Resistance: Burning Skies (Vita)

Aliens, gaan ze ooit vervelen? Er zijn zoveel verschillende Aliens; van kat-etende, maar bij familie wonende en vredelievende Aliens zoals uit de bekende TV-serie Alf, tot prachtige sexy Aliens zoals in de films Species, maar ook bloeddorstige Aliens zoals in Alien. De Aliens in Resistance behoren tot de laatste categorie. Hun doel; onze wereld veroveren en daarmee ons veranderen in soortgenoten En dat klinkt toch ook wel weer erg bekend. Hoe dan ook; ik ben de Aliens nog lang niet zat en daarom was ik verheugd om aan de slag te gaan met Resistance: Burning Skies!

De Resistance-serie start nadat er in de Eerste wereld-oorlog veel Europese-landen bondgenoten van elkaar geworden en de wereld een vredig geheel lijkt te zijn. De invasie van Europa door een buitenaards ras (Chimera) gooit roet in het eten en zodoende kunnen we alsnog spreken van een grote oorlog in Europa. De Verenigde Staten hebben zich al die tijd afzijdig kunnen houden, maar als Europa vrijwel geheel is ingenomen vallen ook de Amerikanen prooi aan het buitenaardse ras. Resistance: Burning Skies speelt zich af ten tijden van de Chimera-invasie in Amerika en de game loopt daarmee paralel met de gebeurtenissen van Nathan Hale in Resistance 2.

De game plaatst je in de persoon van Tom Riley, een brandweerman en alledaagse held op weg naar een brand in Staten Island, New York. Tijdens de reddingsactie kom je echter in aanraking met de Chimera en zul je je bijl al snel moeten inzetten voor andere doeleinden dan het creëren van doorgangen.

Nadat de eerste Chimera is gedood is krijg je je eerste geweer. Het valt gelijk op hoe goed en lekker deze game wegspeelt. Zoals ik in mijn recensie van Unit 13 ook al aanhaalde, hadden behoorlijk wat mensen last met het richten in Uncharted: Golden Abyss en vaak kregen de kleinere analog sticks hiervan de schuld. Unit 13, maar nu ook Resistance: Burning Skies bewijzen dat dit niet zo hoeft te zijn. De game speelt dan ook alsof je een Dual Shock 3 in je hadden hebt en je hebt het totale gevoel van controle over je personage.

Het gevoel van controle is echter minder aanwezig bij de secundairy fire mode bij één van de primaire wapens. Alle secundairy fire modes werken via het touchscreen en daardoor zul je dus regelmatig je hand van de knoppen af moeten halen om deze te gebruiken. Vooral bij de Bullseye kwam in hierdoor in de problemen. Met secundairy fire mode van de Bullsey kun je vijanden met een dart taggen en daardoor worden de afgevuurde kogels aangetrokken door de vijand, waardoor je bijvoorbeeld om hoeken kunt schieten. De Longleg-vijanden waren mij meestal te snel af en daardoor was dit wapen voor mij niet zo nuttig als in Resistance 3.

Bij andere wapens werkte de secundairy fire mode daarentegen wel goed. Sommige wapens hadden ook zonder het touchscreen gekund, maar bij bijvoorbeeld de S.W.A.R.M. zou ik niet weten hoe ik die sneller had kunnen gebruiken zonder touchscreen. Het touchscreen is daarnaast heel erg responsief, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken. Wat ook goed via het touchscreen werkt is het gebruiken van je bijl voor close range en het gooien van granaten. Het is een kwestie van je duim naar de bijl bewegen of met je wijsvinger de granaat slepen naar de plaats waar deze terecht moet komen.

De primairy fire mode van de primaire wapens werkt zoals je verwacht van een shooter, de wapens richten zoals eerder gezegd al heerlijk en de wapens schieten zoals ze horen te schieten. Daarnaast zijn de wapens, zoals je gewend bent van de Resistance-games, te upgraden met nieuwe toevoegingen via “Gray Tech” (Chimeran technology) in de vorm van twee specialisaties die bijvoorbeeld scopes of vuurkracht toevoegen. Dit is ook wel nodig, aangezien de game op de moeilijkheidsgraad “Hard” of “Superhuman” toch kunde vereist om de vijanden uit te schakelen.

De vijanden die je kunt verwachten zijn de bekende Chimera, met hier en daar een “nieuwe” variant die in principe dezelfde aanpak vereist. Dit is geen probleem omdat de wapens genoeg variatie bieden om de game interessant te houden. De game is dan in mijn opinie absoluut niet zo kort als sommige reviews doen vermoeden. Ik verwacht dat je op de moeilijkheidsgraad “Easy” of “Normaal” wel door de game heen loopt, als gevorderde gamer. Echter neem ik aan dat deze de moeilijkheidsgraad “Hard” kiezen en er wel een uurtje of 8 a 9 over doen om deze game tot een goed einde te brengen. Het is ook een game die je in één ruk wilt uitspelen, waardoor het misschien voor sommige aan de korte kant lijkt te zijn. De Platinum Trophy is wel op relatief eenvoudige wijze te halen en daarmee is Resistance: Burning Skies de perfecte game voor Trophy Hunters!

De game is prachtig en ik heb niets vernomen van de zogenoemde framerate problemen die mensen hebben opgemerkt in de trailers. Ik moet zeggen dat de trailers inderdaad de game niet goed doen, want het ziet er nog wel schokkerig uit. Onthoudt dus alleen de vette beelden uit de trailer en neem van mij aan dat deze game op een stabiele framerate te spelen is. De textures van de wapens en lichteffecten zijn toch wel een pluspunt, je vergeet gewoon dat je op een handheld aan het spelen bent en door het vijf inch scherm van de PSVita wordt je in de game gezogen.

De unieke Resistance-sfeer komt door de prachtige graphics ook goed naar voren, een Sci-Fi game in het verleden zorgt toch voor het nostalgische gevoel dat je ook wel in bepaalde films krijgt. Daarnaast draagt de muziek ook een behoorlijk steentje bij aan de sfeer en dat in combinatie met de introfilmpjes voor de acts zorgt voor een goed geheel. Ook zijn er hier ook weer wat schrikmomenten, hoewel deze na een tijd al snel te herkennen zijn.

De replay waarde van het spel zit in het verzamelen van intel, waardoor je je kennis van het verhaal kunt uitbreiden, en het upgraden van de wapens tot een maximum niveau. Dit kun je te doen door een “New game +” te selecteren en de game op een hogere moeilijkdsgraad te spelen, het voordeel is echter dat je wel alle upgrades mee kan nemen. Daarnaast is Resistance de eerste Vita-shootergame met een online competitive multiplayer. Hoewel de game het moet doen met drie modi in de vorm van; Team Deathmatch, Deathmatch en Survival. Dit is naar mijn inziens geen probleem, aangezien ik mij toch meestal op één mode richt, maar kan mij voorstellen dat dit wat karig is. Survival is de enige mode die we als niet-standaard kunnen zien. Het is een variant op de bekende infected mode, die we wel kennen van de verschillende Shooter-games. Het aantal mensen is hierin groter dan het aantal Chimera, maar gedode mensen gaan naar het Chimera-team, waardoor er uiteindelijk maar één mens overblijft.