1. Review: Batman: Arkham Origins - Blackgate
Batman: Arkham Origins Blackgate
0% hot!
0 members volgen dit
0 members willen dit
0 members hebben dit

Review: Batman: Arkham Origins - Blackgate

Hoewel we het allen soms liever niet zouden toegeven, zijn games aan het eind van de dag producten die winst op moet leveren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat uitgevers met regelmaat verleid worden tot het uitmelken van diens series om in de zwarte cijfers te blijven. Vermoedelijk is dit dan ook de reden dat Warner Bros besloot om Arkham Origins te maken terwijl Rocksteady op hun dooie gemak aan Arkham Knight aan het werken was. En zelfs als dat niet zo is, moet het wel de reden zijn waarom Arkham Origins – Blackgate het levenslicht mocht zien.

Aan het einde van de oorspronkelijke Batman: Arkham Origins werd Deathstroke (obvious spoiler alert) gerekruteerd voor Suicide Squad door Amanda Waller. En drie maanden later is ze nog altijd bezig met haar team samenstellen. Ze zet daarom een uitbraak op in Blackgate Penetentiary, waarbij de gevangenis wordt overgenomen door Black Mask, Joker en Penguin. Ze hoopt daardoor nieuwe schurken te vinden die ze in kan zetten voor haar projectje en gebruikt de altijd heldhaftige Batman als de test van hun vaardigheden wanneer hij arriveert om de situatie onder controle te krijgen. The Caped Crusader komt echter niet alleen, maar werkt samen met Catwoman nadat hij haar eerder hoogstpersoonlijk naar de gevangenis had gestuurd.

Klein pleziertje

Wie had verwacht met Blackgate een volwaardige Batman: Arkham-ervaring te krijgen, gaat helaas van een koude kermis thuiskomen. Want zoals je allicht al had gezien aan de screenshots, is dit geen driedimensionale action-adventure. Orgins Blackgate werd oorspronkelijk ontwikkeld voor de PlayStation Vita en Nintendo 3DS en was als gevolg gebonden aan de beperkingen van diens hardware. Dat zou bij de Vita-versie (degene die ik onder handen nam) geen gigantisch probleem moeten zijn, maar de 3DS is helaas een stuk minder krachtig dan Sony’s tweede handheld, waardoor men heeft besloten er een 2.5D Metroidvania game van te maken. Kan ook leuk zijn!

In de eerste scène met Catwoman leer je hoe men de besturing heeft omgegooid om te compenseren dat men nu twee schouderknoppen en twee actieknoppen (L3 en R3) minder heeft om mee te werken. Detective Vision wordt geactiveerd middels het touch screen en The Dark Knight heeft ditmaal een stuk minder zwaarbeladen riem om zijn middel hangen. Hiernaast beweeg je nu, ondanks de driedimensionale wereld, op een tweedimensionale as, waardoor zaken als combat flink versimpeld konden worden. Is dat optimaal? Nee, maar het werkt goed genoeg om doorgaans niet storend te zijn.

De illusie van keuze

Wanneer je Blackgate betreedt, heb je drie gebieden die je kunt binnenvallen. Je hebt Black Masks Industrial, de Cell Blocks van Penguin en de Administration van Joker. Je kunt echter niet simpelweg een locatie kiezen en die even voltooien. Er gaat namelijk altijd een moment komen waarop je tegen een onoverkoombaar obstakel aanloopt, dat vereist dat je verder gaat in een ander deel van de gevangenis. En hoewel dat natuurlijk typisch is voor een Metroidvania game, voelt het hier extreem geforceerd aan. Bovendien is er maar een ‘’juiste’’ volgorde, waardoor je al snel ontdekt dat je eigenlijk niet echt de vrijheid hebt om de wereld te verkennen zoals jij dat wilt.

Of je dat erg moet vinden weet ik overigens niet. Blackgate is namelijk bij lange na niet zo interessant als dat Arkham Asylum was. Je rent alsmaar door nauwe gangen van staal en steen, die zo nu en dan worden bevolkt door vijanden die je moet trakteren op een goed pak rammel, maar verder veelal hetzelfde ogen. Er veel doorheen moeten rennen om te vinden hoe je nu verder kan, is daardoor meer een straf dan wat anders, vooral omdat de game je elk gebied al minimaal drie keer laat uitkammen gedurende het verhaal. Gelukkig respawnen vijanden daarbij niet.

Oef

De reden dat ik dat zeg, is niet omdat het vrij saai zou worden om dezelfde groep vijanden meerdere malen te moeten bevechten. Immers is dat, wederom, het genre een beetje eigen. Maar combat in deze game is zo basaal dat je er het liefst zo min mogelijk mee te maken hebt. Armature Studios heeft zijn best gedaan om de geprezen freeflow combat van de grote delen te vertalen naar 2D, maar dat is feitelijk niet vloeiend of uitdagend genoeg om leuk te zijn. Een combo vasthouden is hierdoor zowel te makkelijk, omdat je slechts twee richtingen hebt vanwaar aanvallen komen, als te lastig, doordat de game niet erg goed reageert als de vijanden niet vlak bij je staan.

Over stealth secties kan ik soortgelijke uitspraken doen. Ook hier kun je met het grootste gemak kamers legen van vijanden, daar je minder in de gaten hoeft te houden, maar hier kun je ook makkelijk in falen, daar je weinig opties hebt om een fout te corrigeren. Dit uit zich vooral in de boss fight met de Penguin, waarin één keer gespot worden steevast het einde betekent.


Participatieprijs

Over die boss fights gesproken: die zijn allicht nog wel de grootste teleurstelling van heel Origins Blackgate. Dat valt de ontwikkelaar echter niet kwalijk te nemen. Je kunt namelijk duidelijk zien dat men hun best heeft gedaan om elke aanvaring uniek en memorabel te maken. Er zijn echter limieten aan wat je kunt doen met draagbare hardware. En dat is ook een beetje wat de gehele game nekt. Je kunt immers geen volwaardige Batman: Arkham-ervaring bieden op inferieure hardware. Ik had dan ook persoonlijk liever gezien dat men voor deze spin-off een compleet andere kant in was geslagen, dan dat ze nu proberen om het zo Arkham mogelijk te maken en daarbij enkel benadrukken wat het niet is.

Conclusie en beoordeling

Review: Batman: Arkham Origins - Blackgate

Batman: Arkham Origins Blackgate is een game die voornamelijk te lijden heeft onder het bronmateriaal waar het mee werkt. Immers heb je bestaande lore, karakters en omgevingen die beperken wat je wel en niet kan doen, hetgeen niet goed samengaat met de beperkingen van draagbare hardware. Blackgate is hierdoor een Metroidvania-game geworden vol eentonige en ongeïnspireerde omgevingen, oppervlakkige combat en boss fights die niet zo goed uit de verf komen als gehoopt. Als je het echter probeert te zien als een volledig op zichzelf staand iets, is het nog wel redelijk goed te pruimen.
6,2
Score
62
Score: 60
  • Pluspunten
  • Boss fights zijn leuk opgezet
  • Men heeft geprobeerd iets nieuws te doen…
  • Minpunten
  • …maar werd beperkt door de bestaande mechanics en wereld
  • Combat is echt geen hol aan

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Goede reviews van de Arkham reeks, erg tof om dat zo als serie te lezen. Tot nu toe helemaal met je eens hoe de games zich ten opzichte van elkaar verhouden. Asylum toch net boven City bijvoorbeeld.

    Blackgate als enige niet gespeeld, maar daar mis ik weinig aan zo te lezen. Benieuwd waar Knight gaat belanden!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren