1. Red Dead Redemption 2 hands-on preview – Eindeloos zwerven in een gedetailleerde, levende wereld

Red Dead Redemption 2 hands-on preview – Eindeloos zwerven in een gedetailleerde, levende wereld

Dennis ging op avontuur in het Wilde Westen

Ik begin misschien wel voor het eerst in mijn leven een artikel met het woord ‘ik’. Dat is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk, maar in dit geval benadrukt het de reis die ik heb gemaakt in Red Dead Redemption 2, die ik ruim een uur heb mogen spelen. Eén ding werd in dat uur heel erg duidelijk: de reis in de wereld van Read Dead Redemption 2 gaat voor elke gamer een heel persoonlijke ervaring worden.

Ietwat zenuwachtig zit ik op de bank bij Rockstar. De sfeer, muziek en gameplay van de eerste Red Dead Redemption heeft een enorme impact op me gehad, dus het spreekt voor zich dat ik niet kan wachten om dit tweede deel te mogen spelen. Aan de ene kant voel ik de hype om er eindelijk mee aan de slag te kunnen, aan de andere kant wil ik juist vanwege mijn liefde voor dat eerste deel extra kritisch zijn. Gelukkig gaat hetgeen ik voorgeschoteld krijg mij de pet te boven.

Na wat essentiële informatie over de ins & outs van de game, word ik in het diepe gegooid. Tijdens de gameplaydemonstratie wordt eerst een treinoverval in de besneeuwde bergen getoond, waarin het krankzinnige oog voor detail van Red Dead Redemption 2 al meteen naar voren komt. De kleding van de bendeleden, de paardensporen in de sneeuw, een lucifer die op de grond valt na het aansteken van dynamiet en het interieur van de trein en wagons zijn hier prachtige voorbeelden van. Ik speel RDR2 in 4K en heb zelden zoiets moois gezien. En dan mag ik zelf even in de laarzen van hoofdpersoon Arthur Morgan stappen.

Het eerste wat ik zie wanneer de controller in mijn handen gedrukt wordt, is een weidse omgeving. Een dorre, stoffige vlakte met twee grote heuvels die als handige landmarks functioneren, herkenningspunten waar er velen van zullen zijn in de game. Ver, héél ver achterin is een hoge, besneeuwde bergrug te zien waar wolken langstrekken die schaduwen werpen op de grond eronder. Op die berg stond ik net; een krankzinnig besef, zeker als je weet dat ik slechts een kleine stukje van de map mag zien. Red Dead Redemption 2 is gigantisch, Rockstars grootste wereld ooit, en er is meer dan genoeg te doen. Of juist heerlijk even helemaal niets te doen, afhankelijk van je stemming.

Alles leeft

Over het aantal missies van de verhaallijn en de vele zijmissies wil Rockstar niets loslaten, maar de ontwikkelaar kennende gaan dit er meer worden dan in welke GTA-game dan ook. Toch zijn het juist de kleine dingen in de game die de speelsessie zo’n genot maken. Sowieso laat de grafische pracht en praal van de spelwereld je mond openvallen. De natuur om je heen is weergaloos gedetailleerd. Dieren schieten weg wanneer je langs komt rijden en vogels cirkelen boven je in de lucht, waaronder aaseters die gretig gebruik maken van neergeschoten wild en de cirkel van het leven weer rondmaken. Dit is een van de meest levende spelwerelden die ik ooit heb gezien, maar vooral ook door zijn bewoners, waar ik straks op terugkom.

Ook het uiterlijk van Arthur Morgan (en consorten) blinkt grafisch uit, evenals zijn kleding, wapens, en paard (kom ik ook op terug, er is een hoop te vertellen). Het mooie is ook dat Morgan tot in detail aan te kleden is. Bepaalde kleding ziet er niet alleen stoer uit, maar dient ook een doel; sommige outfits zijn beter voor de prairie, terwijl andere kloffies goed werken in de bergen, wat natuurlijk invloed heeft op je uithoudingsvermogen en andere belangrijke statistieken van Morgan. En nog één heerlijk detail (zeker voor mij als baarddrager): je kan je haar en gezichtsbegroeiing niet gewoon kiezen, maar moet jezelf (laten) knippen en scheren, aangezien je haar in real time groeit. Had je een glad koppie, maar wil je een ruige baard? Lekker laten groeien dan.

Ook zijn je wapens helemaal samen te stellen. Kies zelf de types, kleuren en graveringen, waardoor je er zelfs gehecht aan raakt en baalt wanneer je ze kwijt raakt. Want met die ene revolver schoot je bijvoorbeeld die ene bad guy éindelijk dood. En houd alsjeblieft je geweren en revolvers goed schoon, want anders gaan ze kapot. Rockstar wil dat je spullen waarde krijgen, net als in het echte Wilde Westen. En dat geldt al helemaal voor je paard.

