1. Recensie: The First Templar

Recensie: The First Templar

Nu mijn game-verzameling langzaam maar zeker de twaalfduizend spellen nadert, komt het steeds vaker voor dat ondergetekende op een spel stuit waarvan die niet meer wist dat die hem had. Er zijn echter meer dan genoeg games waarvan de aankoop in mijn geheugen gegrift staat, zij het om positieve of negatieve redenen. The First Templar is een game waar beide voor opgaat, daar mijn vrouw het als een verrassing kocht bij een bezoekje aan de Aldi, niet wetende dat ik er enkele minuten eerder naar keek omdat ik had gehoord over hoe absurd slecht het spel naar verluidt zou zijn, niet omdat ik overwoog hem te kopen…

Omdat ik de herinnering niet wilde bedoezelen, heb ik altijd de boot afgehouden als het aankwam op het spelen van de game. Maar na negen jaar besloot ik dat het nu toch echt tijd was om de waarheid te achterhalen. Is The First Templar echt zo slecht als men zei? Of waren wij gamers weer eens te verwend?

Terug in de tijd

TFT vertelt het verhaal van Celian d'Arestide, een ridder van de Templars, die door de bozo aan de top is opgedragen om de heilige graal te vinden waar Christus van dronk gedurende het laatste avondmaal. Maar daar niemand daar tot op heden in geslaagd is en men aan het begin van de 14de eeuw nog geen Google ter beschikking had, zit er maar weinig vaart in die missie. Daar komt echter toevallig net verandering in wanneer het spel start en Celian een hint in zijn schoot geworpen krijgt.

In het tien tot twaalf uur durende avontuur dat op deze introductie volgt, reizen we met onze held in harnas de wereld rond om verschillende sporen op te volgen. Ondertussen stuiten we op dorpen in nood, mede-Templars in strijd en krijgen we het aan de stok met zowel het Franse leger als de inquisitie. Er zal dus flink wat afgevochten moeten worden.

Een beetje van alles

Als we The First Templar per sé in een hokje moeten plaatsen, schaart het zich het beste onder de noemer action-RPG. Als Celian (of een van zijn kompanen als je in co-op speelt) ga je vijanden in real-time te lijf, waarbij je beschikking hebt tot verschillende soorten aanvallen, die je in combo’s aan elkaar kunt rijgen. Op het gebied van verdediging heb je de mogelijkheid om je schild te heffen of jezelf in veiligheid te rollen, maar die tweede heb je bijna nooit nodig. Sterker nog: je zult op de normale moeilijkheidsgraad zelden meer nodig hebben dan de standaard combo, je schild en de mogelijkheid om te bidden om leven te regenereren. En dat is spijtig, want al die mechanics die Haemimont Games heeft ontwikkeld en al de skills die wij hebben aangekocht blijven daarmee onbenut.

Een wijs man weet wanneer hij moet vechten en wanneer niet. Daarom kun je in veel gevallen ook vijanden besluipen en omleggen met een one-hit kill. Dit werkt in de praktijk zoals in vrijwel elke andere game die stealth als een bijzaak implementeert, al is het niet geheel consequent. Er waren immers momenten waarop vijanden me altijd zagen, zelfs als ik geen geluid had gemaakt.

De kern

Dit soort kleine ergernissen zijn hoogstwaarschijnlijk waarom The First Templar bij zijn release werd neergesabeld. Het heeft er namelijk behoorlijk wat. Lange laadtijden, graphics die niet heel bijzonder waren, een verhaal dat best wat bondiger had gekund en zo nu en dan drops in de framerate zijn allen te vinden in The First Templar. Maar toch kan ik de game niet game niet haten. Ja, het is niet heel bijzonder en heeft zijn gebreken, maar is in essentie een hele solide ARPG, zelfs als het generiek is. Door stealth en combat met elkaar af te wisselen blijven spelers geïnteresseerd en op voldoende momenten worden die twee activiteiten afgewisseld met kleine sidequests en puzzels die je moet passeren om verder te kunnen.

Die variatie komt bovendien nog meer naar voren in de levels, die je van woestijndorpen, kerkers en een pittoresk eiland naar brandende bossen, moerassen en rioleringen brengen. Locaties en vijanden veranderen voortdurend, waardoor je nooit al te lang bezig bent met hetzelfde. Hiermee wordt een van de doodszondes van videogames, repetitiviteit, afgehouden. In mijn ogen is daar maar weinig over gezegd en verdient het team achter de game daar best wat lof voor. Natuurlijk niet genoeg lof om er een negen van te maken, maar ook zeker niet de 4 die IGN destijds gaf.

Conclusie en beoordeling

Recensie: The First Templar

The First Templar is zeer zeker niet een bijzondere action RPG anno 2020, noch zal die dat zijn geweest bij diens release. Maar het was ook niet het misbaksel waar sommige outlets het voor uitmaakte. Onder de streep is game simpelweg niets bijzonders, basaal en voldoet het enkel aan de minimale technische eisen van die tijd, met als pluspunt dat het veel variatie in omgevingen en activiteiten heeft. Maar dat ene pluspunt zorgde er al voor dat de game in twaalf uur nooit ging vervelen en ik me prima vermaakt heb. Dat is sommige ‘’goede’’ games nooit gelukt.
7,2
Score
72
Score: 70
  • Pluspunten
  • Onder de streep leuk om te spelen
  • Combat is degelijk…
  • Omgevingen en activiteiten gevarieerd
  • Minpunten
  • De nodige technische kleinigheidjes
  • …maar simpel

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren