Child of Light (Vita)

Memberrecensie | -

Laten we even eerlijk zijn. Ubisoft staat nou niet bepaald bekend om zijn originaliteit. Zijn portfolio van de afgelopen jaren bestaat voornamelijk uit allerlei Tom Clancy-games, Far Cry-games, de Assassin’s Creed-serie en casual games als de Raving Rabbids en Just Dance. Zo nu en dan komt het bedrijf echter eens met iets nieuws, iets onverwachts als Mario vs. Rabbids: Kingdom Battle of Skull and Bones. Of, zoals in 2014, met een sprookje genaamd Child of Light.


Child of Light een sprookje noemen, is iets waar je eigenlijk nauwelijks omheen kunt. De game opent met een rijmpje over een prinses en een koning, een nieuwe vrouw en een tragische gebeurtenis, dat wordt gebracht alsof een juffrouw haar kleuterklasje voorleest. Dat is echter niet wat de toon van de game zet. Pas nadat prinses Aurora ontwaakt in een voor haar onbekend land en we de spelwereld nader kunnen bekijken, valt op dat deze regelrecht uit een kinderboek weggelopen lijkt. Child of Light is kleurrijk en sfeervol, maar straalt tevens iets onschuldigs, bijna kinderlijks, uit dat de game direct onderscheidt van zijn genregenoten. En in een poging om dit op jou als lezer over te brengen, zal ik de rest van deze recensie schrijven op dezelfde manier als hoe Child of Light zijn verhaal vertelt.


Een mystieke wereld

Wanneer Aurora ontwaakt, is ze verward en alleen.
‘’Waar is dit? Waar ben ík? Waarom lig ik op een steen?’’
Een antwoord blijft uit, en omringd door de stilte,
volgt Aurora haar hart en een licht dat ginds scheen.

‘’Een vuurvlieg? Een vriend! Igniculus is de naam.
De vrouw van het bos vroeg ons beiden, om naar haar toe te gaan.
De boze heks sloot haar op, maak jij dat ongedaan?
Dan verlicht ik het pad naar de sterren, de zon en de maan’’

Deze hemellichamen gaven Lemuria hun licht,
maar de heks nam ze weg en bracht een eeuwige nacht.
De balans weer herstellen, is Aurora haar plicht.
Ze was hiervoor voorbestemd, wie had dat nu gedacht?

Lemuria onderdrukken, dat kan de heks niet alleen.
Daarom bracht de feeks een heel leger op de been.
Maar Aurora kreeg een zwaard, geen speelgoed: een echte
En leerde een beetje magie, zodat ook zij kan vechten.


In het heetst van destrijd

De monsters van Umbra laten Aurora niet zomaar winnen.
Zwijnen en wolven en gigantische spinnen.
Blokkeren je pad en houden het volk in hun macht,
maar haten het licht en de hoop die het bracht.

Timing is alles, en dat geldt ook zeker hier.
Er is een moment om te vechten en een moment voor plezier.
Dus zie jij; de aanval van de vijand is klaar,
sla dan snél toe en vertier is weer daar.

Een onderbroken aanval moet hij weer voorbereiden,
hetgeen Igniculus kan vertragen met het licht dat zij mijden.
Maak slim gebruik van de tijd en zijn krachten,
en je domineert niet een maar tal van je strijden.

Maar een mes snijdt aan twee kanten, ook jij moet soms vrezen
een onderbroken aanval kost je soms echt je leven.
Wees dus verstandig, kies soms snel en soms sterk,
want een goed begin is echt wel het halve werk.

Aurora blijft een kind; Child of Light kinderspel.
Dus kun jij goed gamen dan red jij het wel.
Gevechten kunnen duren, gevoelsmatig soms uren,
maar zijn zelden écht lastig, behalve met sturen.


Sprookjeswereld
Lemuria is vrij groot, zelfs als Aurora leert vliegen.
En hoe snel je ook gaat, schijn kan soms bedriegen.
Paadjes en grotten, puzzels en winden,
zorgden er meer dan eens voor dat ik mijn weg niet kon vinden.

De wereld is prachtig, krijgt qua stijl zeker een tien,
maar na het zoveelste rondje heb je toch echt wel gezien.
Gelukkig vond ik zo wel vrienden, die mee willen strijden,
een dwerg en een muis, een monster en wat meiden.

Geen moment was verspild, overal lag iets verstopt,
Ik vond kistjes met schatten en raapte ook briefjes op.
Maar net als dit gedicht, begon de game te vervelen,
het verhaal was voorspelbaar, het schrijfwerk een flop.

Als je een hele game wilt maken door al rijmend te spreken,
laat het dan goed controleren en repareer de gebreken.
Een woord verplaatsen zodat het rijmt, is daarbij niet te verkroppen,
grammaticaal moet het kloppen, dat laat ik jullie weten.


DLC

Ik speelde de game op de Vita, dat bracht voordelen mee.
Zoals een artbook, de game card en een zevental DLC. 
Deze DLC gaf uitrusting, een nieuwe quest en wat skins,
dat maakt het makkelijker, vooral in ’t begin.

Maar voor die DLC hoef je het niet te doen óf te laten,
dat simpele feit had ik al snel in de gaten.
Stardust en Occuli zijn het niet waard om meer te betalen.
Je vindt ze genoeg in de game, in alle hoeken en gaten.

Ze maken Aurora sterker, net als haar kompanen,
maar wil je het jezelf nóg makkelijker maken?
Het antwoord is vast nee, tenminste als jij lijkt op mij
want Child of Light was zonder dit alles al in tien uur voorbij.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Is Child of Light slecht? Nee, dat is misschien wel te hard. De game die is mooi, de combat apart. Het verhaal is vermakelijk, al verrast het niet, waarschijnlijk zijn de rijmpjes de grootste fout die je ziet. Dus als jij een middag in sprookjesland wilt verblijven, en zelf wilt aanschouwen wat mij dit gedichtje liet schrijven. Dan kun je Child of Light met een gerust hart gaan spelen. Verwacht geen topgame en je zult je echt niet vervelen

7+
  • De game oogt als een echt sprookjesboek
  • Timing onderdeel maken van de combat geeft een extra laag diepgang
  • De game is wel erg makkelijk
  • De rijmpjes voelen in de meeste gevallen geforceerd
  • Het verhaal is dertien in een dozijn

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.