Viervoeter

Je paard is namelijk enorm belangrijk in de game en een goede band krijgen is van levensbelang. Hoe suf het ook klinkt voor sommigen voegt het enorm veel gewicht toe aan Red Dead Redemption 2. Je moet het beest goed verzorgen, want als hij vies is, gaat zijn gezondheid naar beneden en houdt hij lange ritten niet vol. En wanneer je band eenmaal goed genoeg is, schrikt het dier ook niet zo snel meer, zeker niet als je hem of haar met een klopje tot rust maant. De verschillende rassen hebben ook verschillende karaktereigenschappen. De een is niet dol op pistoolschoten, de ander trekt water slecht.

De viervoeter kan zelfs gedresseerd worden om speciale bewegingen, zoals zijwaartse huppeltjes, te maken. Als je dan met Morgan ook nog eens met een stoere sprong op je paard springt (vanachter het paard aan komen rennen, een sprong maken en middels de handen op zijn kont in het zadel ploffen en het beest even laat steigeren zoals het klassieke shot uit veel westernfilms) heb je je nog nooit zo’n bad-ass cowboy gevoeld. Tijdens het spelen zag ik het dier daardoor al snel als ‘mijn’ vriend waarmee ik over de vlaktes in vol galop sprintte.

Hoewel het ook mogelijk is om je in de game te verplaatsen in koetsen, huifkarren en zelfs treinen, zijn paardenritten de belangrijkste manier om van A naar B te komen. Dit is echt alles behalve suf. De lange ritten geven je de kans de omgevingen goed in je op te nemen, te gaan jagen, of tegen onverwachte missies aan te lopen. Maar ze dienen ook een ander doel: tijdens de gesprekken met de rest van je bendeleden leer je wat je positie is binnen het kamp en hoe relaties van de leden onderling zijn. En laat jij nou degene zijn die daar enorm invloed op heeft.

Lone wolf

Het is een essentieel onderdeel van RDR2: jouw positie ten opzichte van de bende, maar ook de rest van de wereld. Je bent al vanaf jonge leeftijd lid van de bende van Dutch Van der Linde en dient je steentje bij te dragen. Daarom breng je geld in het laatje door bijvoorbeeld overvallen te plegen, of te jagen en de prooien te verkopen. Hier zijn de andere kampleden je dankbaar voor en daardoor zijn ze sneller bereid je te helpen. Maar kies je er voor om als een eenling je eigen plan te trekken en amper je gezicht te laten zien, dan wordt dat je niet in dank afgenomen en heb je heel wat meer overtuigingskracht nodig om je bendeleden voor je karretje te spannen.

Datzelfde geldt ook voor de vele anderen die de wereld in RDR2 bevolken. Onderweg maak je praatjes en stuit je soms op missies. Vaak heb je de keuze om de boel te overvallen en zo de reputatie van bad-ass te krijgen. Start in een dorp of een stadje een gevecht - ik schoot bijvoorbeeld per ongeluk de slager dood toen ik een geschoten hert wilde verkopen (oeps, verkeerde knop ingedrukt) – dan gonst dat nog lang in het rond in de omgeving. Zelfs na een nacht slapen in een hotel en een fijn bad (mét dame van lichte zeden), veranderde dat de zaak niet veel. De slagerij was de volgende dag natuurlijk nog gesloten, en bij het afkopen van de $10 bounty op mijn hoofd, nam de postkantoorbeambte stamelend het geld aan. Die zag mij liever gaan dan komen.

Roddel en achterklap

Maar dat rondbazuinen en roddelen van de mensen heeft een ander bijkomend voordeel. Door goed te luisteren, kom ik er bijvoorbeeld achter dat er een schrijver in een café zit die iemand zoekt om oude gunslingers te traceren en op foto te zetten. Voor deze zijmissie krijg je een camera mee, waarmee je ook de fotomodus van de game vrijspeelt. Al die kleine hints zijn ook terug te vinden in kranten, op posters en brieven die rondslingeren; het loont de moeite goed te luisteren en rond te snuffelen, maar het hoéft niet.

De reden dat ik de nadruk leg op de avonturen die ik mee heb gemaakt, is vooral om aan te geven dat dit een verhaalgedreven game is, net als het eerste deel. En vooral dat jouw verloop van zaken enorm anders kan worden dan de mijne. Zo ben ik getuige geweest van een ophanging, terwijl collega’s in andere speelsessies die niet hebben gezien. Ik had kunnen ingrijpen door bijvoorbeeld het touw door te schieten, waardoor ik wellicht weer beloond of opgejaagd zou worden, maar het geeft wel aan dat de wereld ook zijn eigen leven leidt. Eigenlijk is het ondoenlijk om een goede indruk te geven van de schaal en mogelijkheden in RDR2, en dan heb ik alleen nog maar een korte demo gespeeld.

