijke inkijkje in je leven ook. Erg cool.
  • @Sjazie Je hebt helemaal gelijk! Zonder het nieuwe CMS had ik dit stukje hier nooit geplaatst. Het smaakt nu gelukkig naar meer!

    Thanks voor je compliment man! Dat waardeer ik!
  • Toen ik de titel zag dacht ik eerder aan Chloe.
    Maar ja, dit is ook wel een les wat je kan leren.
    Al wordt ik hopelijk de komende 10 jaar nog geen vader, ben net 18.

    Maar er zijn genoeg wijze lessen die games je kunnen bieden, net als elk ander entertainment medium. Nice artikel!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren