1. The Persistence review – De aanhouder wint

The Persistence review – De aanhouder wint

The Persistence had hoop moeten geven. Het ruimteschip met aan boord honderden kolonisten moest de nieuwe horizonnen van de ruimte verkennen. Maar na een ongeluk is er weinig over van dat optimisme. De bemanning is gemuteerd en het schip koerst regelrecht af op een zwart gat. In allerijl probeer jij nog het schip weer op koers te krijgen, maar het is chaos. Chaos die telkens verandert.

Dat is namelijk de grote twist van het vr-spel The Persistence: het is een roguelite. Naar voorbeeld van games als Rogue Legacy word je als je doodgaat zonder uitrusting teruggezet naar een bepaald punt in de game, en wordt de spelwereld opnieuw gegenereerd. Dat eerste gegeven is nog enigszins aardig uitgelegd in de zin dat er een nieuw lichaam wordt uitgeprint en je geheugen virtueel wordt overgezet (kan gewoon, doen we niet moeilijk over), maar de uitleg dat de compartimenten van het schip zich door een error vanzelf telkens opnieuw arrangeren is wat minder overtuigend gebracht.

The Persistence

Prooi

Geeft niet, want het maakt de game er verrassender op. Iedere keer weer moet je improviseren en je aanpassen, opnieuw een route naar je doel uitvogelen en op alles voorbereid zijn als je weer een deur opent. Bovendien leer je op een harde manier zorgvuldiger keuzes te maken. Als je net veel credits in een vuurwapen hebt gestoken voel je je even onoverwinnelijk, maar als je dan toch het loodje legt, en dus dat wapen ook weer kwijt bent, word je met de neus op de feiten gedrukt. Je bent niet onoverwinnelijk en je bent niet de jager; je bent de prooi.

Bepaalde locaties die belangrijk zijn voor het verhaal staan overigens vast, waardoor The Persistence af en toe de gescripte schrikmomenten heeft die je ook verwacht aan boord van zo’n haperend ruimteschip. De game doet dat meestal goed, waardoor wordt voorkomen dat de procedureel gegenereerde stukken generiek aanvoelen, en de schrikmomenten voorspelbaar.

The Persistence

Bekende kost

Die twist heeft The Persistence in alle eerlijkheid ook nodig, want qua sfeer en setting doet het allemaal erg denken aan films en games als Alien, Dead Space, Interstellar en, nou ja, eigenlijk ieder ander willekeurig ramp-in-de-ruimteverhaal.

Dat gebrek aan originaliteit is nu echter makkelijk vergeven. Want naast de originele twist doet de game erg gepolijst aan. De omgevingen, weliswaar standaard steriele bulkheads, zien er gedetailleerd uit en zetten precies die beklemmende sfeer neer die je ook verwacht aan boord van zo’n gestrand ruimteschip. Terwijl de ene kamer nog een stille getuige is van dat er ooit mensen rondliepen en rondhingen in de kantines, is in een andere kamer enkel nog wat noodverlichting en probeer je je met een bonkend hart enigszins te oriënteren.

The Persistence

Vr is luxeprobleem

Ook virtual reality geeft wat dat betreft The Persistence net iets meer bestaansrecht, omdat horror in vr nou eenmaal net wat beklemmender is. Rondsluipen en dan vooral over of langs een muurtje of kistje gluren voelt net wat nauwkeuriger in vr en dankzij 3D-audio is het intuïtiever om ook op het gehoor de kreunende mutanten te lokaliseren. Het is zelfs mogelijk om een vriend(in) of wederhelft mee te laten doen via een companion app. Hij of zij kan je dan vertellen waar vijanden zitten of verborgen items liggen, of natuurlijk je een beetje stangen. Omdat je als speler dan enigszins afgezonderd met die vr-helm op je hoofd zit, voelt dit net wat meer alsof iemand je over de radio door het schip loodst. Een leuke vondst van de ontwikkelaar.

Ondanks dit soort kleine vernuftigheden, is het ook wel een beertje jammer dat The Persistence niet net als bijvoorbeeld Resident Evil 7 ook zonder vr te spelen is. Er is weinig dat dat belet en het zou deze prima game toegankelijker maken voor een groter publiek. Maar het is zoals het is. The Persistence is in zijn huidige vorm een van de meer intrigerende games beschikbaar voor PlayStation VR, en een prima reden om die inmiddels bij velen ondergestofte helm weer eens op het hoofd te zetten.

Conclusie en beoordeling

8
The Persistence oogt overbekend, maar is door de roguelite-insteek wel degelijk verrassend, intrigerend en uitdagend. Je kunt je afvragen of deze game nou per se in vr te spelen moet zijn, maar als je toch zo’n vr-bril hebt is het zonde om The Persistence te laten liggen.
  • Vr werkt intuïtief
  • Gepolijst en sfeervol
  • Verrassend origineel door mix gegenereerde omgevingen en verhaal
  • Vr was niet noodzakelijk geweest
  • Decor iets te vertrouwd

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren