1. Vampyr review – Bloedarmoedig

Vampyr review – Bloedarmoedig

Hoewel zombies niet weg te denken zijn binnen het gamesmedium, is de mysterieuze bloedzuiger uit dezelfde monstergemeenschap blijkbaar een wat minder voor de hand liggende keuze. Onterecht, bewijst Dontnod Entertainment, want in tegenstelling tot zijn eendimensionale verwant maakt de vampier met zijn nog sluimerende mensheid de weg vrij voor intrigerende verhaalvertelling. Het zijn dan ook voornamelijk de morele kwesties die protagonist Dr. Jonathon Reid pijnigen, die in de actie-rpg Vampyr het meest tot de verbeelding spreken.

Dualiteit

Teruggekeerd van de frontlinies van een van de meest mensonterende gebeurtenissen van de vorige eeuw (de Eerste Wereldoorlog) belandt Reid in London in de allesverwoestende Spaanse Griep-pandemie. Maar nog voor hij herenigd wordt met zijn familie komt een volgende infectie op zijn pad in de vorm van een vampierbeet. Hij herrijst als sluipmoordenaar van de nacht, maar zijn hulpgevende aard als dokter behoudt hij.

Het brengt een van Vampyrs interessantste plotelementen naar voren: de dualiteit tussen zijn helende werk als dokter en zijn moordlustige karakter als vampier. Hoewel Reid vampiers tegenkomt die hun menselijkheid en empathie al lang hebben laten varen, leeft hij nog steeds bij de eed van Hippocrates. Daarbij heeft hij niet alleen oog voor het grotere plaatje (de oorzaak van de Spaanse Griep uitzoeken) maar schiet hij tevens het zieke voetvolk een behelpende hand toe. Dat komt niet alleen thematisch sterk naar voren in het verhaal, ook heeft het daadwerkelijk gameplaytechnische gevolgen.

Vampyr

De wereld van Vampyr is namelijk opgedeeld in vier verschillende districten waar hulpbehoevenden vrij in rondlopen en op twee manieren benaderd kunnen worden: je geneest ze van hun kwalen óf je zuigt in een donker steegje het laatste druppeltje bloed uit ze. De eerste optie speelt potentiële side-quests vrij, maar de meedogenloze optie geeft dan weer de nodige ervaringspunten om de vampierkrachten van Reid uit te bouwen. Zonder context lijkt dit wellicht een makkelijke keuze – je gaat natuurlijk voor de ervaringspunten – maar er hangen grote gevolgen aan om Londen tot je persoonlijke snoepwinkel om te toveren.

Gedachteloos verschillende Londenaren uit de diverse districten plukken leidt er namelijk toe dat de stabiliteit van elk district ernstig begint te wankelen. Hoe dieper in het rood, hoe meer mensen er ziek worden (wat je minder ervaringspunten oplevert) of zelfs vermist raken. Je loopt zo mogelijk side-quests mis, en een district kan volledig verloren raken, waardoor je de toegang daartoe ontzegd wordt. Gezien je als jonge vampier niet direct toegang hebt tot de burgers die de meeste ervaringspunten opleveren, is het dus essentieel dat je elk district in zekere maten gezond houdt.

Vampyr

Verleggen van grenzen

Je zoekt bijgevolg constant de grenzen op in Vampyr terwijl je moordlustige plannetjes smeet. Als barmhartige dokter leer je de burgers beter kennen en confronteer je hen met hun diepste geheimen, om later als vampier die informatie te gebruiken om het grootste tuig aan je spitse tanden te ontwerpen. Hierbij worden ook je eigen moraal direct aangesproken. Dontnod werpt je enkele overduidelijke criminelen toe die je zelden aan het twijfelen brengen, maar het gros van de Londenaren bevinden zich in grijs gebied, of zijn juist zo puur dat er geen enkele negatieve eigenschap te ontwaren is.

Je moet zodoende, ondanks morele tegenstribbelingen, toch echt moeilijke keuzes maken als het aanbod aan overduidelijk immoreel gajes op is. De dokter die ondanks talloze fouten in zijn eigen arrogantie door blijft opereren en ook aan de drugs zit, wordt zo lastiger te excuseren. De agressieve onruststoker met een tragisch verleden begint er tevens steeds meer als een aantrekkelijk hapje uit te zien. Vampyr laat je zo langzaam je eigen grenzen verleggen en je zakt samen met Dr. Reid naar een nieuw duister plateau.