Triggerfingers

Wat de gameplay betreft hoef je je sowieso geen zorgen te maken. Alles spreekt voor zich: met L1 krijg je een wapen en voorraadwiel te zien dat ook nog eens meer voorwerpen toont als je bij je paard staat, aangezien deze zadeltassen heeft. Met L2 vergrendel je je op iets of iemand, waarna je contextgevoelige keuzes krijgt, zoals een gesprek, een bedreiging, iets oppakken, of natuurlijk iets neerknallen door R2 in te drukken (zoals bij de slager).

Ook Dead Eye uit de vorige Red Dead Redemption keert weer terug. Wanneer ik de meter gevuld heb (oké, hij stond voor deze speelsessie standaard gevuld) druk ik de knop in en kan ik meerdere doelen selecteren waarna ik ze met een heerlijk salvo allemaal afknal zoals het een gunslinger betaamt. Daarnaast is de kill cam uit Max Payne overgenomen, wat helemaal voor filmische kills zorgt zoals je die in de beste westerns ziet. En dan heb ik niet eens ruimte om de filmcammodus aan te stippen voor tijdens lange ritten (iets dergelijks zat ook in GTA 5) waardoor je helemaal het gevoel hebt een heerlijke, spannende spaghettiwestern te ervaren.

Laat me zwerven

En dat lijkt Red Dead Redemption 2 toch echt te gaan worden: een ode aan het Wilde Westen en de vele films die erover zijn gemaakt. De kans bestaat dat veel mensen de game té groots gaan vinden, of misschien wel te saai of te rustig. Maar laten we eerlijk zijn; dat is precies hoe de films gebaseerd op deze periode in de geschiedenis ook zijn gestructueerd en juist dat ‘realisme’ spreekt mij als liefhebber enorm aan. Ik heb nu al zin om dagenlang oeverloos rond te rijden en te genieten van alle avonturen die Red Dead Redemption 2 op mijn pad gaat gooien. Het verhaal duurt waarschijnlijk vele tientallen uren, maar ik vrees dat ik weken niet uit huis ga komen. See you around, partners.

Red Dead Redemption 2 verschijnt op 26 oktober voor PlayStation 4 en Xbox One.

Dit artikel delen

Over de auteur

Dennis Mons Contentcoördinator/hoofdredactie voor InsideGamer.nl en een beetje van alles en nog wat bij de rest van die game-apies hier op de redactie. Dol op action/adventure, arcaderacers, turn based strategy, stealthgames en Tetris. Metalhead maar ook liefhebber van folk, klassiek en blues. En speel verdomd veel pool (9-ball & 8-ball).

Reacties

  • @Keesje_NLNL

    Exclusives vertragen de industrie juist niet, concurrentie = betere producten. Dit is waarom Apple geen goede iPhone heeft uitgebracht sinds Steve Jobs is overleden, en het ook steeds duurdere telefoons worden.

    Daarbij, de vorige twee Red Dead games zijn ook nooit op PC gekomen.
    Leuk dat je een PC gamer bent ofzo, maar wil je dat de industrie groeit? Neem dan meerdere platformen.
  • @Keesje_NLNL Dat valt wel mee hoor. Je vind het vooral zelf gewoon vervelend.
  • Ik ga de game waarschijnlijk pas over twee jaar halen, misschien.
    Ligt eraan hoe Take-Two met deze game om zal gaan. Heb er een slecht gevoel over eigenlijk.
    Nou is mijn gevoel lang niet altijd correct, ik heb wel een heel slecht gevoel over RDR2 als het gaat om microtransacties.

    Daarbij heb ik nog Octopath Traveler(drukke maanden geweest) liggen en komt in november Fallout 76 uit, en een goed deel van mijn jaar haalt dat ook….dus gaan we met zijn allen een (aantal) servetje(s) overnemen.
  • Volgens mij heb ik het eerste deel nog niet uitgespeeld. Hoewel ik de kwaliteit van alle Rockstar games wel degelijk zie en ik me ontzettend goed heb vermaakt met de laatste twee GTA-games, heb ik toch altijd het idee dat ik minder lyrisch over deze games ben dan de gemiddelde gamer. Ik vind ze wel vet, maar niet ZO vet. In mijn ogen zijn er toch veel andere games die ik liever speel. Ik laat deze dus voorlopig even aan me voorbijgaan.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren