Biografie

Het is 5 december 1990. Ik ben vier jaar oud. Heel de dag ben ik opgewonden en druk. Vanavond komt Sinterklaas langs zeggen mijn ouders. Ik ben benieuwd wat ik ga krijgen. Een kleurboek? Stiften? Lego? Ik weet het niet, en word gek van opwinding. S’avonds om 8 uur wordt er een brief door de brievenbus geduwd. Ik raap hem snel op maar kan nog niet lezen. Ik geef hem aan mijn vader. Volgens hem staat er dat de cadeaus op zolder zijn neer gezet door zwarte piet. Zwarte piet, in mijn huis? Zou hij er nog zijn? Snel ren ik naar boven, naar de zolder. Ik vind geen zwarte piet, maar wel 3 zakken vol met cadeaus. Ik gil naar beneden. “Cadeaus! Cadeaus! Kom snel!” Mijn vader holt naar boven en ziet de 3 zakken staan. Eén voor één brengt hij de zware zakken weer naar beneden. Daar zet hij ze neer. Hij zegt dat ik het eerste cadeau mag open maken. Hij geeft een klein, plat pakje en ik scheur het papier eraf. Een pak stiften!

Als we goed 40 minuten bezig zijn met uitpakken krijg ik een cadeau aangereikt. Als ik naar de vorm kijk, kan ik er niet echt iets uit halen, dus scheur ik nog sneller het papier eraf. Het is, het is, tja, wat is het eigenlijk? Verbaasd kijk ik mijn ouders aan. Mijn moeder zegt dat het een spel is voor op een computer. Ik zeg bedroefd dat ik die computer niet heb en dat ik er dus niets aan heb. Toen wist ik natuurlijk nog niet wat in mijn laatste pakje zat. Als ik mijn laatste pakje uitpak zit er een grijze doos in. Op die doos zie ik groot Atari 2600 staan. Vol verwondering open ik de doos. Er zit een zwarte computer in met daar boven in een gleuf. Volgens mijn vader moet daar dat eerder gekregen spelletje in. Ik ben helemaal door het dolle heen wanneer mijn vader de Atari aansluit. Hij geeft mijn een zwart ding in mijn handen en zegt dat het een controller is, daarmee speel ik het spel. De Atari is in zijn geheel aangesloten en mijn vader doet het spelletje in de gleuf. Ik mag hem zelf aan zetten. Op dit moment verandert mijn leven. Het moment dat ik de Atari aanzette zal ik nooit vergeten. De tv maakte geluid, en ik had de keuze uit maar liefst 32 spelletjes. Eerst speelde ik Pong tegen mijn vader. Ik had links een plankje, en mijn vader rechts. Daartussen vloog een balletje en die moest ik steeds terug kaatsen. Kwam hij achter mijn plankje, dan kreeg mijn vader een punt. Later ontdekte ik Space Invaders. De aarde wordt bedreigd door buiten aarde wezens, en aan mij de taak ze allemaal uit de lucht te schieten. Ik vind dit spel geweldig en speel door tot 11 uur. Dan vind mijn moeder dat ik naar bed moet. Een beetje boos zet ik mijn nieuwe Atari af, en loop ik naar mijn slaapkamer. Ik ga meteen naar bed. Als ik daar eenmaal lig kan ik niet slapen, mijn gedachte blijft bij Space Invaders. De aarde kon niet zonder mij, zonder mij zou de aarde vernietigd worden door die buiten aarde wezens. Uiteindelijk, goed twee uur later, val ik toch in slaap.

I LOVE BEING A GAMER! More to come!