Vampyr

De game schiet echter aardig uit de bocht bij het uiteenzetten van wat Dontnod klaarblijkelijk negatieve eigenschappen vindt op het gebied van geestelijke gezondheid. Er wordt bijvoorbeeld erg duidelijk gesignaleerd dat het doden van een suïcidale patiënt geen morele kwestie behoort te zijn. Andere interacties met andere psychiatrische patiënten zijn eveneens smakeloos en versterken enkel het taboe dat op geestelijke gezondheid rust. De setting is geen excuus, gezien de game wel met vrouwenrechten en homoseksualiteit op een respectvolle manieren omspringt – twee kwesties die niet bepaald populair waren aan het begin van de twintigste eeuw. Een smet op de game die een zure nasmaak achterlaat.

De sleur van combat

Hoewel je interne conflict je doet neigen tot moreel vasten, maakt het gemis van ervaringspunten de gevechten op de verlaten straten van Londen dusdanig moeilijker dat uiteindelijk ook de onschuldigen met bosjes neervallen. De extra bijkomende uitdaging door geheelonthouding is wellicht thematisch heel sterk, maar de combat is dermate ondermaats dat het de bijkomende frustratie absoluut niet waard is. Zelfs met een uitgebreid scala aan vaardigheden en een volledig uitgebouwde wapencatalogus wordt het er overigens niet beter op.

Vampyr

De Bloodborne-achtige actie rpg-combat voelt namelijk geen moment responsive en er is een constante vertraging in je mêlee-aanvallen op te merken. De variatie in vijanden (van menselijke vampierjagers tot monsterlijke vampiervarianten) is groot genoeg dat je de strategie enigszins moet aanpassen, maar het gros van de tijd hak je er zonder finesse op los. Daarbij delven zelfs de juist interessante vampiervaardigheden het onderspit, gezien een volledig uitgebouwd wapen gewoonweg effectiever is; ze doen relatief te weinig schade om onderdeel van je aanvalsrepertoire te worden. Je wilt bovendien zo snel mogelijk met elk gevecht gedaan zijn.

Hetgeen je moeilijk gemaakt wordt, want je wordt constant belaagd door vijanden. De structuur van de game zorgt er bovendien voor dat je continu tussen elk district heen en weer aan het rennen bent om zieke burgers te genezen of om een oppervlakkige side-quest op te lossen. Door het gemis van fast travel ben je dus genoodzaakt om steeds maar weer dezelfde straatjes af te lopen en tegen dezelfde vijanden te vechten. Er is gewoon geen ontsnappen aan en haalt het gehele eindproduct naar beneden.

Conclusie en beoordeling

6,5
Vampyr schotelt je interessante morele kwesties voor die niet alleen thematisch sterk zijn, maar ook daadwerkelijk interessante gevolgen hebben voor de gameplay. De game laat je je eigen grenzen opzoeken en samen met de protagonist langzaam een duister pad bewandelen. Een soortgelijke lof is niet uit te spreken over de ondermaatse overvloed aan combat die enkel frustreert en de interessante vaardigheden onderuithaalt. Het is duidelijk dat Vampyr als pure adventure-game beter uit de verf was gekomen.
  • Thematisch sterk
  • Managen van de verschillende districten
  • Karakterisering van de diverse burgers
  • Combat is ondermaats
  • Geen fast travel
  • Oppervlakkige side-quests
  • Ongevoeligheid qua geestelijke gezondheid

Dit artikel delen

Over de auteur

Derek Taal Schrijft onder andere recensies van games die soms leuk zijn en soms niet. Zoekt momenteel een sponsor voor zijn Katamari Damacy e-sportcarrière, en het telefoonnummer van Kiryu Kazumas stemacteur.

Reacties

  • Bij mij was de game volledig in het duits, ook al had ik de xbox op nederlands staan.
    Heb hem nu op engels gezet, is toch een stuk beter ;-)
  • Goede review. Ik ben het spel sinds enkele dagen aan het spelen via een downloadcode. Kende het spel daarvoor helemaal niet. Ik moet zeggen dat ik er in eerste instantie niets van verwachtte, maar dat ik na even spelen wel graag door wilde, ondanks dat het allemaal een beetje houterig oogt en voelt.

    Heb er nu een aantal uur inzitten, maar ben wel bang dat ik verveeld ga raken na een tijdje. Het is wel erg veel praten met andere personages en het is allemaal niet zo spannend als bijvoorbeeld Bloodborne of The Last of Us.

    Keuzes maken is wel vet.
  • ik kijk voor de gein naar de cijfers die ze games geven. want zoals jullie geven het een 6.5 terwijl andere sites hem een 8.0 of een 9.0 en zie ook wel een 7.0 voorbij komen.

    ik denk dat het ook gewoon een game is waar je van moet houden.
  • @Dealer X

    Uhm, yeah, 74 op metacritic. Zijn maar twee sites die een 9.0 gaven, soooo…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren