Memberrecensie: Life is Strange (Xbox One)

Gespeeld | -

We moeten het Dontnod Entertainment nageven, Life is Strange is hun eerste poging om een originele, episodische adventure-reeks te maken en ze nailen het. De studio staat niet bijzonder hoog aangeschreven,  aangezien hun vorige game ‘Remember Me’ ironisch genoeg niet lang bleef hangen. Maar als je een beetje tienerdrama niet erg vindt, kan Life is Strange zich meten met het beste wat moderne adventures (lees: de games van Telltale) te bieden hebben.  

De eerste aflevering van Life is Strange opent even nadat hoofdpersonage Max Caulfield is teruggekeerd naar haar geboorteplaatsje Arcadia Bay. Hier volgt ze lessen aan een fotografieschool om haar passie voor analoge fotografie te ontwikkelen. Ze is nogal een timide meisje, zonder al te veel vrienden. Deze clichématige tienerproblemen lijken een wat ongeïnspireerde opening, maar al gauw zorgt een bovennatuurlijke twist voor wat meer spanning. In een leven-of-dood situatie komt Max erachter dat ze beschikt over de gave om tijd terug te spoelen. Wat volgt is een drama van vijf episodes waarin het alledaagse verweven raakt met het bovennatuurlijke. Mensen gaan dood, de stad wordt verwoest door een reusachtige storm en te midden van dat alles moet Max- en dus jij als speler- uitvinden hoe je de time-abilities het best gebruikt. 

Deze kracht wordt behalve als narratieve bouwsteen vooral ook als mechanic gebruikt, met name om heel alledaagse zaken te veranderen. Zo zijn de dialogen met de personages om je heen keer op keer terug te spoelen om andere antwoorden te geven en de effecten ervan te zien. Dit levert een interessante dynamiek op, omdat je nu meerdere opties kunt bekijken voordat je jouw keuze beslist. Aan de andere kant neemt dat natuurlijk ook een bepaalde spanning weg, alhoewel de meeste consequenties toch pas op lange termijn zichtbaar worden en dus een keuze nog steeds vaak een gokje blijft. Een butterfly-icoontje in je scherm geeft aan wanneer een actie gevolgen heeft voor de toekomst. Als je na het zien hiervan doorspeelt, weet je dat je keuze niet meer terug te draaien is.

Ook omgevingspuzzels leunen op het gegeven van het terugdraaien van de tijd. Deze zijn niet ingewikkeld, maar leuk genoeg om je even uit de routine van gesprekken voeren en voorwerpen zoeken te halen. 

Wat het verhaal betreft zit het prima in elkaar bij Life is Strange. Een intrigerende locatie is het decor voor een verhaal over vriendschap en het vinden van jezelf. Zoals gezegd begint het allemaal wat standaard met een Amerikaanse tienermeisjessoap-feel, maar het neemt al snel interessante wendingen. Tot en met episode 3 ligt het tempo iets lager, maar worden er wel cruciale keuzes gemaakt die vaak leiden tot lekkere cliffhangers. Met name het eind van het derde deel laat zien hoe ver verhalen in games zijn gekomen. Op YouTube zijn prachtige video’s te zien met gamers die emotioneel reageren op de finale van die episode. Het is dat ik mezelf niet aan het filmen was tijdens het spelen, anders had ik ook zo’n mooi filmpje kunnen uploaden.

In de laatste twee afleveringen komt het tempo er meer in en wikkelt het verhaal zich mooi af op een manier die niet voor de hand ligt. Het enige minpuntje in mijn ogen is de allerlaatste keuze. Waar de game gedurende de hele speelduur van een uur of 15-18 vrij genuanceerd aanvoelt, stuurt Dontnod toch wel aan op een ‘logische’ keuze. Eigenwijs als ik ben, koos ik uiteraard de andere optie en deze voelde niet helemaal goed uitgewerkt.

Bij dergelijke adventure-games draait het om verhaal, dialogen en personages. Graphics nemen in het algemeen een minder prominente plaats in en ook in het geval van Life is Strange is dit zo. Dit wil echter niet zeggen dat de beelden er niet sfeervol uitzien, overigens ondersteund door een aardige soundtrack met wat rustige indie-popliedjes. De keuze voor de tekenachtige grafische stijl is geslaagd, maar er is helaas één onderdeel waarbij dit toch echt te wensen overlaat. De gezichten in de game zijn niet goed genoeg. Ze brengen weinig emotie over en met name de lipsync slaat vaak de plank mis. De dialogen worden prima ingesproken door de acteurs en actrices, maar de bewegingen die de monden maken zijn ondermaats. Dit haalt je regelmatig uit de ervaring die verder zo aangenaam is.


De wereld zit vol met details om ontdekt te worden. De ‘dorm rooms’  van de studenten zijn niet alleen maar aankleding, maar vertellen echt verhalen over de bewoners en diepen zo enkele personages uit die anders wat plat over kunnen komen. Het spel stimuleert dit ontdekken echter niet, behalve het op zoek gaan naar taferelen om met je Polaroid vast te leggen, zijn er geen zij-activiteiten. Het hoofdverhaal volgen en weloverwogen keuzes maken door tijd te rewinden is gelukkig al tof genoeg om een erg goede adventure op te leveren!

Conclusie
Dontnod Entertainment levert een boeiende adventure-reeks-reeks af die ondanks overeenkomsten met Telltale echt haar eigen ding doet en zeker een eigen plek verdient. Het verhaal en de emotionele binding die langzaam ontstaat kan makkelijk opwegen tegen wat technische probleempjes die je uit de ervaring kunnen halen. Life is Strange is een unieke game die het waard is om te spelen.

Pluspunten
+ Verhaal neemt interessante wendingen
+ Sfeer, zowel door de beelden als de soundtrack
+ Genuanceerd

Minpunten
- Gezichten en lipsync zijn niet op niveau
- Cliché's liggen op de loer
- Laatste keuze minder genuanceerd

CIJFER
8,5


Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.