1. Super Mario Odyssey: een onvergetelijke reis

Super Mario Odyssey: een onvergetelijke reis

Voldaan en tegelijkertijd met enig ongeloof zit ik met naar de aftiteling van Super Mario Odyssey te kijken. Het is echt afgelopen, er is niets meer te verzamelen en ik ben op sommige momenten tot het uiterste gedreven. Wat was het een onvergetelijke reis.

Een reis die nooit begonnen was als Princess Peach zich niet voor de zoveelste keer had laten ontvoeren door Bowser. Ditmaal heeft de slechterik haar meegenomen om haar tot een huwelijk te dwingen. Om er een geslaagd huwelijk van te maken, heeft hij in diverse koninkrijken stennis geschopt om van alle benodigdheden voor de bruiloft voorzien te worden. De hoogste tijd voor Mario om hier een stokje voor te steken. Hij staat er dit keer niet alleen voor, want Cappy, wiens zusje ook mee is genomen door Bowser, steekt hem de helpende hoed toe.

Cappy


Dit spookje (laat ik we het even een spookje noemen) kan zich in Mario’s hoofddeksel nestelen en hem daardoor op verschillende manieren hulp bieden. Zo kan Mario zijn pet weggooien om daarmee vijanden te verslaan, objecten te vernietigen en lastige munten te verzamelen, maar kan hij zijn pet ook gebruiken als opstapje om verder of hoger te springen. Na wat oefenen en experimenteren, zal je al snel ontdekken dat je de meest bizarre sprongen kan maken. Vooral later in de game kunnen die nog wel eens van pas komen.

De grootste vernieuwing in Super Mario Odyssey is het feit dat de traditionele power ups zijn verdwenen. Geen vuurbloem, ijsbloem of tanooki suit meer, maar in plaats daarvan kan je met Cappy de eigenschappen van je vijanden en sommige objecten overnemen. Er zijn ontzettend veel verschillende overnames die je kan doen en geen van allen voelt geforceerd aan. Sterker nog: de meeste herinneren je er aan hoe goed en origineel Nintendo kan zijn in het ontwikkelen van games.



Met een lach op mijn gezicht heb ik namelijk gebieden voltooid als een kleine rups op platformen omringd door gif. Door met de achterpoten op een platform te blijven staan en het voorste gedeelte helemaal uit te rekken, kon ik toch naar andere platformen bewegen, zelfs als deze om de hoek lagen. Een ander voorbeeld is een klein vogeltje wiens snavel je kan gebruiken om jezelf vast te zetten in een muur, om je vervolgens omhoog te laten veren om je aldaar opnieuw vast te zetten. Je kan het zo gek niet bedenken, of het is aanwezig. Niet enkel zijn de eigenschappen goed bedacht, maar Nintendo heeft ze daarnaast zeer goed toegepast in de grote open wereld.

Open wereld



In Mario Odyssey wordt afgestapt van een levelstructuur. Met het luchtvaartuig ‘The Odyssey’ kan je tussen de verschillende koninkrijken vliegen. Die openen zich na het verzamelen van een x aantal manen, maar binnen die koninkrijken is de wereld open. In het begin moet je daar even aan wennen, maar eenmaal in zo’n koninkrijk raak je vrijwel direct verwikkeld in de actie. Zo loop je het éne moment rustig rond en ben je enkele seconden later met ingehouden adem rondvliegende kogels aan het ontwijken, of vernietig je alles op je pad nadat je een grote dinosaurus hebt overgenomen. Je word continu uitgenodigd om de open wereld te verkennen, omdat er overal iets te doen is en er overal manen en paarse munten te verzamelen zijn.

De verschillende koninkrijken zijn als vanouds erg kleurrijk en zijn voorzien van de juiste hoeveelheid detail, zodat het altijd lekker overzichtelijk blijft. Bovenal ziet het er gewoon erg strak en gepolijst uit en worden je nostalgische gevoelens zo nu en dan eens aangewakkerd met een kort tweedimenonaal level of een ouderwetse tune. Je voelt je eigenlijk continu thuis in de wereld, zelfs wanneer er een uitstapje naar New Donk City gemaakt wordt. In deze equivalent van New York is Mario ineens tussen de mensen en taxi’s, maar Nintendo heeft het voor elkaar gekregen dat dit geen moment vreemd voelt. Chapeau!



De verzamelaar



De fanatieke verzamelaar kan weken genieten van Super Mario Odyssey. Op sommige momenten zal je denken dat het erg snel met de manen gaat, omdat je er bijna over struikelt, maar niet veel later ben je toch alweer een uur bezig voor één maan. Misschien zelfs wel langer als je bijvoorbeeld niet kan touwtje springen (GRRRR). De balans in moeilijkheidsgraad is wat dat betreft uitstekend.

Met een beperkt aantal manen kan je het einde van het spel vrij gemakkelijk bereiken, maar dan mis je ontzettend veel momenten aan fantastische gameplay. Daarom kan ik iedereen aanraden om voor die 100% te gaan. Je verzamelt dan in totaal 999 manen en in ieder koninkrijk nog tal van paarse munten, die je kunt gebruiken om onder andere kostuums vrij te spelen. Bovendien komen de echt pittige stukken pas na het bereiken van de aftiteling, met als kers op de taart een ultra lang eindlevel, dat wordt afgesloten met één van de mooiste momenten uit de Marioreeks ooit.

Conclusie en beoordeling

9,8
Het heeft me enorm veel tijd gekost om Super Mario Odyssey op 100% uit te spelen, maar tijdens deze lange trip heb ik continu een gelukzalig gevoel gehad, zelfs bij het touwtje springen. Dat is iets wat ik zelden in een game ervaren heb en daardoor mag Odyssey zich wat mij betreft één van de beste games ooit noemen.
  • Vernieuwing met Cappy
  • Balans in moeilijkheidsgraad
  • Ontzettend veel te doen
  • Prachtige koninkrijken
  • Nostalgische gevoelens
  • Er komt een einde aan

Dit artikel delen

Over de auteur

Luigi1985 Houdt van typische Nintendogames als Super Mario, Metroid en Zelda en speelt ook graag spannende games als Bloodborne, The Last of Us en Resident Evil.

Reacties

  • Leuk geschreven en echt een pareltje van een game, ja!
    Tot in de details fantastisch uitgewerkt!
  • Leuke review! Ik ben nog altijd druk bezig met het verzamelen van manen, de enige minputen tot nu toe zijn voor mij de motion controls voor speciale moves en 't feit dat je manen kuntn kopen.
    Wel wat kleine foutjes zoals "(laat ik we het even een spookje noemen)" overigens.
  • @Gaaiz

    Thanks. Ja ik had zelf ook ngo wat foutjes gespot, maar zo te zien kan ik ze niet aanpassen. Die van jou had ik al een paar keer overheen gelezen. Typisch geval van een zin te vaak aanpassen.

    Ik had niet zo'n moeite met de punten die je noemt. Ik heb nog getwijfeld om te stellen dat de moeilijkheidsgraad lager ligt dan een aantal eerdere Mario games, maar dat vond ik uiteindelijk toch niet een minpunt, want er zitten wel degelijk erg lastige stukjes in, maar juist het feit dat je ze uiteindelijk weet te halen, vind ik eerder een pluspunt.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren